บทที่ 62 .

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงฉัตรชฎานั่งเท้าคางตาฉ่ำปรืออาการกรึ่มๆใกล้จะหงายหลัง เธอได้ยินเสียงแม่บ้านกำลังถามไถ่กันถึงเมนูอาหารว่างเพื่อเสริฟให้แขกที่มาเยือน

“หือ? ใครมาเหรอ”

“เป็นเพื่อนคุณดาวิเด้น่ะค่ะ”

เธอเดินโหลเหลออกไปข้างนอก ร่างโอนเอนแทบล้มใช้เสาเป็นที่ยืนพิง ใบหน้าเรียวชะโงกออกมองดูแขกที่มาเยือน

“หา? ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ