บทที่ 70 .

หมั่บ!!

"อื้อ!!?"

เมื่อวงแขนปริศนาโอบกอดเธอจากด้านหลัง

“เคนโตะ!”

ฉัตรชฎาอุทานพร้อมหมุนตัวกลับแม้ยังไม่ได้เห็นหน้าค่าตาชัดเจน

กลิ่นน้ำหอม กับความคุ้นเคยมันทำให้เธอมั่นใจว่าเป็นเขา

พรึ่บ

และไฟในบ้านสว่างจ้ามาถึงนอกบ้านจุดที่ทั้งสองยืนอยู่

ใบหน้าคมเกลี้ยงเกลามีรอยแผลเป็นบนใบหน้าจ้องเธอนิ่งงันและมือยังป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ