บทที่ 74 .

ดาวิเด้ปล่อยให้ภรรยาร้องห่มร้องไห้อาลัยอาวรณ์ชายอื่นทั้งที่มีเขานั่งมองอยู่ทนโท่ ไม่ตามหรือลากตัวมาขึ้นรถ  เชิญเสียใจให้เต็มที่ คงเหนื่อยและหยุดเอง

.. ผ่านไปเป็นชั่วโมง ในแสงแดดช่วงบ่ายแก่ๆหลังฝนหยุดตกเริ่มสาดแสงจ้า ฉัตรชฎาจึงเดินดุ่มๆขึ้นรถอย่างเงียบเชียบ

"ร้องไห้เสร็จแล้วใช่ไหม?"

"..."

เธอไม่ตอบ แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ