บทที่ 17 ขอกำลังใจหน่อยครับคนสวย

“ถึงแล้วหนู ตื่นเร็ว”เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบบอกคนตัวเล็กที่หลับสนิทมาตลอดทาง เขาสะกิดแขนเธอแผ่วเบาและรอให้เธอตื่น

“อื้อออ”เมจิบิดตัวไปมาด้วยความเกียจคร้าน ทว่าดวงตาคู่สวยก็ยังไม่ยังลืมขึ้นมา เธอบิดตัวหนีไปอีกทางอย่างลืมตัวว่านี่ไม่ใช่บนที่นอนตัวเอง

“ถ้ายังไม่ตื่นพี่พาไปนอนห้องพี่แทนนะ”เดย์แกล้งขู่เมจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ