บทที่ 20 เมจิเมามาย

ร่างสูงโปร่งที่เดินไม่เร็วนักเพื่อรอเด็กน้อยที่กำลังวิ่งตามมา ซึ่งเป็นไปตามคาดเมจิเหลือบมองเขาอย่างคาดโทษครั้งหนึ่ง เขาเองแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ก่อนจะทำเนียนจับมือเธอไว้แล้วเดินเข้าร้านไปด้วยกัน โดยมีพนักงานสองคนมายืนต้อนรับเขาอย่างนอบน้อม เมจิส่งยิ้มให้กับพนักงานอย่างเกรงใจก่อนจะเดินตามแรงดึงที่มือ...