บทที่ 8 ตอนที่ 8

<พลอยไพลิน>

"คุณจะเข้าบริษัทมั้ย?"

"ไม่แล้วมั่ง"

ฉันเอ่ยเสียงเรียบ วันนี้ฉันว่าจะเข้าไปหาคุณพ่อที่บ้านซะหน่อย มีเรื่องอยากจะถามท่านเยอะแยะเลย

ตู๊ดดดดดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นฉันหยิบมากดดูหน้าจอมันเป็นเบอร์ของคุณอาที่โทรศัพท์เข้ามาหาฉัน

"สวัสดีค่ะคุณอา"

(หนูรีบมาบริษัทด่วน เกิดเรื่องแล้ว)

"ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ฉันกดวางโทรศัพท์เสร็จก็หันหน้าไปสบตากับนายกวิน ซึ่งเขาคงจะได้ยินที่ฉันพูดแล้ว

"ไปบริษัทเหรอครับ"

ฉันพยักหน้าเบาๆ หัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีมากเท่าไหร่ เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันกำลังเครียดตลอดทางเขาก็พยายามบอกให้ฉันใจเย็นๆ ใครจะไปเย็นได้กันหละใช่มะ

"คุณเหงื่อออกหมดแล้ว ใจเย็นๆสิ"

"นายว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน เสียงคุณอาดูร้อนรนผิดปกตินะ"

เขาไม่พูดอะไรแต่ยื่นมือมากุมมือฉันไว้แทน เขาบีบมือฉันแน่นแล้วส่งยิ้มมาให้ฉัน

"ผมจะอยู่ข้างๆคุณเอง ไม่ต้องกังวล"

"ขอบคุณนะ "

.

.

@บริษัทพลอยไพลิน

เมื่อมาถึงที่บริษัทฉันก็เดินเข้ามาข้างในทันที ส่วนนายกวินก็เดินตามฉันมาตามติดกันเลยทีเดียว มาถึงที่ห้องทำงานของคุณอา ก็เจอคุณพ่อ คุณอา แล้วก็เลขาของคุณอา

"หนูพลอยมานี่สิ"

ฉันเดินเข้าไปด้านในแล้วเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานของคุณอา

"มีอะไรกันคะ"

ท่านไม่พูดอะไรแต่หยิบแฟ้มเอกสารส่งมาให้ฉัน ฉันรับมาก่อนจะเงยหน้าสบตากับคุณพ่อ ท่านพยักหน้าเบาไปให้ฉันเปิดดู ฉันค่อยๆไล่ดูเอกสารที่เซ็นมีเกือบสิบใบมันเป็นการอนุมัติเบิกจ่ายอุปกรณ์ วัสดุ อะไรต่างๆด้วยงบหลักสิบล้าน แต่ทำไมมันไม่เคยผ่านตาฉันเลย แต่ตรงลายเซ็นต์มันเป็นชื่อฉันเซ็นต์นี่นา

"ไม่เคยอ่านเลยค่ะโครงการพวกนี้ ทำไมถึงเป็นชื่อหนูเซ็นต์อนุมัติได้ล่ะคะ"

ฉันถามกลับออกไปอย่างงงๆ พ่อฉันมองสบตากับฉันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

"บัญชีของเอกชนเขาตรวจสอบว่าตรงนี้มีการทุจริต คือสินค้าที่สั่งราคามันสูงมาก เหมือนมีการโกงเงินของบริษัทโดยใช้การเบิกจ่ายพวกนั้น เสียหายราวๆเกือบร้อยล้าน "

"แล้วบริษัทที่สั่งซื้อเป็นของใครคะ"

"กำลังตรวจสอบอยู่แต่ตอนนี้หนูต้องพักงานก่อนเพราะพวกหุ้นส่วนไม่ยอมเชื่อว่าหนูไม่ได้ทำเพราะหลักฐานไง "

ฉันกำหมัดแน่น ใครมันกล้ามาปลอมลายเซ็นต์ของฉัน ใครมากล้ามาท้าทายฉันแบบนี้ แล้วนี่อะไรให้ฉันพักงานอย่างนั้นเหรอ บ้ารึเปล่า งานฉันเยอะแยะเต็มไปหมดจะให้ฉันพักงานแล้วใครจะมาทำ

"หนูพักงานไม่ได้หรอกคะ ตอนนี้ที่บริษัทกำลังมีงานเปิดตัวคอลเลกชั่นใหม่ หนูต้องทำให้เสร็จ"

"แต่พวกผู้ถือหุ้นไม่ยอมไงหนูพลอย หนูใจเย็นๆก่อนนะ"

ฉันลุกขึ้นไม่ยอมท่าเดียวจนพ่อฉันต้องลุกขึ้นมาห้ามฉันไว้เอง

"พอแล้วลูกระหว่างนี้พ่อจะจัดการให้เอง หนูไปพักผ่อนก่อนนะ ระหว่างนั้นหนูจะต้องมีหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่าหนูถูกปลอมลายเซ็นต์ หนูถูกใส่ร้าย พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น"

ฉันเงียบไปแล้วคิดตามคำพูดของคุณพ่อ นี่ฉันพลาดอะไรตรงไหนทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ไปได้!!!

"แต่ว่าคุณพ่อคะ"

"เชื่อพ่อนะลูก "

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้น ฉันสบตากับนายกวินเขายืนอยู่ตรงประตูหน้าห้อง ฉันเดินไปจับมือเขาแล้วพาเดินออกมาจากตรงนั้น

"เกิดอะไรขึ้นครับคุณหนู"

"มีคนปลอมลายเซ็นต์ฉันไปเบิกจ่ายซื้อวัสดุอุปกรณ์ ใช้เงินไปเป็นร้อยล้าน มันมากไปแล้วนะใครมันกล้ามาทำแบบนี้กับฉันกัน"

ฉันกำหมัดแน่นในใจฉันตอนนี้ร้อนรุ่มไปหมด ฉันกำหมัดไปทุบกับกำแพงจนเลือดไหล นายกวินเห็นดังนั้นรีบวิ่งมาจับมือฉันไว้แน่น

"ใจเย็นๆนะคุณทุกอย่างมีทางแก้"

<กวิน>

"ใจเย็นๆนะคุณทุกอย่างมีทางแก้"

ผมตกใจสุดๆเมื่ออยู่ๆเธอก็กำหมัดไปทุบกำแพง ดูสิมือสวยๆต้องมาพังหมด เห้อออ ผมรีบดึงมือเธอมาสำรวจบาดแผล เลือดไหลออกมาด้วย บ้าจริง

"ฮึกๆๆ ใครมันมาทำกับฉันแบบนี้ ฮืออๆๆ นายรู้ไหมตอนนี้ฉันโดนพักงานแล้ว ฮึกๆๆ ชื่อเสียฉันป่นปี้หมดแล้ว"

เธอร้องไห้เหมือนคนอับจนหนทาง ผมดึงเธอเข้ามาซบลงกับอกผม ผมลูบหลังเธอเบาๆ บทจะเอาแต่ใจก็ย่าหมั่นไส้สุดๆ แต่บทจะอ่อนแอแบบนี้ผมก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ

"เอางี้ถือซะว่าคุณลาพักร้อน ดีมั้ยครับ แล้วระหว่างนี้ผมจะช่วยคุณสืบเรื่องนี้เอง ตกลงมั้ย"

ผมเสนอทางเลือกให้เธอเพราะเธอจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านเรื่องถูกพักงานอีก ผมเชื่อว่าคนแบบเธอถึงจะดูร้ายๆแต่ก็คงไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก

"นายต้องช่วยฉันนะ ฮึกๆๆ ฉันไม่รู้จะยังไงแล้วฉันจนปัญญาจริงๆ ฮึกๆๆ"

ผมผละออกจากเธอก่อนจะยื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาให้เธอเบาๆ

"ไม่ร้องนะครับ ผมจะช่วยคุณเอง ว่าแต่ไหนๆก็ไม่ต้องทำงานแล้วผมพาคุณไปเที่ยวทะเลดีมั้ย"

ผมเอ่ยถามยิ้มๆผมอยากจะพาเธอไปพักผ่อนให้เธอไม่คิดมากแล้วก็ผมจะพาเธอหนีความวุ่นวายด้วยอีกอย่างถ้ายังอยู่ในเมืองกรุงเธอก็คงจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่

"ไปสิ ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำแล้ว งั้นไปเก็บเสื้อผ้าก่อนได้มั้ย"

"ครับ ไม่ร้องแล้วนะ ป่ะ ผมพาไปเก็บของ"

.

.

ตลอดทางเธอก็เอาแต่เงียบไม่ยอมคุยกับผมเลย จากคุณหนูเจ้าคำถาม ขี้เหวี่ยง ขี้วีน ตอนนี้ใบหน้าเศร้าหมองสายตาเหม่อลอยมองออกทางนอกหน้าต่าง ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะจอดรถติดไฟแดง ผมหยิบน้ำเย็นที่เพิ่งแวะซื้อจาก 7-11ทางผ่านเอาไปแนบแก้มเธอไว้จนเธอสะดุ้งแล้วหันมามองหน้าผม

"หือ ว่าไง"

ผมมองเธอที่ทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

"วันนี้ผมถามคุณหลายรอบแล้วนะคุณเอาแต่เหม่อไม่สนใจผมเลย"

พลอยไพลินเหมือนจะรู้ตัวเธอยิ้มแห้งๆก่อนจะหยิบขวดน้ำจากในมือผมไปแกะแล้วยกดื่มพรวดเดียว

"ฮ้าาาา สดชื่นจัง ว่าแต่ฉันคาใจอยู่เรื่องหนึ่ง ทำไมนายถึงมาเป็นบอดี้การ์ดฉัน มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่นายบอกฉันได้ไหม อย่างน้อยฉันก็จะได้ระวังตัว"

เมื่อเจอคำถามตรงๆ ผมก็พร้อมที่จะบอกตรงๆเหมือนกัน

"เพราะเรื่องนี้แหละผมว่าพวกเขากลัวคุณจะมารู้เรื่องทุจริตนี้ก่อน แล้วก็เลยพยายามจะฆ่าปิดปากคุณแล้วโยนความผิดให้คนที่ไม่มีชีวิตจะมาพูดได้อีก เพราะฉะนั้นถ้าคุณอยากจะเปิดโปงคนๆนั้น คุณต้องอยู่ใกล้ๆผมแล้วมีชีวิตรอดกลับมาจัดการคนพวกนั้น โอเคมั้ย"

"อื้ม ตกลงฉันจะอยู่ใกล้ๆนาย ฉันจะต้องปลอดภัยแล้วกลับไปจัดการกับพวกมัน"