บทนำ
ระหว่าง “หน้าที่ที่ต้องรักษา” กับ “หัวใจที่เริ่มสั่นไหว” กวินจะยังยืนหยัดในบทบาทของตัวเอง… หรือยอมปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง
และสำหรับพลอยไพลิน—เธอจะสามารถเอาชนะใจผู้ชายที่ไม่เคยมองเธอแบบผู้หญิงได้หรือไม่
บท 1
<พลอยไพลิน>
@Ploypailin Jewelry
"แบบที่สั่งให้ทำได้หรือยัง?"
ฉันนั่งไม่สบอารมณ์อยู่ในห้องประชุมเมื่องานที่สั่งให้พวกลูกน้องในบริษัททำไม่ได้ดั่งใจ ทำงานชักช้าเสียงเวลาโคตร!!!! หงุดหงิด!!!!
"ใกล้เสร็จแล้วค่ะ "
"ใกล้เสร็จ ฉันสั่งให้ทำเมื่อ2อาทิตย์ก่อนเนี้ยนะ! จะบ้าหรือไงกัน"
ฉันเงยหน้าขึ้นตอนนี้กำลังระงับอารมณ์ของตัวเองอยู่ ไม่ไหวทำงานไม่ได้เรื่ิอง!!!!
"รายรับรายจ่ายไตรมาส4อยู่ไหน"
"เสร็จแล้วค่ะแต่ว่ายังไม่ได้ปริ้นออกมาค่ะ"
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด หลับตาลงช้าๆพยายามที่จะระงับอารมณ์จองตัวเองไม่ให้ระเบิดลงในที่ประชุมตอนนี้
"ใจเย็นๆก่อนนะหนูพลอยไพลิน คือตอนนี้ที่บริษัทกำลังวุ่นๆกับการจัดงานเลี้ยงพนักงานอยู่ทันก็ต้องมีบ้าง เดี๋ยวอาจะจัดการให้นะ"
ฉันทำหน้าแบบเรื่องนี้มันเหลือเชื่อสุดๆ จะบ้าไง!!มัวแต่ไปวุ่นวายกับงานเลี้ยงจนไม่มีเวลาทำงานที่มันสำคัญๆแม้กระทั่งคำสั่งของฉันมันสำคัญน้อยกว่างานที่พวกเขาไปสนใจกันอีกเหรอ
"คุณอาน่าจะให้พวกเขาเรียงลำดับความสำคัญของงานก่อนนะคะว่าอันไหนควรอยู่ตรงไหน สิ่งไหนควรจะทำเป็นอันดับแรก ไม่ใช่งานในหน้าที่ของตัวเองไม่เสร็จแต่มัวไปทำอะไรก็ไม่รู้ทั้งๆงานเลี้ยงนี้หนูให้คนจัดการเรียบร้อยแล้วแต่บางคนก็ยังไปก้าวก่าย หวังว่าคงไม่มีอีกนะคะ ส่วนงานที่พลอยสั่งถ้าวันนี้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องกลับนะคะพลอยจะนั่งรออยู่ในห้องทำงานจนถึงห้าโมงเย็น เลิกประชุมค่ะ!!"
พูดจบฉันก็เก็บสมุดกับของตรงหน้าแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที อารมณ์เสียสุดๆ เดี๋ยวเถอะถ้าทนไม่ไหวฉันจะได้ไล่ออกให้หมดแล้วจ้างใหม่ไปเลย ที่ฉันยังเอาไว้เพราะผู้จัดการพวกนี้เป็นคนเก่าแก่ของคุณพ่อคุณอา ฉันไม่อยากหักหน้าพวกเขามากนัก ทำงานชักช้าไม่ได้เรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่เก็บไว้เหมือนกัน!!! ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานก็เจอกับคุณพ่อแล้วก็ผู้ช่วยคุณพ่ออีกสองคน ส่วนอีกคนไม่รู้จักหน้าตาหล่อเหลาเอาการอยู่ มาในชุดสูทดูดี เอารวมๆเพอร์เฟคมาก
"คุณพ่อมาทำอะไรที่ห้องพลอยคะ"
ตอนนี้ฉันรับช่วงธุรกิจต่อจากคุณพ่อ ท่านวางมือให้ฉันเต็มตัวหลังจากที่ฉันเรียนรู้งานที่นี่ได้เกือบ3ปีตั้งแต่เรียบจบมา ตอนนี้ฉันมีตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทผู้มีอำนาจตัดสินใจแทนคุณพ่อทุกอย่าง เห็นท่านบอกว่าจะแต่งตั้งให้ฉันเป็นประธานในเร็ววันนี้แหละ อีกอย่างความปลอดภัยของฉันก็สำคัญคุณพ่อบอกว่าต้องมีบอดี้การ์ดมาดูแล ซึ่งฉันไม่อยากได้ใครมาเป็นบอดี้การ์ดฉันก็ทนไม่ไหวต้องขอลาออกไปเพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาตามมันเสียอารมณ์การใช้ชีวิตส่วนตัวหมด
"พ่อพาบอดี้การ์ดคนใหม่มาแนะนำให้หนูรู้จัก นี่กวินบอดี้การ์ดคนใหม่ของลูก กวินนี่ลูกสาวของฉัน คุณพลอยไพลิน"
ผู้ชายคนที่ฉันบอกว่าหน้าตาดีนั้นเขามองสบตากับฉันก่อนจะโค้งคำนับให้ฉันเล็กน้อย
"สวัสดีครับ ผมกวินยินดีที่ได้รู้จักครับ ต่อไปนี้ผมจะมาดูแลคุณพลอยตลอด24ชั่วโมงเพื่อความปลอดภัยของคุณหนู"
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ หันไปสบตากับคุณพ่อ
"ทำไมจะต้องมีด้วยคะหนูไม่เข้าใจ ชีวิตหนูตอนนี้ก็ไม่ได้มีศัตรูที่ไหน หนูไม่เข้าใจทำไมจะต้องมีคนมาตามหนูด้วยไม่ชอบเลย"
ฉันบ่นออกไปตามความรู้สึก มันหลายคนแล้วนะแต่ฉันก็เหวี่ยงๆวีนๆไปเดี๋ยวก็ลาออกไปเองแหละ
"เพื่อความปลอดภัยของลูก เชื่อพ่อนะ"
"ก็ตามใจสิคะ แต่ว่าทนหนูให้ได้แล้วกันไม่ใช่ว่าลาออกไปเหมือนคนก่อนๆ"
ฉันเอ่ยออกไปยิ้มๆเหลือบสายตามองไปยังนายกวินที่มองมาทางฉันด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก อิตาบ้าเอ้ยหน้านิ่งโคตรๆ แล้วฉันจะรู้ไหมว่าหมอนี่มันอารมณ์ไหนเนี้ย
"กวินจะดูแลลูกได้ดีที่สุดเชื่อพ่อนะ ฝากลูกสาวผมด้วยนะคุณกวิน"
"ครับ ผมจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด"
จากนั้นพ่อฉันกับผู้ช่วยของเขาก็กลับไปฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ส่วนนายกวินก็นั่งลงตรงโซฟาตามเดิม ชิ! ขี้เก๊กจังหมั่นไส้อ่ะ
"นี่นายขี้เก๊ก"
"ผมชื่อกวิน"
ตอบฉันด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก นี่มันคนหรือหุ่นยนต์เนี้ย
"เออ นายกวินไหนๆก็ไหนๆแล้วมาช่วยฉันจัดเอกสารหน่อย แฟ้มตรงตู้นั้นอ่ะ"
ฉันชี้ไปทางตู้เอกสารที่มันถูกเรียงรายไว้ฉันเพิ่งรื้อออกมาหาของจริงๆหน้าที่พวกนี้เป็นของเลขาฉัน แต่ฉันจะใช้เขาอ่ะมีอะไรมะ ไหนดูสิว่าจะทนเป็นบอดี้การ์ดฉันไปได้กี่วันเชียว
"โทรศัพท์เรียกเลขาคุณมาทำเลยครับ เพราะผมเป็นบอดี้การ์ดไม่ใช่เลขา ไม่ใช่หน้าที่ผม "
ฉันอ้าปากเหวอเลยเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นออกจากปากเขา หมอนั้นตีหน้ามึนแล้วนั่งลงตามเดิมหยิบวารสารที่โต๊ะข้างโซฟามานั่งอ่านโดนไม่สนใจฉันอีก กริ๊ดดดด ไอ้บ้า จะลองดีกับฉันใช่ไหม ได้!
"ฉันจะฟ้องคุณพ่อว่านายขัดคำสั่งฉัน!"
ฉันตะโกนออกไปเขาเหลือบสายมองฉันเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"งั้นก็เชิญครับ ฟ้องได้เลยเพราะในสัญญาจ้าง ผมมีหน้าที่แค่ดูแลความปลอดภัยของคุณเท่านั้น ส่วนงานอย่างอื่น ผมจะไม่ยุ่ง"
พูดจบก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อฉันทำได้แค่กัดฟันกร่อนโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้ สักพักเขาเงยหน้ามาสบตากับฉันเหมือนจะเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
"ลืมบอกครับ คุณพ่อคุณบอกว่าถ้าผมห้ามคุณทำอะไรแล้วคุณไม่ฟังให้บอกท่านได้เลย ถ้าคุณดื้อกับผมมากๆผมอาจจะบอกพ่อคุณ แล้วคุณก็จะพลาดการรับตำแหน่งประธานที่คุณควรจะได้"
ฉันกำหมัดแน่นอย่างหงุดหงิด บ้าจริง นอกจากฉันขู่เขาไม่ได้แล้วยังถูกเขาขู่กลับอีก
"คอยดูเถอะฉันจะเอาคืนนาย อิตาขี้เก๊ก!"
บทล่าสุด
#87 บทที่ 87 FIERCE 29 END
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#86 บทที่ 86 FIERCE 28
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#85 บทที่ 85 FIERCE 27
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#84 บทที่ 84 FIERCE 26
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#83 บทที่ 83 FIERCE 25
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#82 บทที่ 82 FIERCE 24
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#81 บทที่ 81 FIERCE 23
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#80 บทที่ 80 FIERCE 22
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#79 บทที่ 79 FIERCE 21
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026#78 บทที่ 78 FIERCE 20
อัปเดตล่าสุด: 5/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
So bad พี่ชายข้างบ้าน
ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล
แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป
“ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…”
“นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม
“ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว”
“ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…”
“อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
นายหัวคลั่งรัก
คำโปรย
เมื่อเธอหนีร้อนมาพึ่งเย็น ถ้าเขาไม่ช่วยแล้วใครจะช่วย
"มองหน้า...มีปัญหาหรือว่ามีใจ"
"นายหัวพูดว่าอะไรนะคะ หนูฟังไม่ค่อยถนัด"
"ไม่ได้ยินก็แล้วไป"
แนะนำตัวละคร
ภูผา (เฮียผา) อายุ 38 ปี พี่ชายคนโตของบ้าน สถานะยังโสดสนิท มีอิทธิพลในพื้นที่ นิสัยไม่เชื่อใจใครง่ายๆ ใครๆก็เรียกเขาว่านายหัว
เพียงนารา (นารา) อายุ 20 ปี ชีวิตมีปัญหาจนต้องถึงขั้นหนี บังเอิญมาเจอนายหัวภูผา แต่เขากลับคิดว่าเธอเข้าหาเขาเพราะมีบางอย่างแอบแฝง
ตัวละครในเรื่อง
สิงโต (เฮียสิงห์) ลูกชายคนที่ 2 ของบ้าน
ต้นกล้า (เฮียกล้า) ลูกชายคนที่ 3 ของบ้าน
ตะวัน (น้องสาวคนเล็กของบ้าน)
#นิยายเรื่องนี้เขียนต่อจากเรื่อง...เพลย์บอยพ่ายรัก สามารถแยกอ่านได้ ไม่งงแน่นอนค่ะ
คลั่งรักเมียแต่ง
"แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พ่อคิดดีแล้ว"
"นี่คุณพ่อฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไงครับ อย่าลืมสิว่าเราทั้งสองเป็นญาติกัน แม้แต่นามสกุลก็ยังใช้นามสกุลเดียวกันเลย"
"เรื่องนั้นลูกไม่ต้องไปใส่ใจ แค่เตรียมตัวรอเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้นพอ"
"อะไรวะ!!" ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย
"พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์
"ค่ะคุณลุง" น้ำอิงสาวน้อยที่เติบโตจากบ้านนา ถูกผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงรับมาอุปถัมภ์เลี้ยงดูได้ระยะหนึ่งแล้ว
ที่ทัตเทพอยากให้หลานสาวตัวเองแต่งงานกับลูกชาย เพราะตอนนี้ลูกชายกำลังคบหาอยู่กับผู้หญิงที่ท่านไม่ปลื้ม ทั้งสองมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็จริง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข
เขาพยายามปฏิเสธพ่อมาโดยตลอด จนถึงวันหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมแต่งงานกับเธอไปก่อน เพราะถูกพ่อขู่ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้กับน้ำอิง
"คุณแทนคุณหยุดนะ!" หญิงสาวที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบร่างกายอยู่พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
"อยากได้ฉันเป็นผัวไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะทำหน้าที่ผัวอยู่นี่ไง ทำไมต้องบอกให้ฉันหยุดด้วย"
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
