บทที่ 1 โค้ดที่Error

ต๊อก... แต๊ก... ต๊อก... แต๊ก...

เสียงแป้นคีย์บอร์ดที่ถูกรัวพิมพ์อย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง คือเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องพักขนาดกว้างขวาง บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นสำหรับ ‘คู่รัก’ ที่ตัดสินใจย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจนอึดอัด... เย็นชาเสียยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานเสียอีก

เบล นั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงกว้าง นัยน์ตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสและเปี่ยมความมั่นใจในฐานะดาวคณะบริหารฯ ทอดมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายของเธอ ผ่านความสลัวที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบ

ร่างสูงกำยำของ เซย์ ยังคงนั่งจดจ่ออยู่ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง ราวกับรูปปั้นสลักที่ถูกโปรแกรมมาให้พิมพ์งานโดยไร้ความรู้สึก โลกทั้งใบของเขามีเพียงบรรทัดโค้ดสลับซับซ้อนบนหน้าจอ ส่วนโลกของเธอ... ที่เคยมีแค่เขา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความว่างเปล่า

บางครั้งเบลก็อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่า... การตกลงคบกับเขาตอนปีหนึ่ง แล้วตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกันในตอนปีสอง มันคือการขยับสถานะให้ใกล้ชิดขึ้น หรือเป็นการก้าวถอยหลังลงสู่ขอบเหวของความสัมพันธ์กันแน่?

จากผู้ชายที่เคยตามจีบเธออย่างหนัก ใส่ใจทุกรายละเอียดและมีเวลาให้เสมอ กลายมาเป็นนักศึกษาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกกองงานและโปรเจกต์สูบวิญญาณจนไม่เหลือเวลาให้คนข้างกาย ความเงียบขรึมที่เธอเคยมองว่ามีเสน่ห์ ตอนนี้มันกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่ผลักเธอออกไปไกลขึ้นทุกที

เบลยอมรับว่าเธอเริ่มงี่เง่า เธอเริ่มเอาแต่ใจ... เรียกร้องความสนใจด้วยวิธีโง่ๆ อย่างการแกล้งเปิดโอกาสให้คนอื่นเข้ามา ทั้งที่ในใจไม่ได้คิดจะเผื่อที่ว่างให้ใคร เธอแค่หวัง... หวังว่าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน จะละสายตาจากหน้าจอมาแสดงอาการหึงหวง หรือรั้งเธอไว้ในอ้อมกอดเหมือนเมื่อก่อน

แต่ความคาดหวังนั้น กลับกลายเป็นมีดที่กรีดลงกลางใจเธอเอง

ย้อนกลับไปเมื่อวาน...

ณ ลานม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เซย์นั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊กคู่ใจที่เขาพกติดตัวแทบไม่ห่าง นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดพิมพ์โค้ดอย่างเอาเป็นเอาตาย โลกของเขามีเพียงตัวอักษรบนหน้าจอ โดยมีเบลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนเช่นทุกวัน... นั่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ

ตอนนั้นเองที่ ‘นายน์’ รุ่นน้องปีสองจากสาขาอื่นในคณะวิศวะเดินตรงเข้ามาหา

“พี่เบลครับ”

นายน์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนช่องทางการติดต่อของตัวเองส่งให้เธอ

“ถ้าพี่เบลเบื่อๆ... ทักมาคุยกับผมได้นะครับ”

บรรยากาศรอบกายพลันตึงเครียด เบลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปรับกระดาษใบนั้นมาถือไว้ นัยน์ตากลมโตจงใจเหลือบมองคนหน้าดุที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอรู้ว่าเซย์มองเห็นทุกการกระทำ และรับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

การกระทำของเธอคือการโยนหินถามทาง หวังเพียงให้เขาแสดงความหึงหวง โวยวาย หรือดึงกระดาษในมือเธอไปขยำทิ้ง... แค่แสดงออกว่ายังรักและหวงเธอก็พอ

แต่ทว่า... สิ่งที่เบลได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกลงกลางใจ

ดวงตาคมกริบละจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก เลื่อนมามองหน้าเบลนิ่งๆ ความหึงหวงที่เขาเคยมีในอดีตบัดนี้กลับว่างเปล่า นัยน์ตาของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความรู้สึกของคนฟังจนแหลกละเอียด

“จะไปก็ไปได้นะ ไม่ห้าม”

คำพูดนั้นราบเรียบ แต่กลับกระแทกใจคนฟังอย่างจัง เบลตัวชาไปทั้งร่าง ความเจ็บใจและความโกรธตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว มือบางกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่

เธอจ้องมองผู้ชายที่เธอย้ายมาใช้ชีวิตด้วย ผู้ชายที่เคยตามจีบเธอแทบเป็นแทบตายด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง

“อืม”

นั่นคือคำตอบเดียวที่เธอสามารถเอ่ยออกไปได้ในตอนนั้น เธอจำมันได้ดีว่าเธอต้องกลั้นน้ำตาแค่ไหนที่เห็นความเย็นชาไม่แยแสของคนรัก คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเธอ คนที่อยากได้เธอมาเคียงข้างแต่มันกลับเปลี่ยนไป ใจของเธอสั่นสะท้านจนแทบเค้นเสียงพูดไม่ออกเสียด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือเดินหนีออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

'จะไปก็ไปได้นะ ไม่ห้าม'

คำๆนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู ความเจ็บปวดจากเมื่อวานยังคงตกตะกอนอยู่ในอก เบลสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอตรงเบ้าจนร้อนผ่าว ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของเธอทำให้เตียงยุบตัวและเกิดเสียงเสียดสี ทว่าคนหน้าโต๊ะคอมพ์ก็ยังคงไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ความสัมพันธ์ที่เหมือนคนหมดรัก... แต่ยังทนหายใจร่วมกันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ มันบั่นทอนจนเกินกว่าจะรับไหว

“พรุ่งนี้...” เบลทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “เบลจะไปนอนหอจ๋า สักพักนะ”

มันคือการโยนหินถามทางครั้งสุดท้าย หากเขายังนิ่งเฉย บางทีความสัมพันธ์ที่รวนจนแก้ไม่หายนี้... อาจจะถึงเวลาที่ต้องกดปุ่มรีเซ็ตเสียที

เสียงแป้นคีย์บอร์ดชะงักกึกไปชั่วอึดใจ...

เซย์หยุดปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดค้างไว้บนแป้น นัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนแสงจากหน้าจอวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบตามฉบับของเจ้าตัว โดยที่ไม่ยอมหันหน้ากลับมามองเธอ

“อืม... ตามใจ”

คำตอบสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเขา ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่ดึงรั้งความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง

เบลเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ เธอคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งและเสื้อคลุมตัวบาง ก้าวเดินออกจากห้องที่เคยเรียกว่า ‘ของเรา’ ไปด้วยหัวใจที่แหลกสลาย

ปัง!

เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับความเงียบงันที่โรยตัวเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมทันที

บทถัดไป