บทนำ
คำพูดมักง่ายที่หลุดออกจากปากแฟนหนุ่มวิศวะคอมฯ ในวันนั้น คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ 'เบล' ตัดสินใจเดินหันหลังให้กับความสัมพันธ์ที่พังทลาย
เขาคิดว่าเธอแค่ประชด... เขาคิดว่าเดี๋ยวเธอก็กลับมา
แต่เขาคิดผิด...
"เบลเหนื่อยแล้วเซย์... ถ้าเซย์คิดว่าการไม่มีเบลมันทำให้ชีวิตสบายขึ้น เบลก็จะถอยให้เซย์อยู่กับโลกที่มีแค่โค้ดของเซย์ไปเลย!"
ความสัมพันธ์ที่เหมือนคนหมดรัก แต่ยังทนอยู่ด้วยกันมานาน ในที่สุดก็ถึงจุดแตกหัก
เมื่อ 'เบล' ตัดสินใจก้าวออกจากห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน 'เซย์' หนุ่มวิศวะคอมฯ ผู้มีโลกส่วนตัวสูงปรี๊ดเพิ่งตระหนักได้ว่า...
บั๊กตัวใหญ่ที่สุดในชีวิต ไม่ใช่บรรทัดโค้ดที่รวนในคอมพิวเตอร์
แต่มันคือการปล่อยให้ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด... เดินจากไป
จากคนที่เคยไล่เธออย่างเย็นชา สู่การเป็นไอ้หมาบ้าที่ตามหวงก้างและทำทุกวิถีทางเพื่อเขียนโค้ดความรักครั้งนี้ขึ้นมาใหม่!
บท 1
ต๊อก... แต๊ก... ต๊อก... แต๊ก...
เสียงแป้นคีย์บอร์ดที่ถูกรัวพิมพ์อย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง คือเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องพักขนาดกว้างขวาง บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นสำหรับ ‘คู่รัก’ ที่ตัดสินใจย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจนอึดอัด... เย็นชาเสียยิ่งกว่าเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานเสียอีก
เบล นั่งกอดเข่าอยู่บนปลายเตียงกว้าง นัยน์ตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสและเปี่ยมความมั่นใจในฐานะดาวคณะบริหารฯ ทอดมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายของเธอ ผ่านความสลัวที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบ
ร่างสูงกำยำของ เซย์ ยังคงนั่งจดจ่ออยู่ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง ราวกับรูปปั้นสลักที่ถูกโปรแกรมมาให้พิมพ์งานโดยไร้ความรู้สึก โลกทั้งใบของเขามีเพียงบรรทัดโค้ดสลับซับซ้อนบนหน้าจอ ส่วนโลกของเธอ... ที่เคยมีแค่เขา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความว่างเปล่า
บางครั้งเบลก็อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่า... การตกลงคบกับเขาตอนปีหนึ่ง แล้วตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกันในตอนปีสอง มันคือการขยับสถานะให้ใกล้ชิดขึ้น หรือเป็นการก้าวถอยหลังลงสู่ขอบเหวของความสัมพันธ์กันแน่?
จากผู้ชายที่เคยตามจีบเธออย่างหนัก ใส่ใจทุกรายละเอียดและมีเวลาให้เสมอ กลายมาเป็นนักศึกษาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ที่ถูกกองงานและโปรเจกต์สูบวิญญาณจนไม่เหลือเวลาให้คนข้างกาย ความเงียบขรึมที่เธอเคยมองว่ามีเสน่ห์ ตอนนี้มันกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่ผลักเธอออกไปไกลขึ้นทุกที
เบลยอมรับว่าเธอเริ่มงี่เง่า เธอเริ่มเอาแต่ใจ... เรียกร้องความสนใจด้วยวิธีโง่ๆ อย่างการแกล้งเปิดโอกาสให้คนอื่นเข้ามา ทั้งที่ในใจไม่ได้คิดจะเผื่อที่ว่างให้ใคร เธอแค่หวัง... หวังว่าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน จะละสายตาจากหน้าจอมาแสดงอาการหึงหวง หรือรั้งเธอไว้ในอ้อมกอดเหมือนเมื่อก่อน
แต่ความคาดหวังนั้น กลับกลายเป็นมีดที่กรีดลงกลางใจเธอเอง
ย้อนกลับไปเมื่อวาน...
ณ ลานม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เซย์นั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊กคู่ใจที่เขาพกติดตัวแทบไม่ห่าง นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดพิมพ์โค้ดอย่างเอาเป็นเอาตาย โลกของเขามีเพียงตัวอักษรบนหน้าจอ โดยมีเบลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหมือนเช่นทุกวัน... นั่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ
ตอนนั้นเองที่ ‘นายน์’ รุ่นน้องปีสองจากสาขาอื่นในคณะวิศวะเดินตรงเข้ามาหา
“พี่เบลครับ”
นายน์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนช่องทางการติดต่อของตัวเองส่งให้เธอ
“ถ้าพี่เบลเบื่อๆ... ทักมาคุยกับผมได้นะครับ”
บรรยากาศรอบกายพลันตึงเครียด เบลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปรับกระดาษใบนั้นมาถือไว้ นัยน์ตากลมโตจงใจเหลือบมองคนหน้าดุที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอรู้ว่าเซย์มองเห็นทุกการกระทำ และรับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น
การกระทำของเธอคือการโยนหินถามทาง หวังเพียงให้เขาแสดงความหึงหวง โวยวาย หรือดึงกระดาษในมือเธอไปขยำทิ้ง... แค่แสดงออกว่ายังรักและหวงเธอก็พอ
แต่ทว่า... สิ่งที่เบลได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกลงกลางใจ
ดวงตาคมกริบละจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก เลื่อนมามองหน้าเบลนิ่งๆ ความหึงหวงที่เขาเคยมีในอดีตบัดนี้กลับว่างเปล่า นัยน์ตาของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความรู้สึกของคนฟังจนแหลกละเอียด
“จะไปก็ไปได้นะ ไม่ห้าม”
คำพูดนั้นราบเรียบ แต่กลับกระแทกใจคนฟังอย่างจัง เบลตัวชาไปทั้งร่าง ความเจ็บใจและความโกรธตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว มือบางกำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่
เธอจ้องมองผู้ชายที่เธอย้ายมาใช้ชีวิตด้วย ผู้ชายที่เคยตามจีบเธอแทบเป็นแทบตายด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง
“อืม”
นั่นคือคำตอบเดียวที่เธอสามารถเอ่ยออกไปได้ในตอนนั้น เธอจำมันได้ดีว่าเธอต้องกลั้นน้ำตาแค่ไหนที่เห็นความเย็นชาไม่แยแสของคนรัก คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเธอ คนที่อยากได้เธอมาเคียงข้างแต่มันกลับเปลี่ยนไป ใจของเธอสั่นสะท้านจนแทบเค้นเสียงพูดไม่ออกเสียด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือเดินหนีออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
'จะไปก็ไปได้นะ ไม่ห้าม'
คำๆนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู ความเจ็บปวดจากเมื่อวานยังคงตกตะกอนอยู่ในอก เบลสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอตรงเบ้าจนร้อนผ่าว ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของเธอทำให้เตียงยุบตัวและเกิดเสียงเสียดสี ทว่าคนหน้าโต๊ะคอมพ์ก็ยังคงไม่แม้แต่จะปรายตามอง
ความสัมพันธ์ที่เหมือนคนหมดรัก... แต่ยังทนหายใจร่วมกันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ มันบั่นทอนจนเกินกว่าจะรับไหว
“พรุ่งนี้...” เบลทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “เบลจะไปนอนหอจ๋า สักพักนะ”
มันคือการโยนหินถามทางครั้งสุดท้าย หากเขายังนิ่งเฉย บางทีความสัมพันธ์ที่รวนจนแก้ไม่หายนี้... อาจจะถึงเวลาที่ต้องกดปุ่มรีเซ็ตเสียที
เสียงแป้นคีย์บอร์ดชะงักกึกไปชั่วอึดใจ...
เซย์หยุดปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์โค้ดค้างไว้บนแป้น นัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนแสงจากหน้าจอวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบตามฉบับของเจ้าตัว โดยที่ไม่ยอมหันหน้ากลับมามองเธอ
“อืม... ตามใจ”
คำตอบสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเขา ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่ดึงรั้งความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง
เบลเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ เธอคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งและเสื้อคลุมตัวบาง ก้าวเดินออกจากห้องที่เคยเรียกว่า ‘ของเรา’ ไปด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
ปัง!
เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับความเงียบงันที่โรยตัวเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมทันที
บทล่าสุด
#22 บทที่ 22 สวยสะกด
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#21 บทที่ 21 สตอรี่ไอจี
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#20 บทที่ 20 บังเอิญจังค่ะ
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#19 บทที่ 19 ดูแลแบบคนขรึม
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#18 บทที่ 18 ยัง
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#17 บทที่ 17 ไม่เห็นเหรอง้อผัวอยู่
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#16 บทที่ 16 ลืมไปแล้วเหรอ
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#15 บทที่ 15 เดี๋ยวได้เห็นดีกัน
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#14 บทที่ 14 ไม่กล้า
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#13 บทที่ 13 เพื่อนคอยเตือน
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026
คุณอาจชอบ 😍
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง













