บทที่ 11 ทนอยู่ห้องไม่ได้

เวลาตีสองกว่า ณ คอนโดของปัญญ์และคีย์

สภาพห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยซากแผงวงจร สายไฟระโยงระยาง ขวดเครื่องดื่มชูกำลังและกระป๋องเบียร์ที่วางระเกะระกะ บ่งบอกถึงไลฟ์สไตล์ดิบๆของเด็กวิศวะที่อดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์ได้เป็นอย่างดี ทว่าคืนนี้ สมาชิกในห้องกลับมีแขกหน้าตายเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

ต๊อก... แต๊ก... ต๊อก... แต๊ก...

เสียงรัวแป้นคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่งและดุดันดังมาจากมุมโซฟา เซย์นั่งจมอยู่ตรงนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว นัยน์ตาคมกริบที่แดงก่ำจากการอดนอนจดจ่ออยู่กับบรรทัดโค้ดบนหน้าจอโน้ตบุ๊กคู่ใจ

ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอบัดนี้กลับดูอิดโรยและเคร่งขรึมราวกับมีพายุฝนฟ้าคะนองซ่อนอยู่ข้างใน

เขาไม่สามารถทนอยู่ในห้องพักของตัวเองได้...

ทันทีที่เสียงประตูปิดลงพร้อมกับการจากไปของเบล ห้องที่เคยกว้างขวางกลับหดเล็กลงจนน่าอึดอัด ความเงียบงันมันดังลั่นจนหูอื้อ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่เธอชอบใช้ ข้าวของเครื่องใช้ของเธอที่หายไปจากชั้นวาง โดยเฉพาะจี้รูปเกียร์สีเงินที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจก... ทุกอย่างมันประกอบร่างกันเป็นคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบเสียสติ

วิศวกรหนุ่มทนรับความรู้สึกพังทลายนั้นไม่ไหว จึงต้องหอบโน้ตบุ๊กระเห็จออกจากคอนโดตัวเอง แล้วมาสิงอยู่ที่ห้องเพื่อนสนิทเพื่อหาที่หลบภัย

ฟุ่บ!

กระป๋องเบียร์เย็นเฉียบถูกโยนมาตกแหมะลงบนตักของเซย์ ร่างสูงชะงักมือจากคีย์บอร์ด เงยหน้าขึ้นมองปัญญ์ที่เพิ่งเดินไปหยิบเบียร์จากตู้เย็นมาแจกจ่ายให้เพื่อน

“พักบ้างเหอะว่ะไอ้เซย์ มึงรัวคีย์บอร์ดจนแป้นจะพังคามืออยู่แล้ว” ปัญญ์เอ่ยเสียงเรียบ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“แล้วตกลงมึงจะเอายังไง... เรื่องเบล”

คำถามแทงใจดำทำเอาเซย์ชะงักไปชั่วอึดใจ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาไม่ได้ตอบทันที ทำเพียงแค่หยิบกระป๋องเบียร์บนตักขึ้นมาเปิดแกร๊ก! แล้วกระดกของเหลวรสขมปร่ารวดเดียวไปครึ่งกระป๋อง หวังให้แอลกอฮอล์ช่วยดับความร้อนรุ่มในอก

“เออ นั่นดิ”

คีย์ที่กำลังนั่งหมุนเก้าอี้เกมมิ่งเล่นอยู่หน้าคอมพ์อีกเครื่อง หันขวับมาร่วมวงสนทนา

“กูเห็นสตอรี่พวกไอ้จ๋ากับไอ้ฟางละ แม่งด่าผู้ชายเฮงซวยกันยับเลย กูเดาไม่ยากเลยว่าหมายถึงใคร... มึงทะเลาะอะไรกันวะ ถึงขั้นเบลเก็บของออกไปเลยเนี่ย”

“กู...”

เซย์ลดกระป๋องเบียร์ลง นัยน์ตาดุดันหลุบต่ำมองพื้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

“กูแค่พลั้งปากไล่เขา... ทำเป็นไม่แคร์ ทำท่าทีไม่แยแสใส่เขา... เบลก็เลย... บอกเลิก”

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย...” ปัญญ์สบถออกมาทันที ส่ายหัวอย่างระอา

“นิสัยปากหมาๆ กับความฟอร์มจัดของมึงเนี่ยนะ เมื่อไหร่จะแก้หายวะ มึงก็รู้ว่าเบลเขาน้อยใจเรื่องที่มึงไม่มีเวลาให้อยู่แล้ว มึงยังจะไปทำท่าทีผลักไสไล่ส่งเขาอีก ผู้หญิงที่ไหนเขาจะไปทนวะ”

“มึงแม่งโง่ชิบหายเลยไอ้เซย์” คีย์สมทบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ติดตลกเหมือนทุกที

“มึงรักเขาแทบตาย หวงเขาจะตายห่า แต่เสือกทำเป็นเข้มเบอร์ดี้กระป๋อง ถึงใจไหมล่ะมึง! ทำเป็นไม่แคร์ สุดท้ายเป็นไงล่ะ... หมาเลยไหมล่ะมึง”

คำด่าทอแบบห่ามๆของเพื่อนผู้ชายที่ไม่มีการอ้อมค้อม มันแทงทะลุเกราะความเย่อหยิ่งของเซย์จนยับเยิน เขารู้ตัวดีว่าเขาผิด ผิดที่ใช้ความขรึมและคำพูดร้ายกาจเป็นเกราะกำบังความรู้สึกตัวเองจนทำให้เรื่องมันบานปลาย

“แล้วมึงจะมานั่งหน้าโง่จิ้มคอมพ์อยู่ทำไมวะ” ปัญญ์ถามจี้จุด

“ไปง้อเขาสิวะ! มึงเป็นคนทำพัง มึงก็ต้องไปตามเก็บเศษซากดิวะ ไปขอโทษ ไปง้อเมียมึงกลับมา!”

“ง้อเหี้ยไร...”

เซย์เค้นเสียงตอบกลับอย่างยากลำบาก ทิฐิและความปากแข็งที่ยังคงฝังรากลึกทำให้เขาเลือกที่จะเบือนหน้าหนีความจริง

“ช่างแม่งเถอะ...”

“อ้าว ไอ้สัดนี่!” คีย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที “เมียทิ้งนะเว้ย! มึงจะมาช่างแม่งได้ไง!”

“กูบอกให้ช่างแม่งไง!”

เซย์ตวาดกลับเสียงกร้าว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง แววตาของเขาสับสนและว้าวุ่น

“กูไม่อยากเอาอะไรมาใส่สมองตอนนี้ว่ะ แค่นี้หัวกูก็จะระเบิดอยู่แล้ว... ที่กูหอบคอมพ์มานี่ ก็แค่อยากมาปั่นโปรเจกต์ให้มันจบๆ ไป จะได้ไม่ต้องมีอะไรมาค้างคาใจกูอีก!”

คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ที่พยายามเอาเรื่องเรียนมาบังหน้า ทำเอาปัญญ์ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนคีย์ที่รู้ทันสันดานเพื่อนสนิทดีก็แค่นหัวเราะ หึ! ในลำคอ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามายืนค้ำหัวเซย์ที่โซฟา

“มึงเลิกเก๊กหลอกตัวเองสักทีเถอะไอ้เซย์...”

คีย์ก้มหน้าลงมาจ้องตาเพื่อน แววตาของเด็กวิศวะจอมกวนบัดนี้เต็มไปด้วยการจับผิดที่ทะลุปรุโปร่ง

“โปรเจกต์พ่องดิ... โค้ดที่มึงนั่งรันอยู่เนี่ย กูเห็นมึงพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก ลบแล้วเขียนใหม่มาเป็นชั่วโมงแล้ว สติมึงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวด้วยซ้ำ!”

“...” เซย์กัดฟันกรอด ไม่กล้าสบตาเพื่อน

“ที่มึงระเห็จหอบสังขารมาสิงอยู่ห้องพวกกูตอนตีสองเนี่ย ไม่ใช่เพราะอยากมาปั่นงานหรอก...” คีย์จงใจเน้นเสียงทีละคำ แทงใจดำเพื่อนสนิทอย่างจัง

“แต่มึงแค่ทนอยู่ห้องตัวเองไม่ได้ต่างหาก! มึงเจ็บปวดที่เห็นห้องมันว่างเปล่า เจ็บที่ไม่มีเขาอยู่ด้วย มึงเลยต้องหนีมาตายเอาดาบหน้าตรงนี้... ใช่มั้ยล่ะไอ้สัด!”

พลั่ก!

“โอ๊ย! ไอ้เหี้ยเซย์!”

สิ้นสุดคำพูดแทงใจดำที่ตรงเผงจนเถียงไม่ออก ฝ่าเท้าหนักๆ ของคนที่ถูกต้อนจนมุมก็ยันโครมเข้าที่หน้าขาของคีย์อย่างแรงจนเพื่อนตัวดีหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้นห้อง

“ปากดีนักนะมึง!”

เซย์ชี้หน้าด่าเพื่อนเสียงเหี้ยม ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ ความอาย หรือความร้าวรานที่ถูกขุดคุ้ยออกมาจนหมดเปลือกกันแน่

“เอ้า! กูพูดความจริงแล้วมึงมาถีบกูทำไมเนี่ย! ไอ้เพื่อนเวร รับความจริงไม่ได้แล้วพาลนี่หว่า!”

คีย์โวยวายพลางลูบขาตัวเองป้อยๆ โดยมีปัญญ์ส่ายหน้าขำๆ ให้กับความซึนเดเระของเพื่อน

เซย์ไม่ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง กระแทกกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะกระจกแล้วดึงหน้าจอโน้ตบุ๊กกลับมาหาตัวอีกครั้งเพื่อตัดบทสนทนา

ทว่า... แม้สายตาจะจับจ้องไปที่หน้าจอ แต่ภาพบรรทัดโค้ดตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า กลับพร่ามัวและเบลอไปหมด

วิศวกรหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นนูน... คีย์พูดถูกทุกอย่าง เขาหนีมาที่นี่เพราะความขี้ขลาด เขาเก่งนักเรื่องการเขียนโปรแกรมสั่งการคอมพิวเตอร์ แต่พอเป็นเรื่องหัวใจ... เขากลับกลายเป็นแค่ไอ้กากคนหนึ่งที่ทำได้แค่เตะเพื่อนเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจตัวเองจนแหว่งวิ่นไม่มีชิ้นดี

บทก่อนหน้า
บทถัดไป