บทที่ 12 เข้าใจผิด
สามวันเต็มๆ… ที่โลกของเซย์เหมือนหยุดหมุน
ระยะเวลาแค่เจ็ดสิบสองชั่วโมงสำหรับคนอื่นอาจจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับคนที่ทำผู้หญิงที่รักหลุดมือไป มันคือความทรมานที่ยาวนานราวกับตกนรกทั้งเป็น
ตลอดสามวันที่ผ่านมา เซย์พยายามทำตัวเป็นปกติ เขามามหาวิทยาลัยตรงเวลา และเลือกที่จะมานั่งแช่อยู่ในคาเฟ่เจ้าประจำที่เบลชอบมาซื้อกาแฟเป็นเวลานานหลายชั่วโมง
ทำทีเป็นนั่งอ่านชีทเรียนหรือรันโค้ดคอมพิวเตอร์ แต่สายตาคมกริบกลับคอยชะเง้อมองไปทางประตูร้านทุกครั้งที่มีเสียงกระดิ่งดัง ทว่า... เขากลับคลาดกับเธอตลอด แม้แต่โรงอาหารกลางที่เด็กบริหารชอบไปรวมตัว เขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเบลกับกลุ่มเพื่อน ราวกับเธอจงใจหลบหน้าเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
และแน่นอน ข่าวลือเรื่องดาวคณะบริหารเลิกกับหนุ่มฮอตวิศวะคอมฯแพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง
วันนี้ก็เช่นกัน เซย์ ปัญญ์ และคีย์ ยังคงมานั่งสิงอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมในคาเฟ่ บรรยากาศรอบตัวเซย์ยังคงแผ่รังสีเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งคนรอบข้างได้ แต่มันต่างออกไปจากทุกวัน... เพราะทันทีที่ป้ายสถานะโสด ถูกแปะกะโหลกอย่างเป็นทางการ บรรดาสาวๆ ที่เคยได้แต่มองก็เริ่มเผยตัว
“พี่เซย์คะ...”
เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ลอยมาแตะจมูก เซย์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่า เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน
เชอเอม รุ่นน้องจากคณะนิเทศศาสตร์ในชุดนักศึกษาทรงเอรัดรูปกระโปรงสั้นกุด ยืนส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตดูน่ารักสะดุดตา เธอถือวิสาสะวางจานครัวซองต์ลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
“เชอเอมนะคะ อยู่ปีสอง คณะนิเทศฯ... เอมเห็นพี่เซย์มานั่งร้านนี้นานแล้ว เลยซื้อครัวซองต์มาฝากค่ะ”
“...”
เซย์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้อารมณ์ นัยน์ตาดุดันเพียงแค่ปรายมองชิ้นขนมตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองที่ประตูคาเฟ่อีกครั้งอย่างไม่แยแส
“เอ่อ... คือเอมได้ยินข่าวว่า... พี่เซย์เพิ่งเลิกกับแฟน” เชอเอมไม่ยอมแพ้ เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิดส่งยิ้มออดอ้อน
“เอมเลยคิดว่า... ถ้าพี่เซย์ยังไม่มีใคร เอมอยากจะขอทำความรู้จักพี่ให้มากกว่านี้ได้ไหมคะ”
ประโยคทอดสะพานอย่างโจ่งแจ้งทำเอาปัญญ์กับคีย์ที่นั่งอยู่ด้วยถึงกับผิวปากแซวเกรียวกราวตามประสาเด็กวิศวะ
“ฮิ้ววว! ธรรมดาที่ไหนล่ะเว้ยเพื่อนกู โสดปุ๊บก็มีสาวนิเทศฯ มาดามใจปั๊บ!” คีย์แกล้งแซวเสียงดัง
“น้องเอมครับ โต๊ะนี้ไม่ได้มีแค่ไอ้เซย์น้า พวกพี่ก็โสด โปรไฟล์ดีเหมือนกัน สนใจรับไปพิจารณาบ้างไหมครับ”
เชอเอมหัวเราะคิกคักกับคำแซวของคีย์ แต่สายตายังคงจดจ่อรอคอยปฏิกิริยาจากคนหน้าขรึม
ทว่า... สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเงียบและท่าทีหมางเมินขั้นสุดของเซย์ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง ทุกประโยคที่เชอเอมพยายามชวนคุย เขาทำเพียงแค่ส่งเสียงในลำคอ
“อืม”
สั้น... ห้วน... และไร้เยื่อใย เขาแทบไม่ได้มองหน้าเชอเอมด้วยซ้ำ ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่การรอคอยใครบางคนที่ประตูร้าน จนกระทั่งความหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจเริ่มก่อตัวขึ้น เซย์จึงตัดสินใจตัดจบความน่ารำคาญนี้
“กูไปเข้าเรียนก่อนนะ”
ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่าโดยไม่แตะต้องครัวซองต์ชิ้นนั้นเลยแม้แต่น้อย
“อ้าว พี่เซย์จะไปแล้วเหรอคะ... งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะ”
เชอเอมแม้จะหน้าเสียไปบ้าง แต่ก็ยังปั้นหน้ายิ้มและยกมือขึ้นโบกอำลาด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู
เซย์เพียงแค่พยักหน้ารับตามมารยาทแบบแกนๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไป ทิ้งให้เพื่อนสนิทวิ่งตามออกมาแทบไม่ทัน
.
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับที่เซย์ก้าวพ้นประตูคาเฟ่ออกมา ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเดินไปไหนไกล คีย์ที่เพิ่งวิ่งตามออกมาก็เบรกดังเอี๊ยด ก่อนจะใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเซย์ยิกๆ
“ไอ้เซย์! มึงหยุดก่อน ดูนั่นดิ!”
คีย์ชี้มือกลับเข้าไปที่บริเวณหน้าเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่มภายในร้าน เซย์ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ แต่ก็ยอมหันกลับไปมองตามทิศทางที่เพื่อนชี้ และวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มก็สะดุดกึก ราวกับถูกใครชกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแรง
ร่างบางที่เขาพยายามมองหามาตลอดสามวันเต็ม กำลังยืนอยู่ตรงนั้น...
เบลในชุดนักศึกษาพอดีตัวยืนเคียงข้างกับนายน์ รุ่นน้องปีสองหน้าจืดคนเดิม ทั้งสองคนกำลังยืนเลือกเมนูเครื่องดื่มด้วยกันอย่างสนิทสนม รอยยิ้มหวานสดใสที่เขาหลงรักและไม่ได้เห็นมานาน กำลังระบายอยู่บนใบหน้าของเธอตอนที่พูดคุยและหัวเราะกับผู้ชายคนนั้น
ภาพความใกล้ชิดนั้น... มันช่างดูปกติและมีความสุข ราวกับว่าเรื่องราวการเลิกกันของเธอกับเขาเมื่อสามวันก่อน มันเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงที่ปัดทิ้งไปแล้วไม่ได้สลักสำคัญ หรือน่าเสียใจอะไรเลยสักนิด
เลือดในกายของเซย์เดือดพล่านขึ้นมาในฉับพลัน สันกรามคมถูกขบกัดเข้าหากันแน่นจนปูดนูน สองมือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความหึงหวง ความน้อยใจ และอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ำ ผสมปนเปกันจนกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวที่รอวันปะทุ
เขาทรมานแทบตายมาสามวันเต็ม อดนอน กินไม่ได้ นอนไม่หลับ... แต่เธอกลับมายืนยิ้มระรื่นอยู่กับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะ
มุมปากหยักลึกของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน... เป็นการแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและสมเพชตัวเอง ก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะพ่นประโยคร้ายกาจออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในใจ
“หึ... เลิกกันแค่สามวัน มีผัวใหม่แล้ว?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความประชดประชันที่บาดลึก คีย์กับปัญญ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะอึก ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเตือนเพื่อน เพราะรู้ดีว่าตอนนี้เซย์กำลังเจ็บปวดจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว
เซย์จ้องมองภาพนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ส่ายหน้าช้าๆ อย่างคนรับไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังและเดินจ้ำอ้าวหนีไปจากบริเวณนั้นทันที เขาเดินเร็วและหนักหน่วง ราวกับต้องการพาร่างกายและหัวใจที่พังยับเยินนี้หนีไปให้ไกลที่สุด
ในขณะเดียวกัน ทางด้านเบลที่กำลังยืนรอรับกาแฟ
ราวกับมีกระแสไฟบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในความรู้สึก เบลหันขวับไปมองทางกระจกหน้าร้านด้วยสัญชาตญาณ และทันได้เห็นแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีฟ้าอมเทาที่แสนคุ้นเคยกำลังก้าวเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
เซย์... เขาเพิ่งเดินออกไปจากร้าน
หัวใจของเบลกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เธออยากจะทิ้งแก้วกาแฟแล้ววิ่งตามเขาไป อยากจะเข้าไปดึงแขนเขาไว้แล้วเริ่มเอ่ยคำง้ออย่างที่เพื่อนๆ สอนมาตลอดสามวัน แต่สองขาของเธอกลับหนักอึ้งและก้าวไม่ออก
เธอไม่รู้จะเริ่มยังไง... ไม่รู้ว่าถ้าวิ่งเข้าไปหาแล้วเจอสายตาเย็นชา หรือประโยคผลักไสไล่ส่งเหมือนวันนั้น เธอจะรับมือกับมันไหวไหม ความประหม่าและความกลัวทำให้ดาวคณะที่เคยมั่นใจในตัวเองทำได้เพียงแค่ยืนเหม่อมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ กลืนหายไปกับฝูงชนด้วยแววตาที่สั่นไหว
“พี่เบลครับ... พี่เบล”
เสียงเรียกของนายน์พร้อมกับสะกิดที่ต้นแขนเบาๆ ทำให้เบลสะดุ้งหลุดจากภวังค์ หญิงสาวหันกลับมามองรุ่นน้องด้วยแววตาที่ยังคงเลื่อนลอยเล็กน้อย
“ก... กาแฟได้แล้วเหรอ” เบลถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ครับ กาแฟของพี่กับของพวกพี่จ๋าได้ครบแล้วครับ ขนมก็เรียบร้อย”
นายน์ส่งยิ้มให้พลางช่วยถือถุงกระดาษใส่แก้วเครื่องดื่มที่เพื่อนๆ ของเบลฝากซื้อเอาไว้เต็มสองมือ
“ขอบใจนะนายน์ ที่มาช่วยถือของ... กลับคณะกันเถอะ ป่านนี้จ๋ากับฟางคงรอกินขนมแย่แล้ว”
เบลสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้อง ก่อนจะรับถุงขนมมาถือไว้ แล้วเดินนำออกจากร้านไป ทว่าในหัวของเธอกลับไม่ได้มีเรื่องของกาแฟหรือขนมเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงภาพแผ่นหลังของเซย์และความมุ่งมั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
'รอหน่อยนะเซย์... ขอเวลาให้เบลรวบรวมความกล้าอีกนิด แล้วเบลจะเดินหน้าง้อเซย์ด้วยตัวเอง'
เบลและนายน์เดินหอบของพะรุงพะรังมุ่งหน้ากลับไปยังคณะบริหารธุรกิจ เพื่อนำเสบียงและไปรายงานความคืบหน้าของภารกิจวันนี้ให้แก๊งกุนซือเพื่อนสนิทฟัง โดยที่ไม่รู้เลยว่า... รอยยิ้มตามมารยาทที่เธอมีให้นายน์เมื่อครู่ ได้ถูกรหัสโค้ดในหัวของแฟนวิศวะตีความผิดเพี้ยนจนระบบรวนและพังทลายลงไปเรียบร้อยแล้ว
