บทที่ 13 เพื่อนคอยเตือน
อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องบรรยายของคณะวิศวกรรมศาสตร์
เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงของอาจารย์ผู้สอนที่กำลังบรรยายสไลด์อยู่หน้าห้อง ไม่ได้ลอยเข้าสู่โสตประสาทของเซย์เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยนักนั่งเหม่อลอยอยู่หลังจอโน้ตบุ๊ก นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันและจดจ่ออยู่กับตัวเลขและบรรทัดโค้ดบนหน้าจอ บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความร้าวราน
เคอร์เซอร์กะพริบย้ำๆ อยู่ที่ท้ายบรรทัดเดิมมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วโดยไม่มีโค้ดตัวอักษรใดถูกพิมพ์เพิ่มลงไป สมองของวิศวกรหนุ่มระดับท็อปของรุ่นเหมือนถูกไวรัสตัวร้ายโจมตีจนระบบประมวลผลล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
ภาพของเบลที่ยืนส่งยิ้มหวานให้กับไอ้เด็กหน้าจืดคนนั้นยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง รอยยิ้มสดใสที่เขาเคยเป็นเจ้าของ เสียงหัวเราะที่เขาเคยได้ยินเป็นประจำ ตอนนี้มันถูกแจกจ่ายให้คนอื่นอย่างง่ายดาย
ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย มันเจ็บเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอเอ่ยปากบอกเลิก เจ็บจนเขาเผลอกำหมัดแน่นจนข้อขาว ภาพที่เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับทิ้งจี้เกียร์ของเขาไว้ว่าทรมานแล้ว แต่ภาพที่เธอเริ่มต้นใหม่ได้อย่างรวดเร็วในขณะที่เขายังจมปลักอยู่ที่เดิม มันเหมือนมีคนเอามีดมากรีดหัวใจแล้วสาดน้ำกรดซ้ำ
“ไอ้เซย์... ไอ้เซย์เว้ย!”
แรงสะกิดที่ต้นแขนพร้อมกับเสียงกระซิบเรียกของคีย์ ทำให้เซย์สะดุ้งหลุดจากภวังค์ ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความร้อนผ่าวที่ขอบตา ก่อนจะแสร้งทำหน้านิ่งขรึมแล้วหันไปมองเพื่อน
“มีอะไร” เซย์ถามเสียงห้วน พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
“มึงนั่นแหละมีอะไร”
ปัญญ์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งชะโงกหน้าข้ามคอมพิวเตอร์มาพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่จริงจัง
“มึงนั่งจ้องเคอร์เซอร์กะพริบมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะเว้ย โค้ดสักตัวก็ไม่เขียน สติมึงหลุดไปถึงดาวอังคารแล้วหรือไง”
เซย์หลุบตาลง มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่าของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าอย่างลวกๆ ร่องรอยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาจนปิดไม่มิด
“กู... กูแค่ปวดหัวนิดหน่อยว่ะ” เซย์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ
“ปวดหัวหรือปวดใจ เอาให้แน่” คีย์สวนกลับทันควัน แทงใจดำดังฉึก
“มึงยังคิดเรื่องที่ร้านกาแฟเมื่อเช้าอยู่อีกเหรอวะ”
พอโดนจี้ถูกจุด สันกรามคมก็ขบเข้าหากันแน่น เซย์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่ยอมตอบคำถาม แต่ท่าทีฟึดฟัดและแววตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงมันก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนเกินพอแล้ว
“มึงฟังนะไอ้เซย์...” ปัญญ์ถอนหายใจยาว วางปากกาในมือลงแล้วพูดด้วยความหวังดี
“ที่มึงเห็นเมื่อเช้าอ่ะ มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดก็ได้นะเว้ย เบลคบกับมึงมาตั้งสองปี รักมึงจะตายห่า มึงคิดว่าเขาจะมูฟออนไปมีคนใหม่ได้ภายในสามวันจริงๆ เหรอวะ”
“แล้วมึงจะให้กูคิดยังไง” เซย์สวนกลับเสียงลอดไรฟันอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้เริ่มปะทุ
“มึงไม่เห็นเหรอว่าเขายิ้มให้มัน สนิทสนมกับมันขนาดไหน ทีกับกูนะ... วันนั้นเขามองหน้ากูเหมือนกูเป็นตัวน่ารังเกียจ แล้วกูต้องรู้สึกยังไงวะปัญญ์ กูต้องหลอกตัวเองว่าเขายังรักกูอยู่งั้นเหรอ”
“มึงนี่แม่ง... เก่งเรื่องเรียนแต่โง่เรื่องความรักฉิบหาย” คีย์ส่ายหน้าอย่างระอา
“ผู้หญิงนะเว้ย เวลาอกหักหรือพยายามจะลืมใครสักคน บางทีเขาก็แค่ฝืนยิ้ม ฝืนทำตัวให้ดูปกติเพื่อปกปิดความอ่อนแอเว้ย แล้วไอ้เด็กนายน์นั่นก็เป็นแค่รุ่นน้องในคณะป่ะวะ แค่เดินไปซื้อกาแฟด้วยกันไม่ได้แปลว่าเขาได้กันเป็นผัวเมียกันสักหน่อย มึงอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ดิวะ”
“ใช่” ปัญญ์พยักหน้าเห็นด้วย
“มึงอย่าปล่อยให้ความหึงขึ้นหน้าจนขาดสติสิวะ ถ้ามึงยังรักเขา มึงก็ต้องไปตามสืบให้แน่ใจ ไม่ใช่มานั่งฟอร์มจัด แค่นยิ้มด่าเขาแล้วก็เดินหนีมานั่งหมาหงอยอยู่แบบนี้”
คำปลอบใจและดึงสติของเพื่อนสนิททั้งสอง ทำให้เซย์ชะงักไปเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมืดบอดเริ่มมีแสงสว่างแห่งความหวังเล็กๆ ส่องลอดเข้ามา ทว่าด้วยทิฐิที่สูงลิ่วและความกลัวที่จะต้องเสียหน้า มันก็ยังคงทำให้เขารับปากหรือแสดงออกตรงๆ ไม่ได้ว่าเขาอยากจะกลับไปหาเธอแทบขาดใจ
“ช่างแม่งเถอะ...” เซย์ตัดบทเสียงแข็ง แสร้งดึงหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับมาหาตัว
“กูจะเรียนแล้ว พวกมึงเลิกพูดเรื่องนี้สักที”
ถึงปากจะบอกว่าช่างแม่ง แต่ในใจลึกๆ ของวิศวกรหนุ่มกลับเริ่มประมวลผลคำพูดของเพื่อนสนิทอย่างหนักหน่วง...
‘หรือว่ามันจะไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ?’
.
อีกด้านหนึ่ง ณ ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ
“พี่เบลครับ เดี๋ยวผมต้องขอตัวไปเข้าคลาสเรียนวิชาถัดไปก่อนนะครับ”
นายน์เอ่ยบอกพร้อมกับวางถุงขนมและแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้ากลุ่มรุ่นพี่สาว
“อื้อ ขอบใจมากนะนายน์ที่อุตส่าห์เดินไปเป็นเพื่อนแถมยังช่วยถือของมาให้อีก” เบลส่งยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้อง
“ยินดีเสมอครับพี่เบล มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ ไปก่อนนะครับพี่จ๋า พี่ฟาง”
นายน์โค้งตัวลาอย่างมีมารยาท ก่อนจะหมุนตัววิ่งเหยาะๆ ขึ้นตึกเรียนไป ทันทีที่แผ่นหลังของรุ่นน้องหนุ่มลับสายตา จ๋าและฟางที่นั่งรอเสบียงอยู่ก็รีบพุ่งเข้าชาร์จถุงกระดาษทันที
“โอ๊ยยย หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว! นึกว่าแกไปปลูกต้นกาแฟเองซะอีกยัยเบล ทำไมไปนาน... อ้าว เฮ้ย! เบล แกเป็นอะไรเนี่ย ทำไมทำหน้าเหมือนคนโดนของแบบนั้น”
จ๋าที่กำลังจะดูดกาแฟเย็นชะงักกึก เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นสภาพของเพื่อนสนิท เบลไม่ได้นั่งลง แต่เธอยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าสวยหวานที่เคยมีรอยยิ้มเมื่อครู่ บัดนี้กลับซีดเผือดนัยน์ตากลมโตสั่นระริกและเต็มไปด้วยความกังวลใจ
เบลค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนอย่างคนหมดแรง สองมือเล็กกุมเข้าหากันแน่นบนตัก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วสารภาพออกมาด้วยเสียงสั่นๆ
“ฉัน... ฉันเจอเซย์ที่ร้านกาแฟเมื่อกี้”
“ห๊ะ! / ว่าไงนะ!” จ๋ากับฟางประสานเสียงกันลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง
