บทที่ 14 ไม่กล้า
“แล้วไงต่อ! แกได้เข้าไปทักเขาไหม ได้ทำตามแผนที่เราซ้อมกันไว้หรือเปล่า!”
ฟางรีบขยับเข้าไปเขย่าแขนเพื่อนด้วยความตื่นเต้น ตาโตเป็นประกาย
“แกได้ซื้อครัวซองต์ของโปรดไปเนียนๆ ยื่นให้เขาแล้วชวนคุยไหม!”
เบลหลบสายตาเพื่อนรักทั้งสองกัดริมฝีปากล่างแน่น ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เป็นคำตอบ
“ฉัน... ฉันไม่ได้เข้าไปทัก”
“โอ๊ยยยยย! ยัยเบล!”
จ๋ายกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดังแปะ ร้องโอดครวญออกมาอย่างขัดใจสุดขีด
“นี่แกล้อฉันเล่นป่ะเนี่ย! ซ้อมกันมาตั้งสามวัน ฉันอุตส่าห์บรีฟบทให้แกอย่างดิบดี พอเจอตัวจริง แกดันยืนบื้อเนี่ยนะ!”
“ก็ฉันกลัวนี่แก...” เบลเถียงเสียงอ่อย น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา
“แกไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้น แกไม่เห็นหรอกว่าตอนที่เขาเดินสวนออกมา แววตาที่เขามองฉันมันน่ากลัวแค่ไหน เขาทำหน้าตึงใส่ แถมยัง...”
เบลชะงักไป เพราะจากสีหน้าในตอนนั้นคงไม่วายพูดจาร้ายกาจว่าเธอเป็นแน่ และเธอก็มั่นใจว่าเขาเห็นเธอกับนายน์
“แถมยังอะไร” ฟางถามจี้
“เขาคงด่าฉัน... หาว่าฉันมีคนใหม่แล้ว เพราะเห็นฉันไปกับนายน์” เบลสูดน้ำมูก เสียงเริ่มสั่น
“เขาไม่มองฉันด้วยซ้ำ เขาก็เดินหนีไปเลย ฉันเองก็ทำอะไรไม่ถูก จะวิ่งตามไปก็ไม่กล้า กลัวว่าถ้าเข้าไปทักตอนที่เขากำลังอารมณ์เสีย เขาจะไล่ฉันกลับมาอีก”
“อ้าว อินี่!” ฟางชี้หน้าเพื่อนสนิทอย่างเหลืออด
“แกนี่มันจริงๆ เลยนะเบล! ถ้าเขาด่าแกหาว่าแกมีคนใหม่แปลว่าอะไร! แปลว่าเขากำลังหึงไงโว้ย! อาการหึงจนฟิวส์ขาดแบบนี้แหละคือจังหวะทองที่แกต้องรีบพุ่งเข้าไปง้อ ไปอธิบายให้เขาเข้าใจ!”
“ใช่!” จ๋าสมทบอย่างมีน้ำโห “แกนี่มันติดนิสัยเดิมๆ ไม่ยอมเปลี่ยนเลยนะ! พอเห็นเขาอารมณ์เสียแกก็ตั้งกำแพงถอยหนี แล้วก็มาร้องไห้น้อยใจอยู่คนเดียว แกจะรอให้เขาอารมณ์ดีแล้วค่อยไปคุยหรือไง? คนอย่างไอ้เซย์ ถ้าแกไม่เป็นฝ่ายทะลวงกำแพงเข้าไป เขาก็จะสร้างกำแพงหนีแกไปเรื่อยๆ นั่นแหละ!”
คำบ่นชุดใหญ่ของเพื่อนสนิททำเอาเบลนั่งหน้าจ๋อยสนิท เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองผิดพลาดที่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไปเพียงเพราะความกลัวและความประหม่า
“แล้ว... แล้วตอนนี้เบลควรทำยังไงอ่ะ” เบลช้อนตาขึ้นมองเพื่อนด้วยความรู้สึกผิด
“เซย์เขาคงโกรธเบลมากๆ แน่เลย เขาต้องคิดว่าเบลเป็นผู้หญิงใจง่ายแน่ๆ”
“ทำยังไงน่ะเหรอ” ฟางถอนหายใจยาวๆ ยกมือขึ้นกอดอก
“ก็เลิกปอดแหก โดนด่าก็ทำหน้าหนาเข้าไว้ แล้วเดินหน้าลุยไง! แกทิ้งทิฐิทิ้งความกลัวไปให้หมดเลยนะเบล ถ้าแกรักเขาแกต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความโกรธของเขา ไปอธิบายให้เขาเข้าใจว่านายน์เป็นแค่รุ่นน้อง และที่สำคัญ... ไปบอกให้เขารู้ว่าหัวใจแกยังเป็นของเขาคนเดียว”
เบลนั่งฟังคำสอนของเพื่อนอย่างตั้งใจ ความรู้สึกผิดและความรักที่อัดแน่นอยู่ในอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกล้าหาญเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นมาในใจ
ใช่... เธอจะมัวแต่มารอให้สถานการณ์เป็นใจไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเซย์ไม่ยอมเปิดประตูรับ เธอเนี่ยแหละจะเป็นคนพังประตูนั่นเข้าไปเอง!
เบลพยักหน้ารับคำแนะนำของเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี
ในเมื่อที่ผ่านมาเธอเอาแต่เป็นฝ่ายรอรับและทำตัวงี่เง่าจนผลักไสเขาออกไป คราวนี้เธอก็พร้อมจะทำหน้าหนาเดินหน้าลุยอย่างเต็มกำลัง ต่อให้ต้องเจอกับสีหน้าเย็นชาหรือคำพูดร้ายกาจที่กรีดแทงหัวใจแค่ไหน เธอก็จะไม่ยอมถอยหนีอีกแล้ว เธอจะต้องง้อแฟนหนุ่มจอมซึนของเธอกลับคืนมาให้ได้
หลังจากตกลงปลงใจได้ดังนั้น เบลกับเพื่อนๆ ก็พากันเดินขึ้นตึกเรียนในคาบเช้า ทว่าตลอดชั่วโมงเรียนสมองของอดีตดาวคณะบริหารธุรกิจกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับสไลด์การสอนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอเอาแต่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ที่เงียบสนิท ในหัวเอาแต่คิดทบทวนบทพูดและแผนการเข้าหาเซย์ที่จ๋ากับฟางช่วยกันติวเข้มให้
กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสิบโมงตรง เสียงแจ้งเตือนในกลุ่มแชตสาขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข่าวดีที่ทำเอาเบลใจเต้นแรง...
[อาจารย์ติดประชุมด่วน ยกคลาสวิชาถัดไป!]
เบลไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เธอรีบเก็บของใส่กระเป๋า บอกลาจ๋ากับฟาง แล้วตรงดิ่งไปยังร้านกาแฟเจ้าประจำทันที หญิงสาวสั่งอเมริกาโน่เย็นไม่หวาน กาแฟดำรสเข้มขมที่เซย์ชอบดื่มเป็นประจำเวลาต้องปั่นงาน พร้อมกับแซนด์วิชแฮมชีสที่เขามักจะซื้อรองท้องเวลาไม่มีเวลาพักเที่ยง
สองเท้าเรียวก้าวเดินอย่างรวดเร็วไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตของเหล่าวิดวะ สายตาหลายคู่ก็หันมามองอดีตดาวคณะบริหารคนสวยเป็นตาเดียว แต่เบลไม่สนใจ เธอเดินตรงไปยังหน้าห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ที่รู้ตารางเรียนของเซย์เป็นอย่างดี
หญิงสาวค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้าไปมองผ่านช่องกระจกสี่เหลี่ยมเล็กๆ บนบานประตู...
ภาพที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์แถวกลาง เซย์กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์โค้ดอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าด้านข้างที่เรียบตึงและคมคายนั้นทำให้หัวใจของเบลเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
ความคิดถึงและความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอรีบหลบมุมออกมาจากช่องกระจก ยืนกอดถุงแซนด์วิชและแก้วกาแฟดำแนบอก เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องด้วยความประหม่า คอยยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเป็นระยะว่าเมื่อไหร่คลาสเรียนนี้จะสิ้นสุดลงเสียที
ทว่า... เบลไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าเสี้ยววินาทีที่เธอชะโงกหน้าผ่านกระจกประตูเข้ามา สายตาคมกริบของคนที่ทำทีเป็นสนใจแต่หน้าจอคอมพิวเตอร์นั้น ได้เหลือบไปเห็นเข้าพอดี
ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเซย์กระตุกวูบและเต้นรัวแรงราวกับกลองรบอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความเครียดและความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เช้าพลันมลายหายไปในพริบตา เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าผู้หญิงที่เพิ่งเดินยิ้มอยู่กับผู้ชายคนอื่นเมื่อเช้า จะมายืนรอเขาอยู่หน้าห้องเรียนแบบนี้
มุมปากหยักเกือบจะกระตุกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ทว่านิสัยปากแข็งและทิฐิที่ค้ำคอก็รีบสั่งการให้เขากดความรู้สึกทั้งหมดลงไปให้ลึกที่สุด วิศวกรหนุ่มแสร้งทำหน้านิ่งขรึมหันกลับมาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม เก็บซ่อนความสงสัยและความตื่นเต้นเอาไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งจนกระทั่งอาจารย์ประกาศเลิกคลาส
แกร๊ก...
เสียงเปิดประตูห้องแล็บดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาวิศวะที่ทยอยเดินออกมา เบลที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ยาวหน้าห้องรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที เมื่อเห็นร่างสูงกำยำของเซย์เดินออกมาพร้อมกับปัญญ์และคีย์
“ซ...”
ยังไม่ทันที่ริมฝีปากบางจะได้เอ่ยเรียกชื่อเขาออกไป ร่างระหงของใครบางคนในชุดนักศึกษารัดรูปก็เดินพรวดพราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเซย์อย่างจงใจ
“พี่เซย์คะ! เลิกคลาสพอดีเลย เอมมารอพี่เซย์ตั้งนานแน่ะ ไปทานข้าวกลางวันด้วยกันนะคะ!”
