บทที่ 2 ความในใจ
ทันทีที่บานประตูสลักล็อก ปลายนิ้วที่เคยรัวพิมพ์โค้ดอย่างบ้าคลั่งก็หยุดชะงักลงราวกับถูกถอดปลั๊ก เซย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างสูงกำยำเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง
มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักดุดันยกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าของตัวเองอย่างหงุดหงิด นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองแค่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บัดนี้เลื่อนไปมองความว่างเปล่าบนปลายเตียง
เขาไม่ได้ตาบอด... และเขาไม่ได้ไร้ความรู้สึก
เมื่อวานตอนที่ไอ้เด็กปีสองนั่นเดินมาแจกคอนแทคให้เบลถึงที่ ทำไมเขาจะไม่เห็น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเบลจงใจรับมันไว้เพื่อประชดและเรียกร้องความสนใจจากเขา
ความหึงหวงมันตีตื้นขึ้นมาจนแทบอยากจะลุกไปกระชากคอเสื้อไอ้เด็กนั่น แล้วประกาศให้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร แต่ความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์มาสามวันติด ประกอบกับความหงุดหงิดที่เบลพักหลังมานี้เอาแต่ใจและประชดประชันไม่หยุด มันทำให้สมองของเขาสั่งการผิดพลาด... ประมวลผลออกมาเป็นคำพูดผลักไสที่โง่เง่าที่สุด
‘แม่ง... โคตร Error เลยว่ะ’
เซย์สบถในใจ เขาอยากจะลุกวิ่งตามออกไปรั้งเธอไว้ แต่ทิฐิและความปากหนักที่ฝังรากลึกในนิสัยกลับตรึงเท้าเขาไว้กับที่ เขาคิดเอาเองว่าเบลแค่ประชดเหมือนทุกที คิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้เธอก็คงใจอ่อนและกลับมาหาเขาเหมือนทุกครั้ง... โดยไม่รู้เลยว่าครั้งนี้ ฟันเฟืองความรักของพวกเขาได้หลุดออกจากแกนไปแล้วจริงๆ
.
ณ หอพักของจ๋า
เบลนั่งซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายเพื่อนสนิททั้งสองคนที่รีบพุ่งตัวมานั่งประกบซ้ายขวา
“ร้องออกมาให้หมดเลยแก ร้องให้พอแล้วตั้งสติ” จ๋าลูบหลังเพื่อนเบาๆ ด้วยความสงสาร ปากก็อดไม่ได้ที่จะบ่น
“ฉันเตือนแกแล้วว่าไอ้เซย์มันเย็นชาเกินมนุษย์มนา แกก็ทนมันมาได้ตั้งนานเนอะ”
“แต่ฉันว่าเซย์มันแปลกๆ นะ” ฟางแย้งขึ้นมาเบาๆ พลางขมวดคิ้วใช้ความคิด
“ปกติถึงมันจะนิ่ง แต่มันไม่เคยพูดจาผลักไสไล่ส่งแกเลยนะเว้ย ครั้งนี้มันปากหมาเกินเบอร์ไปป่าววะ หรือมันมีใครซ่อนไว้จริงๆ อย่างที่จ๋าเคยระแวง?”
“ไม่มีหรอก!” เบลเงยหน้าขึ้นมาตอบเสียงอู้อี้ ดวงตากลมโตแดงก่ำ
“ชีวิตมันมีแต่คอม มีแต่โค้ด แล้วก็โปรเจกต์บ้าบอของมันนั่นแหละ มันไม่ได้มีใครหรอกฟาง... มันแค่ไม่ได้รักเบลเหมือนเดิมแล้วต่างหาก”
“แล้วแกจะเอายังไงต่อ จะเลิกเลยไหม หรือจะรอให้มันมาง้อ?”
จ๋าถามจี้จุด เบลปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ภาพใบหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงเย็นชาของเขายังคงฉายชัดในความทรงจำ แววตาเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวแบบที่ไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่เธอเริ่มคบกับเขา
“เบลเหนื่อยแล้วจ๋า... ถ้าเขาคิดว่าการไม่มีเบลมันดีกว่า เบลก็จะถอยให้”
คืนนั้น เบลปิดเครื่องหนีและไม่สนใจจะรับรู้โลกภายนอก โดยไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอตัดสินใจจะถอยห่าง... คนปากหนักที่ห้องนั่น กลับนั่งจ้องหน้าจอมือถือที่โทรหาเธอไม่ติดด้วยความกระวนกระวายใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ระบบที่เคยเสถียรของเซย์กำลังรวนอย่างหนัก และเขาเพิ่งรู้ตัวว่า... บั๊กตัวใหญ่ที่สุดในชีวิตเขาตอนนี้ ไม่ใช่โค้ดในคอมพิวเตอร์ แต่มันคือการปล่อยให้ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดเดินออกจากห้องไป
หน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏเพียงความว่างเปล่าหลังจากการพยายามโทรออกหลายครั้ง ทำให้ความกระวนกระวายใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกตีกลับด้วยความเหนื่อยล้าและทิฐิที่ฝังลึก
“ช่างแม่ง...”
เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหงุดหงิด มือหนาโยนสมาร์ตโฟนเครื่องหรูทิ้งลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างไม่ไยดี เขาเลือกที่จะปัดความว้าวุ่นทิ้งไป ร่างสูงลุกขึ้นเดินตรงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อดับความคุกรุ่นในใจ
เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่วันใหม่ เซย์กลับมานั่งจมอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง สองมือรัวคีย์บอร์ดเขียนโค้ดต่อข้ามคืนจนกระทั่งแสงแรกของวันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขาทำราวกับต้องการใช้ตัวอักษรบนหน้าจอเป็นเครื่องหลีกหนีจากความเงียบเหงาในห้องกว้าง
ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาดังขึ้น หน้าต่างแชตกลุ่มเด้งขึ้นมาที่มุมจอ เพื่อนในกลุ่มสลับกันส่งข้อความมาถามความคืบหน้าของงาน
[ปัญญ์: ไอ้เซย์ โค้ดส่วนของมึงถึงไหนแล้ววะ]
เซย์ยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบ ข้อความของเพื่อนจอมกวนอีกคนก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
[คีย์: มึงพักบ้างก็ได้นะเว้ย ลุกออกจากหน้าคอมบ้าง... ดูแลเมียบ้าง]
ปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบปรายมองข้อความของคีย์ที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความรู้สึกผิด ทว่ามันกลับเจือไปด้วยความตึงเครียดและตัดพ้อที่ถูกกดทับไว้มาตลอด
ริมฝีปากหยักขยับพึมพำเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้อง
“เมีย... ที่ไม่เคยถามผัวสักคำน่ะเหรอ เรียกว่าเมีย”
เซย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างหยันๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะละสายตาจากช่องแชต หันกลับมาจดจ่อที่บรรทัดโค้ดตรงหน้าแล้วรันระบบต่อ
ใช่... เขาไม่เถียงหรอกว่าเขาไม่มีเวลาให้ แต่เบลล่ะ... เคยถามเขาสักคำไหมว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่งานคณะเริ่มถาโถมเข้ามาจนเขาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน เบลไม่เคยเอ่ยปากถามถึงความเหนื่อยล้าของเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่เธอทำมีเพียงแค่การเดินมาหาพร้อมกับความคาดหวัง ชวนไปกินนั่น ชวนไปเที่ยวนี่ พอเขาบอกว่าไปไม่ได้เพราะต้องปั่นงานให้เสร็จ เธอก็เริ่มงอแง เอาแต่ใจ และเรียกร้องเวลาจากเขาโดยไม่เคยมองดูเลยว่าใต้ตาของเขาคล้ำแค่ไหน หรือสมองเขาเบลอจนแทบจะเขียนโค้ดผิดๆ ถูกๆ ต้องแก้ไปกี่รอบแล้ว
ในมุมของเบล... เธอคงมองว่าเขาคือแฟนที่เปลี่ยนไป เย็นชา และไม่ใส่ใจเหมือนวันแรกที่คบกัน
แต่ในมุมของเซย์... เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด เขาไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าคนที่เข้าใจ เดินมาบีบไหล่แล้วถามว่า ‘เหนื่อยไหม’ ไม่ใช่การเพิ่มความกดดันด้วยการประชดประชันและทำร้ายความรู้สึกกันด้วยการรับคอนแทกต์ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาแบบนั้น
