บทที่ 20 บังเอิญจังค่ะ

ตลอดทางเดินจากลานจอดรถจนกระทั่งก้าวออกจากประตูลิฟต์บนชั้นที่พักอาศัย มุมปากหยักได้รูปของเซย์ยังคงกระตุกยิ้มขึ้นมาจางๆ อย่างไม่อาจห้ามได้

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเบลเหมือนจะยังคงติดค้างอยู่ตามเบาะหนังในรถและปลายจมูกของเขา ภาพท่าทางกระตือรือร้นตอนที่เธอโบกมือลาอยู่หน้าหอพักยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ