บทที่ 3 ภาพตรงหน้า

แสงแดดยามสายของวันใหม่ไม่ได้ช่วยให้ความเหนื่อยล้าของคนที่อดนอนมาทั้งคืนลดลงเลยแม้แต่น้อย

ณ คาเฟ่ชื่อดังประจำมหาวิทยาลัย เซย์ในชุดเสื้อกล้ามที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเข้มตัวเก่ง เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิทเพื่อหาคาเฟอีนอัดเข้าเส้นเลือด หลังจากที่เขานั่งแก้โค้ดมาราธอนข้ามคืนจนถึงเช้า

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นประตูร้าน คีย์ก็ยกศอกขึ้นมาสะกิดสีข้างเขาเบาๆ พลางพยักพเยิดหน้าให้มองเข้าไปด้านใน

“เฮ้ย... นั่นเบลนี่หว่า”

สายตาคมกริบใต้กลุ่มผมสีเข้มที่ปรกหน้ามองตามทิศทางนั้นทันที ภาพที่เห็นคือเบลกำลังยืนยิ้มแย้มสั่งเครื่องดื่มอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ โดยมีรุ่นน้องหน้าจืดอย่างนายน์ยืนซ้อนอยู่ใกล้ๆ คอยชวนคุยจนเบลหลุดหัวเราะออกมา ด้านหลังมีจ๋าและฟางยืนรออยู่

รอยยิ้มสดใสของเธอ... รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานาน ภาพความใกล้ชิดสนิทสนมนั้นทำเอาสันกรามของวิศวกรหนุ่มนูนเด่นขึ้นจากการขบกัดแน่นจนปวดร้าวไปทั้งซีกหน้า

“อืม”

เซย์ตอบรับในลำคอเพียงสั้นๆ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไร้อารมณ์จนเพื่อนในกลุ่มได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ร่างสูงไม่ได้เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เด็กปีสอง หรือโวยวายอย่างที่ใครคาดคิด เขาทำเพียงก้าวเท้าเข้าไปในร้าน แล้วไปยืนต่อแถวซ้อนอยู่ด้านหลังกลุ่มของเบลอย่างเงียบๆ โดยไม่คิดจะเอ่ยปากทักทายหรือเข้าไปขัดจังหวะความสุขของเธอเลยสักนิด

กระทั่งถึงคิวสั่งเครื่องดื่ม

“อเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน แก้วนึง”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาคนที่เพิ่งรับแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้อย่างเบลถึงกับสะดุ้งเฮือก หญิงสาวหันขวับกลับมามอง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะซีดเผือดลงทันตาเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น เซย์ยืนล้วงกระเป๋ามองตรงไปที่เมนูเหนือเคาน์เตอร์ นัยน์ตาของเขาว่างเปล่าจนน่าใจหาย

“ซ... เซย์”

เบลใจหล่นวูบ เธอรีบขยับตัวออกห่างจากนายน์โดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางเผยอขึ้นหวังจะเอ่ยแก้ต่างกับภาพที่เขาเพิ่งเห็น

“คือ... บังเอิญเจอน้องเขาตอนเดินมา...”

“รับแซนด์วิชแฮมชีสเพิ่มด้วยครับ”

เซย์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขามองข้ามหัวเบลไปสั่งอาหารกับบาริสต้า ราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับเพื่อนในกลุ่ม

“พวกมึงจะเอาอะไรก็สั่ง”

ความเมินเฉยขั้นสุดนั้นจุดชนวนความโกรธในใจของคนฟังให้ลุกพรึบ เบลกำแก้วกาแฟในมือแน่นจนสั่น นัยน์ตากลมโตตวัดมองผู้ชายหน้าตายด้วยความขุ่นเคืองและน้อยใจ ในเมื่อเขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน เธอก็จะไม่แคร์เขาเหมือนกัน

“ไปกันเถอะนายน์!”

เบลกระแทกเสียงใส่หน้าเซย์ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าท่อนแขนของรุ่นน้องปีสองแล้วออกแรงกระตุกเบาๆ ตั้งท่าจะเดินควงกันออกไปจากร้านเพื่อประชดคนใจร้าย

หมับ!

ทว่าก้าวไปได้ไม่ถึงสองก้าว ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนอีกข้างของเบลแล้วรั้งเอาไว้แน่น

เบลชะงัก หันกลับมามองเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว หวังลึกๆ ว่าเขาจะทนไม่ไหวและแสดงความหึงหวงออกมา แต่เซย์กลับไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ สายตาคมกริบมองเพียงแก้วกาแฟในมือเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่

“ทำแบบนี้... มันจะเสียชื่อเธอเปล่าๆ”

“...”

“คนทั้งมหา’ลัยเขารู้กันหมดว่าเธอคบกับใคร จะทำอะไรก็อย่าให้มันประเจิดประเจ้อนัก”

พูดจบ นิ้วเรียวยาวก็ค่อยๆ คลายแรงบีบและปล่อยมือออกจากแขนของเธออย่างเชื่องช้าราวกับไม่แยแส ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะตอกลิ่มลงกลางใจคนฟังจนแหลกสลาย

“ถ้าเธอบอกเลิกฉันเมื่อไหร่... ตอนนั้นจะไปทำอะไรกับใคร ฉันจะไม่ห้ามเลยสักคำ”

สิ้นประโยคนั้น ขอบตาของเบลก็ร้อนผ่าวจนน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอกซ้าย หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนสัมผัสได้ถึงรสฝาดเลือด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรออกไป เพราะรู้ดีว่าถ้าเปล่งเสียงออกมาในตอนนี้ มันจะต้องสั่นเครือจนเขามองว่าเธออ่อนแอและน่าสมเพช

เบลยอมปล่อยมือออกจากแขนของนายน์ ร่างบางหันหลังขวับแล้วเดินจ้ำอ้าวหนีออกจากร้านไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

“เบล! รอพวกฉันด้วยสิแก!”

จ๋ากับฟางรีบวิ่งตามเพื่อนสนิทออกไปติดๆ ทิ้งให้บรรยากาศหน้าร้านกาแฟอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก

“ไอ้เซย์! มึงผีเข้าหรือไงวะ พูดแรงไปไหมนั่น!” ปัญญ์ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากดุเพื่อน

“เออ มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ ไปพูดท้าทายให้เขาบอกเลิกแบบนั้นได้ยังไง!” คีย์สมทบด้วยความหงุดหงิดแทน

แต่เซย์กลับไม่ได้ตอบโต้เพื่อนสักคำ ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สันกรามคมยังคงขบแน่นจนขึ้นนูน ฝ่ามือหนาข้างที่เพิ่งจับแขนของเธอเมื่อครู่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

นานแค่ไหนแล้ว... ที่เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย? สองเดือน? สามเดือน? หรือ... ครึ่งปีเข้าไปแล้ว?

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ความนุ่มนิ่มของผิวที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดอย่างรุนแรง

เมื่อครู่เขาหงุดหงิดจนแทบบ้าที่เห็นเธอจับแขนไอ้เด็กนั่น แต่แทนที่จะกระชากเธอเข้ามากอดหรือบอกตรงๆ ว่าเขาไม่พอใจ แต่เขากลับเลือกที่จะสร้างกำแพงน้ำแข็งและสาดคำพูดผลักไสใส่หน้าเธอไปแบบนั้น

‘โง่ชิบหายเลยไอ้เซย์...’

เขาได้แต่ด่าตัวเองในใจ ทั้งที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าความปากหนักและทิฐิบ้าบอนี้... มันจะทำให้เขาต้องเสียเธอไปตลอดกาลหรือไม่

บทก่อนหน้า
บทถัดไป