บทที่ 4 คำพูดที่ผิดพลาดไป

สองขาเรียวที่เคยก้าวเดินอย่างมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเทาและอ่อนแรงจนแทบจะพยุงร่างของตัวเองไม่อยู่ เบลวิ่งหนีออกมาจากคาเฟ่โดยไม่สนใจสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่มองมา

เธอวิ่งลัดเลาะมาตามทางเดินซอกตึกของคณะบริหารธุรกิจที่ค่อนข้างเงียบสงบ ไกลออกมาจากผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่แรงของเธอจะทำได้

กระทั่งถึงมุมตึกที่ลับตาคน ร่างบางก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ แผ่นหลังบางสั่นสะท้านไปตามแรงสะอื้น หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้เมื่อครู่พังทลายลงมาอาบสองแก้มราวกับเขื่อนแตก

‘ถ้าเธอบอกเลิกฉันเมื่อไหร่... ตอนนั้นจะไปทำอะไรกับใคร ฉันจะไม่ห้ามเลยสักคำ’

น้ำเสียงเย็นเยียบและแววตาที่ว่างเปล่าของเซย์ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในโสตประสาท มันกรีดลึกลงไปในก้อนเนื้อข้างซ้ายจนเหวอะหวะ ไม่เหลือชิ้นดี

เขาพูดมันออกมาได้อย่างไร... คำว่า ‘เลิก’ ที่เธอไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันว่ามันจะหลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่เคยสัญญากับเธอในวันแรกที่คบกันว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด

แต่ในวันนี้ เขากลับเป็นคนที่ยื่นมีดมาให้เธอแทงตัวเอง เป็นคนผลักไสเธอให้เดินออกจากชีวิตของเขาด้วยท่าทีรำคาญใจและไม่แยแส

ความเจ็บปวดและความสมเพชตัวเองตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เบลยกสองมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับการวิ่งตาม เหนื่อยกับการเรียกร้องในสิ่งที่เขาไม่เคยอยากจะให้

“พี่เบล...”

เสียงเรียกชื่อที่ดังขึ้นแผ่วเบาจากทางด้านหลัง ทำให้ร่างบางที่กำลังสะอื้นฮักสะดุ้งสุดตัว เบลเงยหน้าขึ้นมาทั้งที่น้ำตายังคงนองหน้า ก่อนจะพบว่าเป็นร่างสูงของนายน์ที่ยืนหอบหายใจอยู่ไม่ไกล เขาคงจะวิ่งตามเธอมาติดๆ ตั้งแต่ที่คาเฟ่

นายน์มองรุ่นพี่สาวที่เขาแอบชอบมาตลอดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและปวดใจ เขาไม่เคยเห็นดาวคณะบริหารที่สดใสและเย่อหยิ่งคนนี้ร้องไห้หนักหนาขนาดนี้มาก่อน

ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มปีสองค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ ทิ้งระยะห่างเอาไว้เล็กน้อยเพื่อให้เธอไม่อึดอัดจนเกินไป

“ฮึก... นายน์...”

“ครับ... ผมเอง”

เบลพยายามจะกลั้นเสียงสะอื้น ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพที่อ่อนแอของตัวเอง

“น... นายน์มาทำไม กลับไปเถอะ พี่อยากอยู่คนเดียว”

“ผมจะทิ้งให้พี่อยู่คนเดียวในสภาพนี้ได้ยังไงครับ”

น้ำเสียงของนายน์อ่อนโยนและนุ่มนวล แตกต่างจากความเย็นชาที่เธอเพิ่งได้รับมาอย่างสิ้นเชิง

“ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากให้ใครเห็นตอนอ่อนแอ แต่ถ้ามันไม่ไหว... พี่ไม่ต้องฝืนหรอกนะครับ ร้องออกมาเถอะ ผมจะยืนบังไว้ให้เอง จะไม่มีใครเห็นพี่ทั้งนั้น”

คำพูดปลอบประโลมแสนเรียบง่ายนั้น เปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ชโลมลงบนแผลไฟไหม้ เบลช้อนตามองรุ่นน้องตรงหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงอีกครั้ง

นายน์ขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ยืดแผ่นหลังตั้งตรงแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังหัวใจอ่อนยวบ

“ยืมไหล่ผมก่อนก็ได้นะครับ... ถึงมันจะไม่กว้างเท่าของเขา แต่มันก็พอให้พี่ซับน้ำตาได้นะ”

เบลหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอีกระลอก ความเหนื่อยล้าทางใจทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะปฏิเสธ ศีรษะเล็กค่อยๆ โน้มลงไปพิงซบลงบนลาดไหล่ของรุ่นน้องปีสองอย่างหมดที่พึ่ง

นายน์ตัวเกร็งไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้า แต่เขาก็ยังคงรักษาระยะห่าง ไม่ได้ฉวยโอกาสโอบกอดเธอไว้ทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ เป็นหลักยึดให้คนอ่อนแอ

มือหนาของเด็กหนุ่มค่อยๆ เอื้อมไปวางแหมะลงบนกลุ่มผมสีดำขลับของเบลอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลูบปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน จังหวะการลูบผมนั้นช่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากลงน้ำหนักแรงเกินไป ผู้หญิงตรงหน้าจะแตกสลายคามือ

การกระทำที่อ่อนโยนของนายน์ ยิ่งทำให้เบลนึกถึงมือที่เต็มไปด้วยรอยสักของใครบางคนที่เคยวางลงบนหัวของเธอแบบนี้... แต่ตอนนี้ มือคู่นั้นกลับผลักไสเธออย่างเลือดเย็น หญิงสาวหลับตาแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่ของนายน์แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

ในขณะเดียวกัน ทางด้านหน้าร้านคาเฟ่

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจับตัวเป็นก้อน เซย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สันกรามคมถูกขบกัดจนขึ้นนูนเป็นสันชัดเจน ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังทิศทางที่เบลเพิ่งวิ่งหนีหายไป ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับอยู่ในอกซ้ายจนหายใจลำบาก

เขาทำบ้าอะไรลงไป... คำพูดพวกนั้นมันหลุดออกไปได้ยังไง ทั้งที่ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้เธอเลิก ไม่ได้อยากให้เธอไปกับใคร เขาหวงจนแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว แต่ความทิฐิและความโมโหที่เห็นเธอจับแขนไอ้เด็กนั่นมันบดบังทุกสติสัมปชัญญะไปจนหมด

Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเซย์แผดเสียงร้องสั่นสะเทือนทำลายความเงียบ ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบล้วงมันขึ้นมาดู หวังลึกๆ ว่าจะเป็นสายจากคนคุ้นเคย แต่ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นจ๋าเพื่อนสนิทของเบล

เซย์ขมวดคิ้ว กดรับสายด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

“มีอะไร” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามราบเรียบ

(ไอ้เซย์! มึงทำอะไรเพื่อนกูเนี่ย!)

เสียงของจ๋าตวาดแหวเข้ามาในสายจนเซย์ต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย

(มึงพูดบ้าอะไรกับเบลฮะ! ตอนนี้เบลหายไปไหนไม่รู้ พวกกูวิ่งตามออกมายืนหาตั้งนานก็หาไม่เจอ โทรไปก็ปิดเครื่องหนีไปแล้วเนี่ย!)

“หาไม่เจอ? มึงปล่อยให้เบลคลาดสายตาได้ยังไง!”

เซย์สวนกลับทันที น้ำเสียงที่เคยราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นชาที่เคยฉาบเคลือบใบหน้าพังทลายลงในพริบตา

(ก็เมียมึงวิ่งหนีออกไปเร็วขนาดนั้น พวกกูวิ่งตามไม่ทันโว้ย! แล้วมึงจะมาย้อนถามกูทำไม คนที่มึงควรจะด่าคือตัวมึงเองนั่นแหละไอ้เซย์ ถ้าเพื่อนกูเป็นอะไรไปนะ กูจะเอาเรื่องมึงให้ถึงที่สุด!)

ติ๊ด!

จ๋ากดตัดสายไปทิ้งให้เซย์ยืนกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อขาว ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูในร่างกาย เบลปิดเครื่องหนี? เธอร้องไห้วิ่งหนีไปคนเดียวในสภาพจิตใจแบบนั้นเนี่ยนะ

ความกลัวที่อัดแน่นอยู่ในใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ เซย์ไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาไม่สนใจศักดิ์ศรี ไม่สนใจความเย็นชาที่พยายามสร้างขึ้นมา ร่างสูงกำยำออกตัววิ่งสุดฝีเท้า พุ่งตัวออกจากหน้าร้านคาเฟ่ไปในทิศทางที่จำได้ว่าเบลวิ่งไปเมื่อครู่

“เฮ้ย! ไอ้เซย์! มึงจะไปไหนวะ!”

ปัญญ์กับคีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกใจจนตั้งรับไม่ทัน ตะโกนไล่หลังเพื่อนที่วิ่งออกไปราวกับพายุ

เซย์ไม่ได้หันกลับไปมองหรือแม้แต่จะตอบคำถามของเพื่อน โสตประสาทของเขาอื้ออึงไปหมด มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวแรงด้วยความหวาดกลัว สองขายาวก้าวกระโดดข้ามขั้นบันได วิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินของคณะบริหารฯ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วทุกซอกทุกมุมอย่างบ้าคลั่ง

‘เบล... เธออยู่ไหนวะ’

หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้าหล่อเหลา ลมหายใจหอบถี่จากการวิ่งอย่างหนัก แต่เขาไม่คิดจะหยุดพัก ยิ่งหาไม่เจอ ความกระวนกระวายก็ยิ่งกัดกินก้อนเนื้อในอกจนปวดหนึบ

ภาพใบหน้าที่ซีดเผือดและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเธอตอนที่มองเขาก่อนจะหันหลังเดินจากไป มันฉายซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง

เขาผิดเอง... เขาแม่งโคตรโง่ที่ปล่อยให้ทิฐิมาทำลายความสัมพันธ์ที่เขารักษามาตลอดสองปี

ร่างสูงวิ่งมาจนถึงโซนหลังตึกของคณะบริหารฯ ซึ่งเป็นมุมอับและเงียบสงบที่สุด เซย์ชะลอฝีเท้าลง หอบหายใจหนักหน่วงขณะเดินเลี้ยวเข้ามุมตึก

ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเบื้องหน้า กลับทำให้ลมหายใจของเซย์สะดุดกึก ราวกับถูกใครบางคนกระชากหัวใจออกไปจากอกอย่างแรง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป