บทที่ 5 เลิกงี่เง่าสักที!

ที่มุมตึกนั้น... ร่างของเบลกำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น ศีรษะเล็กของเธอที่เขาเคยลูบมันด้วยความรัก ซบลงบนลาดไหล่ของไอ้เด็กปีสองที่ชื่อนายน์ แผ่นหลังบางสะท้านขึ้นลงตามจังหวะการร้องไห้ โดยมีมือของไอ้เด็กนั่นลูบกลุ่มผมของเธออย่างทะนุถนอมและปลอบประโลม

ภาพความใกล้ชิด ภาพที่ผู้หญิงของเขากำลังอ่อนแอและไปพึ่งพาผู้ชายคนอื่น ภาพที่ไอ้เด็กนั่นกำลังทำหน้าที่แทนเขา... มันกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของเซย์จนชาหนึบไปทั้งร่าง

สองขากำยำที่เคยมีแรงวิ่งตามหาเธอเมื่อครู่ บัดนี้กลับก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดในกายเดือดพล่านด้วยความหึงหวงและหวงแหนที่พุ่งทะลุขีดจำกัด แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดและสมเพชตัวเองก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

เขาไม่มีสิทธิ์จะเดินเข้าไปกระชากเธอออกมา ไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปชกหน้าไอ้เด็กนั่น... เพราะคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องไปนั่งร้องไห้ซบไหล่คนอื่น ก็คือความปากร้ายของเขาเอง

วิศวกรหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ยืนนิ่งงันอยู่หลังกำแพงมุมตึก นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองทุกอย่างเป็นเพียงโค้ดคอมพิวเตอร์ที่แก้ไขได้ บัดนี้กลับสั่นไหวและแดงก่ำ

เขาทำได้เพียงยืนมองผู้หญิงที่เขารัก ซับน้ำตาอยู่บนไหล่ของผู้ชายคนอื่น...

ทว่า... ความรู้สึกปวดหนึบที่บีบรัดก้อนเนื้อในอกซ้าย กลับคงอยู่ได้เพียงแค่ชั่วอึดใจ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงที่ร้อนระอุและลุกลามราวกับเปลวเพลิง

สติสัมปชัญญะที่เคยเยือกเย็นและเป็นเหตุเป็นผลดั่งโค้ดคอมพิวเตอร์ที่เขาเขียนเป็นประจำ บัดนี้พังทลายลงไม่เป็นท่า สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนปวดร้าวไปทั้งซีกหน้า เลือดในกายเดือดพล่านเมื่อเห็นฝ่ามือของไอ้เด็กปีสองนั่นลูบลงบนกลุ่มผมของเบลอย่างถือวิสาสะ

ต่อให้เมื่อครู่เขาจะโง่เง่าจนหลุดปากพูดจาหมาๆ ผลักไสเธอออกไป แต่ในความเป็นจริงแล้ว สัญญาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเบลยังไม่ได้จบลง ไม่มีการเอ่ยคำว่า ‘เลิก’ อย่างเป็นทางการ ไม่ว่ายังไงตอนนี้เขาก็ยังเป็น ‘แฟน’ ของเธออยู่วันยังค่ำ แล้วไอ้เด็กหน้าจืดคนละสาขานั่นมันมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องผู้หญิงของเขา

ความอดทนของวิศวกรหนุ่มขาดสะบั้น สองขายาวก้าวฉับๆ ออกจากมุมตึกที่ซ่อนตัว ตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นปูนดังหนักแน่นและดุดัน ทำเอานายน์ที่กำลังลูบผมปลอบใจรุ่นพี่สาวถึงกับชะงักและเงยหน้าขึ้นมามอง

“ปล่อยมือมึงออกจากแฟนกูเดี๋ยวนี้...”

น้ำเสียงทุ้มกดต่ำกร้าวเจือไปด้วยความเย็นเยียบน่ากลัว ยังไม่ทันที่นายน์จะได้อ้าปากพูดอะไร หรือแม้แต่เบลที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากลาดไหล่ด้วยความตกตะลึง

ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักของเซย์ก็พุ่งเข้าไปคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนเรียวของเบล แล้วออกแรงกระชากเพียงนิด ร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงเป็นทุนเดิมก็ปลิวหวือหลุดจากการประคองของนายน์ เข้ามาปะทะแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง

“อ๊ะ! เซย์!” เบลอุทานด้วยความตกใจปนเจ็บ

วงแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามตวัดรัดรอบเอวคอดของเธอแน่นราวกับคีมเหล็ก รั้งร่างของเบลให้แนบชิดติดกับอกแกร่งจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

เซย์กดศีรษะเล็กของเธอให้ซบลงกับอกของเขา เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งและดุดัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเบลที่เขาโหยหาแตะเข้าที่จมูก มันคือสัมผัสที่เขาห่างหายไปนาน ทว่าในเวลานี้มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด

“พี่เซย์! พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยพี่เบลเลยนะ!”

นายน์ที่ตั้งสติได้รีบขยับตัวเข้ามาขวาง แววตาของเด็กหนุ่มปีสองฉายแววโกรธจัดเมื่อเห็นรุ่นพี่สาวถูกกระชากอย่างรุนแรง

“พี่เห็นไหมว่าพี่เบลกำลังร้องไห้! พี่ทำเธอเจ็บ!”

“มึงเสือกอะไรด้วย”

เซย์ตวัดสายตาคมกริบที่วาวโรจน์ไปด้วยโทสะจ้องหน้ารุ่นน้องอย่างเอาเรื่อง นัยน์ตาของเขาแข็งกร้าวและเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกขนลุกซู่

“กูเป็นแฟนเบล กูจะทำอะไรกับแฟนกูมันก็เรื่องของกู มึงเป็นแค่คนนอก ไสหัวไปซะ”

“คนนอกงั้นเหรอครับ?”

นายน์แค่นหัวเราะ แม้จะหวั่นเกรงรัศมีความน่ากลัวของรุ่นพี่วิศวะ แต่ความสงสารที่มีต่อเบลก็ทำให้เขากล้าเถียงกลับ

“พี่บอกเองไม่ใช่เหรอครับเมื่อกี้ที่ร้านกาแฟ ว่าถ้าพี่เบลจะไปไหนพี่ก็ไม่ห้าม! ตอนนั้นพี่ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ทำเหมือนรำคาญเธอเต็มทน แล้วตอนนี้พี่จะมารั้งเธอไว้ทำไม! ในเมื่อพี่ดูแลความรู้สึกของพี่เบลไม่ได้ ก็ปล่อยให้คนที่เขาพร้อมดูแลทำหน้าที่แทนดิวะ!”

“มึงอยากลองดีกับกูใช่ไหมไอ้นายน์!”

ความอดทนของเซย์ถึงขีดจำกัด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับกระชับอ้อมกอดรัดเบลแน่นขึ้นอีก แววตาของเขาพร้อมที่จะพุ่งเข้าไปขย้ำคอเสื้อไอ้เด็กปากดีตรงหน้าได้ทุกเมื่อ

“กูจะพูดยังไงกับแฟนกู มันก็คือปัญหาของกูกับเบลสองคน ตราบใดที่ยังไม่ได้เลิกกัน เบลก็คือคนของกู... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดเสนอหน้าเข้ามาสอด อย่าให้กูต้องหมดความอดทนแล้วกระทืบมึงตรงนี้... ถอยไป...”

เบลที่ถูกพันธนาการอยู่ใต้อ้อมกอดแข็งแกร่งเริ่มทนไม่ไหว สัมผัสจากผู้ชายที่เพิ่งจะสาดคำพูดร้ายกาจใส่หน้าเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทำให้ความเสียใจและความโกรธที่พยายามกดทับไว้ปะทุขึ้นมา

หญิงสาวเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สองมือเล็กกำหมัดผลักไสทุบตีลงบนแผงอกกว้างอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ปล่อยนะ! เซย์! ปล่อยเบลเดี๋ยวนี้!”

เสียงหวานที่เคยสดใสบัดนี้สั่นเครือและแหบพร่าจากการร้องไห้ น้ำตาเม็ดใหม่เอ่อล้นทะลักออกมาอาบสองแก้ม

“อย่ามาจับตัวเบล! เมื่อกี้เซย์เพิ่งจะไล่เบลเองไม่ใช่หรือไง! เพิ่งจะบอกว่าถ้าเบลจะเลิกก็ไปได้เลย! แล้วตอนนี้จะมาจับเบลไว้ทำไม! ปล่อย!”

“เบล! อยู่นิ่งๆ!”

เซย์ตวาดเสียงดุ เขาไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วกดไว้กับหน้าอกของเขาเพื่อหยุดการประทุษร้าย

ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากการสะอื้นของเธอ แต่ทิฐิและความโมโหที่เห็นเธอพึ่งพาผู้ชายคนอื่นมันทำให้เขาเลือกที่จะแสดงออกอย่างร้ายกาจ

“ปล่อย! เบลเกลียดเซย์! เกลียดที่สุด! นายน์ ช่วยเบลด้วย!”

เบลหันไปขอความช่วยเหลือจากรุ่นน้อง พยายามสะบัดตัวหนีสุดแรงเกิด คำว่า ‘เกลียด’ และการที่เธอหันไปขอร้องให้ผู้ชายคนอื่นช่วย ทำให้เส้นสติของเซย์ขาดผึง ความกังวล ความห่วงใยที่เขามีตอนวิ่งตามหาเธอถูกบิดเบือนและระเบิดออกมาเป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากแข็งคนหนึ่งจะคิดได้

“เลิกงี่เง่าสักทีได้ไหมเบล!”

เสียงทุ้มตวาดลั่นจนสะท้อนก้องไปทั่วมุมตึก เบลชะงักกึกร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง นัยน์ตากลมโตที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนขึ้นมองใบหน้าดุดันของเขาด้วยความร้าวราน

“ง... งี่เง่า... เหรอ?” เธอเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก

“เออ! เลิกงี่เง่า เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ เรียกร้องความสนใจสักทีดิ๊!”

เซย์พ่นคำพูดทำร้ายจิตใจออกมาไม่หยุด แววตาของเขาแข็งกร้าว ซ่อนความว้าวุ่นใจไว้มิดชิด

“รู้บ้างไหมว่าคนอื่นๆ เขาตามหาเธอให้วุ่นไปหมด ไอ้จ๋ากับไอ้ฟางโทรมาด่าฉัน โทรตามหาเธอเป็นบ้าเป็นหลัง คิดว่าการปิดเครื่องหนีแล้วมาแอบร้องไห้ซบไหล่ผู้ชายคนอื่นตรงนี้มันน่าสงสารนักหรือไง ฉันอดนอนปั่นโปรเจกต์มาสามวัน งานก็ล้นมืออยู่แล้ว ยังต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างอารมณ์เด็กๆ ของเธออีกเหรอ!”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป