บทที่ 6 พูดสิวะ!
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเบล...
คำพูดทุกคำของเขาเหมือนใบมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนแผลสด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาหาว่าเธองี่เง่า? หาว่าเธอเรียกร้องความสนใจ? หาว่าความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากคำพูดผลักไสของเขามันเป็นเพียงแค่การทำตัวเป็นเด็กที่มีปัญหา?
หยาดน้ำตาที่เคยไหลพรากราวกับเขื่อนแตกพลันหยุดชะงัก ไม่ใช่เพราะเธอหายเศร้า แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดมันรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายจะแสดงออกได้ไหว ความรู้สึกด้านชาค่อยๆ คืบคลานเข้ามากัดกินหัวใจ เบลเลิกดิ้นรนเลิกทุบตีสองมือเล็กที่เคยพยายามผลักไสเขาทิ้งตกลงข้างลำตัวอย่างคนหมดแรง
ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวังเวลามองเขา บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย เบลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซย์ นัยน์ตาของเธอสะท้อนภาพของผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้ แต่เขากลับไม่เคยพยายามทำความเข้าใจในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย
“พี่เบล...”
นายน์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของรุ่นพี่สาวเซย์เองก็รู้สึกได้ถึงความนิ่งงันที่ผิดปกติของคนในอ้อมกอด แรงรัดที่เอวคอดคลายลงเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเธอ
“ใช่... เบลมันงี่เง่า”
เบลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและแหบพร่า มันไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีการประชดประชัน มีเพียงความเหนื่อยล้าขั้นสุดที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
“เบลมันเรียกร้องความสนใจ เบลมันเป็นตัวภาระที่ทำให้เซย์ต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้น”
“เบล...”
เซย์ขมวดคิ้ว รู้สึกใจหายวูบกับน้ำเสียงและท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเธอ
“ถ้าการที่เบลเสียใจกับคำพูดของเซย์... ถ้าการที่เบลทนไม่ไหวจนต้องหนีมาร้องไห้ มันคือความงี่เง่าในสายตาของเซย์...”
เบลค่อยๆ ถอยห่างออกจากอ้อมกอดของเขา ซึ่งคราวนี้เซย์ยอมปล่อยมือออกอย่างลืมตัว
“งั้นเซย์ก็ไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้วล่ะ”
เบลปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ เชิดหน้าขึ้นมองผู้ชายที่เธอย้ายมาใช้ชีวิตด้วยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ความอดทนของเธอ... สิ้นสุดลงแล้วจริงๆ
“ขอบใจนะนายน์ ที่ช่วยปลอบพี่”
เบลหันไปฝืนยิ้มบางๆ ให้รุ่นน้อง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าแฟนหนุ่มด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว
“ไม่ต้องไล่แล้วนะเซย์... เพราะคราวนี้ เบลจะเป็นคนเดินออกไปเอง”
ประโยคที่ราบเรียบไร้ความรู้สึกของเบลจบลง ร่างบางไม่ได้รอฟังคำตอบจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอหมุนตัวหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากตรงนั้นจริงๆ ไม่มีการหันไปหาใคร ไม่มีการเรียกร้องความสนใจเหมือนอย่างเคย
ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าของเธอจะได้ก้าวพ้นไปจากรัศมีของเขา...
“เดี๋ยวดิเบล!”
เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นอย่างหัวเสียดังก้องไปทั่วมุมตึกคณะบริหารฯ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งตัวตามมารั้งเธอเอาไว้ ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักยื่นออกไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของหญิงสาวอย่างรวดเร็วและรุนแรง ร่างของเบลถูกกระตุกกลับมาตามแรงของผู้ชายที่กำลังสูญเสียการควบคุม
หมับ!
เซย์ไม่ได้แค่จับ แต่เขากำรอบต้นแขนของเธอเอาไว้แน่น... แน่นจนเส้นเลือดบนท่อนแขนของเขาปูดโปน ความหงุดหงิดและความว้าวุ่นใจอัดแน่นจนแทบจะทะลักออกมา เขาไม่ชอบที่เธอทำเหมือนจะทิ้งเขาไปง่ายๆ แบบนี้
แรงบีบมหาศาลราวกับคีมเหล็กทำให้เบลรู้สึกเจ็บร้าว หญิงสาวนิ่วหน้าลงทันทีด้วยความเจ็บปวด คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนห้อเลือดเพื่อสกัดกั้นความรู้สึก
ทว่า... สิ่งที่ผิดแปลกไปจากทุกครั้งคือ เธอไม่ได้ร้องโวยวาย ไม่ได้ดิ้นรน ไม่ได้เอ่ยปากด่าทอ หรือแม้แต่จะปริปากบอกให้เขาปล่อย เหมือนอย่างที่เพิ่งทำไปเมื่อครู่
ร่างบางเพียงแค่หยุดชะงักตามแรงดึง ยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าเขา แล้วค่อยๆ ช้อนนัยน์ตากลมโตที่บอบช้ำขึ้นประสานสายตากับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังถมึงทึงของเขาโดยไม่คิดจะหลบเลี่ยง
ดวงตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความงี่เง่า มีเพียงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่ร่วงหล่นลงมาจากหางตาไหลอาบพวงแก้มซีดเผือดหยดแล้วหยดเล่าอย่างเงียบงัน...
ไม่มีเสียงสะอื้นหรือคำตัดพ้อ เธอเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตามันไหลรินลงมาต่อหน้าเขา พร้อมกับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างคนถอดใจ
ความเงียบของเบล แววตาที่มองมา และน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไร้เสียงสะอื้น มันกลับกลายเป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพที่สุดที่ทิ่มแทงทะลุเกราะความแข็งกร้าวของเซย์
บรรยากาศรอบกายตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ เซย์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า เขากลัวสายตาแบบนี้ เขาอยากให้เธอด่าทอ อยากให้เธอทุบตีอกเขาแรงๆ อย่างที่เคยทำ มากกว่าการยืนนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลแล้วมองเขาเหมือนคนที่พร้อมจะตัดเขาออกจากชีวิตแบบนี้
ความตื่นตระหนกที่ปะทุอยู่ในอกถูกแปรสภาพเป็นอารมณ์เกรี้ยวกราดเพื่อปกปิดความกลัวของตัวเอง เซย์ออกแรงดึงแขนของเบลเข้าหาตัวอีกนิด นัยน์ตาคมกริบวูบวาบไปด้วยไฟโทสะปะทะความสับสน ก่อนจะสาดอารมณ์ใส่หน้าเธออย่างควบคุมไม่ได้
“จะพูดอะไรกันแน่ให้มันเคลียร์ดิ! ที่พูดนี่หมายความว่าไง!”
เสียงตวาดดังก้องสะท้อนไปทั่วมุมตึก เส้นเลือดที่ลำคอหนาปูดโปน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเปียกชื้นของเธออย่างต้องการคำตอบ
“หมายความว่าไงที่บอกว่าจะเดินออกไปเองฮะ! ใครสั่งให้เธอเดินออกไป! ฉันบอกหรือไงว่าให้เธอไป!”
เซย์เค้นเสียงถามอย่างหัวเสีย ลมหายใจของเขาสั้นและหอบถี่
“เมื่อกี้ยังด่าฉัน ยังทุบฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้จะมาเงียบทำไม! พูดออกมาดิเบล! โกรธก็ด่าออกมาดิ จะมายืนร้องไห้เงียบๆ ทำบ้าอะไรวะ!”
ยิ่งเขาตะคอกใส่เธอมากเท่าไหร่ มือหนาก็ยิ่งเผลอกำท่อนแขนของเธอแน่นขึ้นตามแรงอารมณ์เท่านั้น แต่เบลก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ขัดขืน ไม่สะบัดแขนหนี เธอทนรับความเจ็บปวดทางกาย ราวกับมันเทียบไม่ได้เลยกับความแหลกสลายภายในอกที่เธอกำลังเผชิญอยู่
ดวงตาของเธอที่มองเขายังคงมีน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย มันสะท้อนภาพของผู้ชายที่กำลังฟาดงวงฟาดงา แตกต่างจากความนิ่งเฉยและเย็นชากับเธอ ผู้ชายที่ปากบอกว่าไม่อยากให้เธอทำตัวงี่เง่า แต่ตัวเขาเองกลับกำลังแสดงความเกรี้ยวกราดอย่างไร้เหตุผลที่สุด
“ฉันถามว่าหมายความว่าไง! ตอบมาดิเบล!!”
เซย์เขย่าแขนเธอเบาๆ แววตาที่เคยมองทุกอย่างเป็นเรื่องน่ารำคาญ ตอนนี้กลับสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นว่าคำตะคอกของเขาไม่อาจสร้างปฏิกิริยาใดๆ จากเธอได้อีกแล้ว นอกจากหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลริน
“พูดสิวะ...!”
