บทที่ 7 มั่นใจใช่ไหม
เสียงทุ้มที่เคยตวาดกร้าวเริ่มอ่อนลงในตอนท้าย เจือปนไปด้วยความร้าวรานและความว้าวุ่นใจที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ
“เธอจะเอายังไงก็พูดดิ จะเดินหนีไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอวะเบล!”
“...”
เบลยังคงเงียบ ริมฝีปากบางปิดสนิท มีเพียงหยดน้ำตาที่ตอบคำถามของเขาทุกอย่าง ความเงียบที่เธอโต้กลับมา มันดังลั่นและบีบรัดหัวใจของวิศวกรหนุ่มให้ตีบตัน
เซย์ยืนหอบหายใจ ฝ่ามือข้างที่กำแขนเธอไว้เริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม เมื่อนัยน์ตาของเขาเริ่มโฟกัสไปที่รอยแดงเถือกที่ปรากฏขึ้นรอบต้นแขนขาวเนียนภายใต้แรงบีบของเขาเอง
ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ามากระแทกใจอย่างจัง แต่ทิฐิและความปากแข็งก็ยังคงตรึงเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาหลุดปากเอ่ยคำว่า ‘ขอโทษ’ หรือ ‘อย่าไป’ ออกมาตรงๆ ได้เลยสักคำ ได้แต่ยืนสบตากับผู้หญิงที่เขารัก... ในขณะที่ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา
กระทั่งในวินาทีที่ความอึดอัดทะยานขึ้นถึงขีดสุด ริมฝีปากบางที่สั่นระริกของเบลก็ค่อยๆ เผยอออก
“เลิกกันเถอะ”
คำพูดสั้นๆ เพียงสามพยางค์ที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า ทว่ามันกลับดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าฟาดลงมากลางกะโหลกของคนฟัง
เซย์ชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ที่เคยแผ่รังสีคุกคามแข็งทื่อไปในฉับพลันราวกับระบบประมวลผลถูกชัตดาวน์กะทันหัน ลมหายใจสะดุดกึกอยู่ในลำคอ ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ฝ่ามือหนาที่เคยกะเกณฑ์แรงบีบรัดบนต้นแขนของเธออย่างดุดัน บัดนี้คลายออกและร่วงหล่นลงข้างลำตัวอย่างคนหมดเรี่ยวแรง
เขาช็อก... ช็อกจนสมองขาวโพลนไปหมด
ตลอดเวลาที่คบกันมาสองปี ไม่ว่าเบลจะงี่เง่า เอาแต่ใจ หรือทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน คำว่าเลิกไม่เคยหลุดออกจากปากของเธอเลยสักครั้งเดียว แต่วันนี้... ตอนนี้... เธอพูดมันออกมาแล้วจริงๆ
แต่สำหรับผู้ชายที่ใช้ทิฐิและกำแพงความนิ่งขรึมปกป้องตัวเองมาตลอดชีวิต แม้ว่าหัวใจข้างซ้ายจะถูกบีบรัดจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เซย์ก็ยังคงดันทุรังที่จะสวมหน้ากากใบเดิม
สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนปวดร้าว เขาพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะข่มอารมณ์ความตื่นตระหนกเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด กลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาลงคอ และบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือตอนที่เอ่ยปากถามเธอกลับไป
“มั่นใจแล้วใช่ไหม... ที่เลือกแบบนี้ ที่พูดแบบนี้ออกมา”
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบและเย็นเยียบจนน่าใจหาย ทว่าภายใต้ดวงตาคมกริบที่จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเบล มันกลับเต็มไปด้วยการอ้อนวอนอย่างบ้าคลั่ง
‘ลังเลสิเบล... บอกฉันสิว่าเธอแค่ประชด บอกสิว่าเธอแค่โกรธจนพูดพล่อยๆ ออกมา... ขอร้องล่ะ...’
เขาภาวนาในใจอย่างน่าสมเพช หวังเพียงแค่เห็นแววตาสั่นไหวหรือความลังเลจากผู้หญิงตรงหน้า แม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ยังดี เพื่อที่เขาจะได้มีข้ออ้างในการดึงเธอกลับมากอดไว้
ทว่า... ปาฏิหาริย์ไม่มีจริงสำหรับคนที่ทำร้ายหัวใจคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เบลหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเป็นสาย ก่อนที่ศีรษะเล็กจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างเด็ดเดี่ยว มันเป็นการพยักหน้าที่ตัดขาดทุกเยื่อใย ตัดขาดทุกความหวังที่เซย์พยายามจะยึดเหนี่ยวเอาไว้
“มั่นใจ... เราเลิกกัน”
เสียงหวานที่เคยคอยเรียกชื่อเขาเจือไปด้วยเสียงสะอื้น แต่ความหมายของมันกลับชัดเจนและหนักแน่นจนไม่มีช่องว่างให้เขาได้โต้แย้งอีกต่อไป
พูดจบ เบลก็หันหลังให้เขาทันที สองขาเรียวรีบก้าวเดินจ้ำอ้าวออกไปจากมุมตึกนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่แรงของเธอจะทำได้ แผ่นหลังบางสั่นสะท้านอย่างรุนแรงตามจังหวะการร้องไห้ที่เจ้าตัวไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป เสียงสะอื้นไห้ของเธอค่อยๆ ห่างออกไป... ห่างออกไป... พร้อมกับสถานะคนรักที่ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์
เซย์ยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหิน สองเท้าของเขาเหมือนถูกตอกหมุดตรึงไว้กับพื้นปูน ไม่สามารถแม้แต่จะก้าวตามไปรั้งเธอไว้ได้ ทำได้เพียงแค่มองแผ่นหลังของคนที่เขารักที่สุดค่อยๆ เลือนห่างออกไปจากสายตา
ในจังหวะนั้นเอง นายน์ที่ยืนเงียบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่นาน ก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาจากเงามืด ร่างโปร่งของรุ่นน้องปีสองเดินผ่านหน้าวิศวกรหนุ่มที่กำลังยืนวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง
จังหวะที่เดินสวนกัน นายน์ปรายตามองเสี้ยวหน้าของเซย์ แววตาของเด็กหนุ่มไม่ได้มีความเกรงกลัวเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป มันมีเพียงความเวทนาและข้อความไร้เสียงที่ส่งตรงถึงรุ่นพี่ปากแข็งว่า...
‘พี่เป็นคนทิ้งโอกาสนั้นไปเอง’
จากนั้น นายน์ก็ละสายตาจากเซย์ แล้วรีบสับเท้าออกวิ่งตามแผ่นหลังบางของเบลไปทันที
“พี่เบล! รอผมด้วย! พี่เบล!”
เสียงเรียกชื่อผู้หญิงของเขาที่ดังมาจากปากของผู้ชายคนอื่น สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเซย์ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเหงาของมุมตึก เซย์ ศิรภัทร ยืนโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวของความพังทลายในอก
เขาเพิ่งจะรู้ตัวในวินาทีนี้เองว่า... ทิฐิและความปากแข็งที่เขาหวงแหนนักหนา มันได้ทำลายโค้ดที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขา จนพังพินาศกู่ไม่กลับเสียแล้ว
แผ่นหลังบางของเบลและรุ่นน้องปีสองกลืนหายไปกับมุมตึกแล้ว แต่เซย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ สองคู่ก็วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาทำลายบรรยากาศอันหนักอึ้ง
“แฮ่ก... ไอ้เซย์! มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ย จู่ๆ ก็วิ่งพรวดพราดออกมาไม่บอกไม่กล่าวพวกกูสักคำ!” ปัญญ์ที่วิ่งตามมาจนหอบโยนเอ่ยถามเสียงหลง พลางใช้มือยันเข่าตัวเองไว้
“แล้วนี่... มึงมายืนทำซากอะไรตรงนี้วะ หาเบลเจอหรือเปล่า?”
ไม่มีเสียงตอบรับจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคมกริบของเซย์ยังคงจดจ้องไปยังทิศทางที่เบลเพิ่งเดินจากไป แววตาของเขาว่างเปล่า ทว่าลึกๆ กลับซ่อนความสั่นไหวที่รุนแรงเอาไว้
เขารู้สึกเหมือนมีใครเอามือมาบีบหัวใจจนหายใจไม่ออก แต่ทิฐิที่ค้ำคอทำให้เขาเลือกที่จะกลืนก้อนความเจ็บปวดนั้นลงคอไปอย่างเงียบเชียบ
คีย์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนสนิท จึงเดินเข้าไปใกล้แล้วตบบ่ากว้างเบาๆ สองสามที แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่บรรยากาศรอบตัวเซย์มันบอกชัดเจนว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ
“ไอ้เซย์... คาบเรียนแล็บอาจารย์วิชัยจะเริ่มแล้วนะเว้ย มึงตั้งสติแล้วรีบไปกันเถอะ ขืนเข้าสายเดี๋ยวได้โดนหักคะแนนโปรเจกต์อีก” คีย์เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
เซย์หลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ความว้าวุ่นที่ตีรวนอยู่ในอก เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หน้ากากความนิ่งขรึมและเย็นชาก็ถูกสวมทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งราวกับสวิตช์ไฟที่ถูกสับเปลี่ยนโหมด
“อืม”
เขาตอบรับสั้นๆ ในลำคอเพียงแค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินนำเพื่อนทั้งสองกลับไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ แผ่นหลังกว้างตั้งตรงเหยียบย่างด้วยความมั่นคง ทำตัวเป็นปกติราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีเหตุการณ์แตกหักใดๆ เกิดขึ้น ราวกับว่าคำว่า ‘เลิกกันเถอะ’ จากปากผู้หญิงที่เขารักเป็นเพียงแค่เสียงลมพัดผ่าน
