บทที่ 8 ใครตกลงเลิกกับเธอ
ณ ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์
บรรยากาศภายในห้องแล็บเย็นเฉียบด้วยอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ มีเพียงเสียงรัวแป้นคีย์บอร์ดที่ดังระงมไปทั่วทั้งห้อง เซย์นั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวพิมพ์บรรทัดโค้ดที่ซับซ้อนลงไปอย่างต่อเนื่องและแม่นยำ ภายนอกเขาดูเหมือนวิศวกรหนุ่มบ้างานผู้ไร้ความรู้สึก
แต่ทว่า... มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ดีว่าระบบประมวลผลในหัวของเขากำลังรวนอย่างหนัก
ดวงตาคมกริบที่ควรจะจดจ่ออยู่แค่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ กลับเผลอเหลือบมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่ข้างคีย์บอร์ดแทบจะทุกๆ ห้านาที...
ครืด... ครืด...
ทันทีที่สมาร์ตโฟนสั่นเตือน เซย์ก็รีบละมือจากแป้นพิมพ์แล้วคว้ามันขึ้นมาดูด้วยความหวังที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจลึกๆ
แต่หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลับว่างเปล่า... ไม่มีข้อความจากเบล ไม่มีแม้แต่สติกเกอร์ส่งมาประชดประชัน มีเพียงการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมที่เด้งเตือนว่าจ๋าและฟางเพื่อนสนิทของเบลเพิ่งอัปเดตสตอรี่ใหม่ ซึ่งเขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าคงหนีไม่พ้นคำคมด่าทอผู้ชายเฮงซวย หรือไม่ก็ภาพปลอบใจเพื่อนที่กำลังอกหัก
นัยน์ตาดุดันหม่นแสงลงเล็กน้อย ความรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่ชายหนุ่มจอมซึนก็ยังคงเลือกที่จะใช้ความปากแข็งและทิฐิหลอกตัวเองต่อไป เขาเลือกที่จะปัดแถบแจ้งเตือนสตอรี่เหล่านั้นทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ไม่คิดจะกดเข้าไปดูให้ตัวเองต้องหงุดหงิดใจเพิ่ม
“ช่างแม่ง...”
เซย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางโทรศัพท์มือถือกลับลงที่เดิม เขาโยนความว้าวุ่นใจทั้งหมดทิ้งไป แล้วหันกลับมาจดจ่อกับบรรทัดโค้ดตรงหน้าต่อ เขากำลังพยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่เบลพูดออกมาเมื่อครู่เป็นเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบของผู้หญิงขี้น้อยใจ เดี๋ยวพอเธอใจเย็นลง ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
‘เดี๋ยวกลับไป... ค่อยคุยกันที่ห้องก็แล้วกัน’
วิศวกรหนุ่มบอกกับตัวเองในใจ โดยยึดติดกับความคิดที่ว่า ไม่ว่าเบลจะโกรธแค่ไหน สุดท้ายห้องพักที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันก็คือสถานที่ที่เธอต้องกลับไปในตอนเย็นอยู่ดี...
เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าการที่เขาปล่อยผ่านและเลือกที่จะนิ่งเฉยในวันนี้ มันจะกลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุด ที่ทำให้เขาต้องกลับไปพบเพียงแค่ความว่างเปล่าในห้องที่เคยมีเธอ
17.30 น.
ทันทีที่อาจารย์ประกาศเลิกคลาสเรียน เซย์ไม่ได้อยู่ทำโปรเจกต์ต่อเหมือนอย่างทุกวัน ร่างสูงกำยำรีบกวาดของลงกระเป๋าเป้แล้วตวัดขึ้นสะพายบ่าก้าวขายาวๆ เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องปฏิบัติการไปทันที ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนสนิท
“อ้าวเฮ้ย! ไอ้เซย์! มึงจะรีบไปไหนวะ ไม่แก้บั๊กโปรเจกต์ต่อหรือไง!” ปัญญ์ตะโกนไล่หลัง
“ไอ้เซย์! มึงรอพวกกูด้วยดิ!”
คีย์พยายามร้องเรียก แต่แผ่นหลังกว้างนั้นก็กลืนหายไปกับฝูงชนตามโถงทางเดินอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะหันกลับมามองหรือตอบคำถามใครทั้งนั้น
เซย์รีบสาวเท้าลงมาที่ลานจอดรถของคณะ เขาตรงดิ่งไปยังรถยนต์ซีดานสี่ประตูสีเข้ม ซึ่งเป็นรถทรงสปอร์ตซีดานที่เน้นสมรรถนะการใช้งานและขับขี่สะดวก มากกว่าจะเป็นรถสปอร์ตหรูหราเปิดประทุนที่เอาไว้อวดสาวๆ อย่างที่ผู้ชายโปรไฟล์ดีหลายคนชอบใช้
ร่างสูงสอดตัวเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกจากรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วที่เกินกว่ากฎหมายกำหนด
สัญชาตญาณบางอย่างในอกมันตีรวนจนเขาร้อนรนไปหมด ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระรัวและบีบรัดจนอึดอัด ภาพแผ่นหลังของเบลที่เดินจากไปเมื่อตอนสายยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเขาเรียกร้องให้รีบกลับไปที่คอนโดให้เร็วที่สุด... ต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเธอยังอยู่ที่นั่น
เอี๊ยด!
ล้อรถเสียดสีกับพื้นลานจอดรถใต้คอนโดจนเกิดเสียงดัง เซย์ดับเครื่องยนต์แล้วรีบพุ่งตัวออกจากรถ สองขายาวก้าวกระโดดข้ามขั้นบันได รีบสาวเท้าแทบจะวิ่งไปรอหน้าลิฟต์ ตัวเลขบอกชั้นที่เลื่อนขึ้นอย่างเชื่องช้าทำเอาเขาสบถในใจอย่างหัวเสีย
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเป้าหมาย เขาก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามโถงทางเดิน มือหนาล้วงคีย์การ์ดออกมาสแกนเปิดประตูห้องพักอย่างลุกลี้ลุกลัน
ติ๊ด... แกร๊ก!
ทว่าทันทีที่ผลักบานประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ชาวาบและแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง
กลางห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคย กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกกางแผ่ออกบนพื้น เบลกำลังก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าและเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ท่าทีของเธอเด็ดเดี่ยว ไม่มีการหยุดลังเล หรือแม้แต่จะหันมามองผู้มาใหม่ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา
ตุบ!
กระเป๋าเป้ในมือของเซย์ร่วงหล่นลงกระแทกพื้น ความหวาดกลัวที่พยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะไปจากเขาจริงๆ แต่ทิฐิและความบ้าคลั่งที่ค้ำคออยู่ ก็สั่งการให้เขาแสดงออกด้วยความเกรี้ยวกราดแทนที่จะเป็นความอ่อนโยน
เซย์สาวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดตัวร่างบาง ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเบลที่กำลังหยิบเสื้อผ้า แล้วกระชากให้เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขาทันที
“จะทำอะไร!”
เสียงทุ้มตวาดลั่น นัยน์ตาดุดันจ้องมองกระเป๋าเดินทางสลับกับใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยความหัวเสีย
“นี่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะเบล! ต้องประชดกันขนาดนี้เลยหรือไง!”
เบลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกกระชาก ข้อมือของเธอเจ็บแปลบจากแรงบีบของเขา ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอเหนื่อยล้าที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความคิดของผู้ชายตรงหน้าที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็ยังคงมองว่าเธองี่เง่าและกำลังประชดเขาอยู่ดี
หญิงสาวถอนหายใจออกมาแผ่วเบา นัยน์ตากลมโตที่ไร้ซึ่งประกายความสดใสช้อนขึ้นมองหน้าเขานิ่งๆ ไม่มีน้ำตา ไม่มีการฟูมฟาย มีเพียงความเด็ดขาดที่ว่างเปล่า
“เบลไม่ได้ประชด” น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนเซย์ใจคอไม่ดี “เมื่อตอนสาย เบลบอกเลิกเซย์ไปแล้ว... แล้วตอนนี้ เบลก็กำลังจะเก็บของย้ายไปเช่าอยู่ที่อื่น”
“เลิกบ้าอะไร! ใครตกลงเลิกกับเธอฮะ!”
เซย์สติแทบหลุดเมื่อได้ยินคำว่าเช่าอยู่ที่อื่น เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นอย่างลืมตัว ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่
“โกรธก็ด่ามาดิ! ไม่พอใจอะไรก็พูดมา! ไม่ใช่เอะอะก็จะเก็บของหนีปัญหาแบบนี้! ทำไมวะเบล ทำไมถึงชอบทำตัวเอาแต่ใจ ไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่นเลยหรือไง!”
“เบลเนี่ยนะไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น!”
คำกล่าวหาที่เห็นแก่ตัวนั้นจุดชนวนความอดทนเฮือกสุดท้ายของเบลให้ขาดผึง หญิงสาวตวัดสายตาแข็งกร้าวกลับไปหาเขาทันที เสียงหวานที่เคยราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดและตัดพ้ออย่างรุนแรง
“คนที่เอาแต่ใจและไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครคือเซย์ต่างหาก! เซย์เคยถามเบลสักคำไหมว่าเบลรู้สึกยังไงตอนที่เซย์เอาแต่สนใจคอมพิวเตอร์! เคยแคร์ไหมตอนที่ตัวเองหลุดปากไล่ให้เบลไปหาคนอื่น! เบลทนมาตลอด พยายามเข้าใจมาตลอด แต่เซย์ก็เอาแต่ใช้ความเงียบ ใช้ทิฐิ ใช้คำพูดหมาๆ มาทำร้ายเบลซ้ำแล้วซ้ำเล่า! พอเบลทนไม่ไหวจะเดินออกไป เซย์ก็มาโวยวายหาว่าเบลประชด... เซย์แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยรู้ตัวไหม!”
