บทที่ 9 คืนเกียร์
“ก็แล้วที่ฉันต้องบ้าทำแต่งาน มันเพื่ออนาคตของเราไม่ใช่หรือไง!” เซย์สวนกลับเสียงกร้าว ไม่ยอมแพ้
“แต่เธอก็เอาแต่งี่เง่า เรียกร้องเวลา เรียกร้องความสนใจ พอไม่ได้ดั่งใจก็จะทิ้งกันไปง่ายๆ แบบนี้ เธอเคยรักฉันจริงๆ บ้างไหมเบล หรือรักแค่ตอนที่ฉันมีเวลาคอยตามใจเธอ!”
“ถ้าเบลไม่รัก เบลจะยอมทนมาอยู่ที่นี่มานั่งรองรับอารมณ์เซย์อยู่แบบนี้เหรอ!”
เบลตะโกนกลับทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น ทว่ามันเป็นน้ำตาแห่งความอัดอั้น ไม่ใช่ความอ่อนแอ
“แต่ตอนนี้เบลพอแล้ว! เบลเหนื่อยที่จะต้องมารักคนที่เขามองเห็นโค้ดคอมพิวเตอร์สำคัญกว่าความรู้สึกของเบลแล้ว!”
พูดจบ เบลก็สะบัดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงจนหลุดพ้น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก มือเล็กสั่นเทาขณะเอื้อมไปที่หลังลำคอของตัวเอง ปลายนิ้วปลดตะขอสร้อยคอที่เธอสวมติดตัวมาตลอดสองปีออกอย่างเชื่องช้า
เซย์ชะงัก ลมหายใจของเขาเหมือนถูกสูบออกไปจากปอดเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเธอคืออะไร...
‘จี้รูปเกียร์สีเงิน’
สัญลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์... สัญลักษณ์ของหัวใจที่เขาเคยสวมมันให้กับเธอด้วยตัวเองในวันครบรอบหนึ่งเดือนที่คบกัน พร้อมกับคำสัญญาที่ว่า
‘เกียร์อยู่ที่ใจ ใจอยู่ที่เกียร์ ฝากเกียร์ไว้กับใคร ก็เหมือนฝากใจไว้กับคนนั้น’
เบลกำสร้อยเส้นนั้นไว้ในมือแน่น มองหน้าผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยื่นมันส่งคืนไปตรงหน้าเขา
“เกียร์ของเซย์... เบลคืนให้”
น้ำเสียงของเบลแผ่วเบา แต่กลับกรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณของคนฟังจนเหวอะหวะ
“ในเมื่อเซย์ไม่ต้องการให้เบลดูแลหัวใจของเซย์แล้ว ก็รับมันคืนไปเถอะ... เราจบกันแค่นี้”
ร่างสูงใหญ่ของเซย์เหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางแสกหน้า ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเล็กน้อยจ้องมองจี้เกียร์ที่ส่องประกายสะท้อนแสงไฟในมือของเธอ ความโกรธเกรี้ยว ความบ้าคลั่ง และทิฐิที่เคยมี มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ
มือหนาที่เคยแข็งแกร่งและจับข้อมือเธอไว้แน่นเมื่อครู่ บัดนี้ตกลงข้างลำตัวอย่างคนไร้เรี่ยวแรง เขายืนนิ่งงันริมฝีปากหยักสั่นระริก แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมา
เขาไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นไปรับมันไว้ เพราะเขารู้ดีว่า... วินาทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับเกียร์ชิ้นนี้ มันหมายถึงการยอมรับว่าเขาได้สูญเสียหัวใจของตัวเองและผู้หญิงตรงหน้าไปตลอดกาลแล้วจริงๆ
เมื่อเห็นว่าเซย์เอาแต่ยืนนิ่ง ไม่ยอมยื่นมือมารับ เบลก็ไม่คิดจะเซ้าซี้หรือรอคอยอีกต่อไป เธอค่อยๆ วางสร้อยเกียร์เส้นนั้นลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาอย่างเบามือ
กริ๊ก...
เสียงโลหะกระทบผิวกระจกดังก้องกังวานในความเงียบ ราวกับเสียงสัญญาณตัดขาดความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการ
เบลหันกลับไปรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบใหญ่จนเสร็จสิ้น เธอจับที่ลากกระเป๋าแล้วดึงมันขึ้นมา ก่อนจะก้าวเดินผ่านร่างสูงของเขาไปมุ่งหน้าสู่ประตูห้อง โดยไม่มีแม้แต่การหันหลังกลับมามอง
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นห้องดังครืดคราด... และตามมาด้วยเสียงบานประตูที่ถูกดึงปิดลงจนดัง ปัง!
ทิ้งให้วิศวกรหนุ่มที่เคยหยิ่งผยอง ยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องที่ว่างเปล่า สายตาคมกริบทอดมองไปยังจี้เกียร์สีเงินที่วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะ... สิ่งเดียวที่เหลือทิ้งไว้ เพื่อตอกย้ำว่าความปากแข็งและทิฐิของเขา ได้ผลักไสคนที่เขารักที่สุดให้หลุดลอยไปจากชีวิตแล้วจริงๆ
ปัง!
เสียงบานประตูที่ปิดลงดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่โรยตัวเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว มันคือความเงียบที่บาดลึกและกรีดแทงที่สุดเท่าที่เซย์เคยสัมผัสมา...
การปิดประตูครั้งนี้ไม่ได้เพียงแค่ตัดขาดจากโลกภายนอก แต่มันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ตลอดสองปีของเขาและเธอลงอย่างสมบูรณ์
“โธ่เว้ย!!”
เสียงสบถทุ้มต่ำดังก้องเจือไปด้วยความเกรี้ยวกราดและเจ็บปวด เซย์กัดฟันกรอด ร่างสูงใหญ่ที่เคยมั่นใจในตัวเองพุ่งตรงเข้าไปเตะอัดเข้าที่ขาโซฟาตัวใหญ่อย่างแรงจนมันขยับเขยื้อนเพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้น ทว่าความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบได้กับความแหลกสลายในอกซ้าย
ร่างกำยำหมดเรี่ยวแรงที่จะยืนหยัด เขาทรุดตัวลงนั่งพิงหลังกับฐานโซฟาอย่างคนพ่ายแพ้ สองมือหนาที่สั่นเทายกขึ้นเสยกลุ่มผมสีเข้มของตัวเองอย่างแรง ก่อนจะลูบใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและร้าวราน
นัยน์ตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวทอดมองไปรอบๆ ห้องสี่เหลี่ยมที่บัดนี้ว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของข้าวของเครื่องใช้ผู้หญิง ไร้ซึ่งกลิ่นหอมคุ้นเคย ไร้ซึ่งเสียงบ่นงุ้งงิ้งที่เขาเคยรำคาญ
สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่จี้เกียร์สีเงินบนโต๊ะกระจก...
เซย์หลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาลูกผู้ชายที่พยายามกลั้นไว้รื้นขึ้นมาที่ขอบตา เขาไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนี้... ไม่ได้อยากให้เธอไปสักนิด แต่เพราะความบ้าคลั่ง ทิฐิ และการควบคุมอารมณ์ไม่ได้ของตัวเอง ทำให้เขาผลักไสคนที่รักที่สุดออกไปจากชีวิตด้วยมือของเขาเอง
อีกด้านหนึ่ง ณ หอพักของจ๋าและฟาง...
ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกและร่างของเบลพร้อมกระเป๋าเดินทางก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ความเข้มแข็งที่พยายามฝืนสร้างไว้ต่อหน้าเซย์ก็พังทลายลงไม่เป็นท่า
หญิงสาวทิ้งกระเป๋าลงกับพื้น แล้วทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายเพื่อนสนิททั้งสองคนที่รีบถลาเข้ามาประคอง
“เบล! แกเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น!”
จ๋าร้องถามด้วยความตกใจ รีบดึงเพื่อนเข้ามากอดลูบหลังปลอบประโลม เบลสะอื้นจนตัวโยน ภายในใจของเธอมันปวดหนึบไปหมด เธอยังรัก... รักผู้ชายใจร้ายคนนั้นเต็มหัวใจ ในใจของเธอมีแต่เซย์เพียงคนเดียว
แต่เมื่อครู่นี้ ตอนที่เขากำแขนเธอแน่นและสาดคำพูดตะคอกใส่หน้า จี้ถามด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจ มันเหมือนกำแพงที่บีบอัดเข้ามาจนเธอหายใจไม่ออก สถานการณ์และคำพูดของเขามันบีบบังคับให้เธอต้องหลุดคำว่า เลิกกันเถอะ ออกไปเพื่อพาตัวเองหนีรอดจากความทรมานนั้น
“ฉัน... ฮึก... ฉันเลิกกับเซย์แล้ว... เก็บของออกมาแล้ว...” เบลเค้นเสียงตอบผ่านก้อนสะอื้น
“เฮ้ย...”
ฟางอุทานเสียงแผ่ว มองหน้าจ๋าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วขยับเข้าไปนั่งประกบเพื่อนอีกข้าง
“ไอ้เซย์มันก็ทำเกินไปจริงๆ นั่นแหละ ไม่เห็นจะต้องพูดจาผลักไสไล่ส่งกันขนาดนั้นเลย”
จ๋าบ่นอุบอิบด้วยความสงสารเพื่อน แต่แล้วก็ตัดสินใจพูดความจริงในมุมมองของคนนอก
“แต่แกก็... งี่เง่าจริงๆ นั่นแหละเบล”
เบลชะงักเสียงสะอื้นไปเล็กน้อย ช้อนตาที่บวมช้ำขึ้นมองหน้าเพื่อน
“เอาจริงๆ นะเบล...”
ฟางเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเบลไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและมีเหตุผล
“เซย์มันก็เหนื่อยมากนะเว้ย แกก็รู้อยู่แล้วป่ะว่าเรียนวิศวะมันไม่มีเวลา โปรเจกต์มันเยอะแทบจะทับตาย การเป็นแฟนเด็กวิศวะมันต้องมีความเข้าใจสูงมากอ่ะ... ฉันไม่ได้บอกว่าใครไม่ดีนะ ฉันรู้ว่าแกสองคนรักกันมาก แต่แกอาจจะ... เอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่และงี่เง่าไปหน่อยในบางครั้ง”
จ๋าที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับสิ่งที่ฟางพูด คนถูกต่อว่าด้วยความหวังดีเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนต้องแย้งเสียงเครือ
“แล้วการที่เบลแค่อยากให้เขามีเวลามาสนใจเบลสักนิด... แค่ถามไถ่กันบ้าง... มันดูงี่เง่าขนาดนั้นเลยเหรอจ๋า เบลผิดมากเหรอที่อยากได้เวลาจากแฟนตัวเอง”
