บทที่ 20 ห่วงใย

พูดจบเขาก็รวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง จัสมินพยายามดิ้นขลุกขลักแต่ก็สู้แรงคนตัวโตไม่ได้ วาเรนกดจมูกโด่งลงบนกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไม่ได้จาบจ้วงแต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหวงแหนทำให้หญิงสาวยอมสงบนิ่งอยู่บนอกกว้าง

"กลับบ้านได้แล้ว ฉันจะไปส่ง"

วาเรนผละออกช้าๆก่อนจะเลื่อนมือลงมาจับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ