บทที่ 5 เดี๋ยวก็ชิน
"ตื่นหรือยังคนเก่ง? วันนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?"
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่ลูบไล้เรือนผมของคนที่กำลังนอนหลับใหล
โซเฟียค่อยๆลืมตาขึ้นมาปรับแสง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของนาธานอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ
ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเข้มเต็มยศเตรียมพร้อมสำหรับไปทำงาน นัยน์ตาสีเข้มของเขาทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน
"พี่นาธานเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"
เสียงหวานเอ่ยถามอย่างงัวเงียพร้อมกับรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงปลายคาง ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวจนแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"เพิ่งเข้ามาเมื่อกี้ เห็นว่าใกล้จะสายแล้วเลยตั้งใจมาปลุก"
"โซเฟียตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้วค่ะ พี่นาธานออกไปก่อนได้ไหมคะ โซเฟียจะไปอาบน้ำ"
หญิงสาวบอกเสียงอู้อี้ หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน
"จะอายอะไร หืม? เมื่อคืนเราก็คุยกันเข้าใจแล้วนี่นา"
ชายหนุ่มแกล้งเย้าพร้อมกับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
"เข้าใจอะไรคะ โซเฟียยังไม่ได้ตกลงอะไรสักหน่อย พี่นาธานทึกทักเอาเองทั้งนั้น"
"แต่หนูก็ไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกของพี่ และพี่ก็บอกแล้วไงว่าพี่จะไม่ยอมให้หนูไปเป็นของใคร"
นาธานใช้นิ้วชี้เกลี่ยพวงแก้มใสอย่างเบามือ สัมผัสของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง
"รีบไปอาบน้ำแต่งตัวซะ วันนี้พี่จะไปส่งที่มหาลัย"
"ไม่ต้องลำบากพี่นาธานหรอกค่ะ โซเฟียไปเองได้ ให้ลุงคนขับรถไปส่งเหมือนเดิมก็ดีแล้ว"
"พี่บอกว่าจะไปส่งก็คือจะไปส่ง อย่าดื้อกับพี่แต่เช้าโซเฟีย ไปอาบน้ำได้แล้ว หรือจะให้พี่อาบให้?"
คำขู่ที่แสนจะเอาแต่ใจทำเอาโซเฟียรีบผุดลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นาธานนั่งหัวเราะเบาๆอยู่บนเตียงด้วยความเอ็นดู
เมื่อโซเฟียจัดการธุระส่วนตัวเสร็จและเดินลงมาที่ห้องอาหาร เธอพบว่าทุกคนกำลังนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
เอวานเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ในมือพร้อมกับส่งยิ้มให้ลูกสาวบุญธรรม ในขณะที่โนอาร์ผิวปากแซวเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่ดูสดใสกว่าปกติ
"วันนี้ตื่นสายนะเรา หรือว่าเมื่อคืนมีใครไปกวนจนนอนไม่หลับ?"
โนอาร์พูดลอยๆแต่สายตากลับจ้องจับผิดไปที่พี่ชายคนโต นาธานเพียงแค่ปรายตามองน้องชายด้วยหางตาก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ
"พูดอะไรไร้สาระแต่เช้าไอ้โนอาร์ กินข้าวของมึงไป!"
นาธานดุเสียงเรียบก่อนจะหันมาตักข้าวต้มกุ้งใส่ชามให้โซเฟียอย่างเอาใจใส่
"ขอบคุณค่ะ"
โซเฟียรับชามข้าวต้มมาด้วยความประหม่า ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่กล้าสบตาใคร เอวานมองดูการกระทำของลูกชายคนโตด้วยแววตาครุ่นคิด แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา
"วันนี้แกจะเข้าไปที่บริษัทเลยหรือเปล่านาธาน? พ่อมีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย"
"เดี๋ยวผมไปส่งโซเฟียที่มหาลัยก่อนครับ แล้วจะเลยเข้าบริษัทไปหาคุณพ่อเลย"
นาธานตอบกลับบิดาอย่างสุภาพ
"แหม บริการรับส่งถึงที่เลยนะช่วงนี้ ระวังหนุ่มๆที่มหาลัยจะตกใจหนีหายกันหมดล่ะโซเฟีย มีพี่ชายหน้าโหดคอยคุมแจขนาดนี้"
โนอาร์อดไม่ได้ที่จะแขวะพี่ชายอีกรอบ
"ก็ดี จะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับคนของกู"
คำตอบสั้นๆแต่หนักแน่นของนาธานทำเอาโต๊ะอาหารเงียบกริบ โซเฟียแทบจะสำลักข้าวต้ม
หญิงสาวรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแก้เขิน โนอาร์ทำตาโตมองพี่ชายสลับกับน้องสาวก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างคนรู้ทัน
"อ้อ คนของกู ชัดเจนดีครับคุณพี่ชาย"
"ถ้ามึงยังไม่หุบปาก กูจะให้กราฟส่งมึงไปคุมบ่อนที่มาเก๊าสักเดือนสองเดือน!"
นาธานคาดโทษเสียงเย็น ทำเอาโนอาร์รีบรูดซิปปากทำท่าทางปิดปากสนิททันที โซเฟียลอบมองนาธานด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาช่างกล้าพูดจาแบบนั้นต่อหน้าคุณพ่อและโนอาร์ได้อย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่สถานะของเธอกับเขายังคงคลุมเครือ
บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูเงียบสงบ นาธานขับรถด้วยความนุ่มนวลผิดกับบุคลิกที่ดุดันของเขา มือซ้ายบังคับพวงมาลัย ส่วนมือขวาเอื้อมมาจับมือเล็กของคนที่นั่งข้างๆเอาไว้บนตักของตัวเอง โซเฟียพยายามจะดึงมือออกแต่เขากลับกระชับแน่นขึ้น
"ปล่อยมือโซเฟียเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ"
"พี่ไม่สนหรอกว่าใครจะเห็น พี่แค่อยากจับมือหนูไว้แบบนี้"
ชายหนุ่มตอบกลับหน้าตาย สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า
"แต่เรากำลังจะไปมหาลัยนะคะ พี่นาธานสัญญาแล้วว่าจะไม่วู่วาม"
"พี่ก็ทำตามสัญญาอยู่นี่ไง พี่ไม่ได้เร่งรัดอะไรหนูเลย พี่แค่จับมือเองนะโซเฟีย หรือว่าหนูรังเกียจสัมผัสของพี่"
นาธานแกล้งทำเสียงน้อยใจจนโซเฟียต้องรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่ได้รังเกียจค่ะ โซเฟียแค่ยังไม่ชิน"
"เดี๋ยวก็ชิน ต่อไปนี้พี่จะสัมผัสหนูให้บ่อยขึ้น หนูจะได้ชินไง"
คำพูดเอาแต่ใจของเขาทำให้โซเฟียถึงกับพูดไม่ออก หญิงสาวได้แต่ปล่อยให้เขากอบกุมมือของเธอเอาไว้ตลอดทางจนกระทั่งรถมาจอดเทียบที่หน้าตึกคณะ
"ตั้งใจเรียนนะ เลิกแล้วโทรหาพี่ พี่จะมารับ"
นาธานบอกพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนโซเฟียต้องรีบเอนตัวหนี
"โซเฟียกลับเองได้ค่ะ วันนี้โซเฟียมีนัดทำรายงานกับเพื่อนต่อที่หอสมุด คงกลับเย็นๆ พี่นาธานทำงานเถอะค่ะไม่ต้องห่วง"
"ไม่ได้ พี่บอกว่าจะมารับก็คือมารับ ทำรายงานเสร็จกี่โมงก็โทรมา พี่จะรอ"
ความดื้อดึงของเขาทำให้โซเฟียจำต้องพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
"ก็ได้ค่ะ งั้นโซเฟียไปเรียนก่อนนะคะ"
หญิงสาวเตรียมตัวลงจากรถแต่นาธานกลับไม่ยอมปล่อยมือ
"เดี๋ยวสิ ไม่มีรางวัลให้สารถีหน่อยเหรอ"
ชายหนุ่มเอียงแก้มเข้าหาพร้อมกับส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้
"บ้า พี่นาธานแกล้งโซเฟียอีกแล้วนะคะ ที่นี่มหาลัยนะ ปล่อยเลยค่ะ โซเฟียจะสายแล้ว"
โซเฟียหน้าแดงก่ำ พยายามแกะมือหนาออกอย่างลุกลี้ลุกลน นาธานหัวเราะในลำคออย่างพอใจก่อนจะยอมปล่อยมือเธอแต่โดยดี
"ไปเถอะ แล้วเจอกันตอนเย็น"
เมื่อเดินเข้ามาในตึกคณะ โซเฟียก็ถูกกลุ่มเพื่อนสนิทลากตัวไปซักไซ้ไล่เลียงทันที
"โซเฟีย เมื่อกี้ใครมาส่งแกอะ รถหรูสปอร์ตเปิดประทุนซะด้วย แฟนเหรอ?"
ลินดาเพื่อนสนิทสาวสวยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ไม่ใช่แฟนสักหน่อย พี่ชายฉันเองแหละ พี่นาธานไง".โซเฟียรีบปฏิเสธเสียงหลง
"พี่ชายบุญธรรมสุดหล่อของแกน่ะเหรอ แกบอกว่าเขาดุมากไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้มาส่งแกได้ล่ะ แถมยังขับรถสปอร์ตมาซะเท่เชียว"
"ก็เขาว่างพอดีมั้ง เลยแวะมาส่ง ไม่มีอะไรหรอก พวกแกรีบเข้าห้องเรียนเถอะ อาจารย์มาแล้ว"
โซเฟียพยายามเปลี่ยนเรื่องและเดินนำเพื่อนๆเข้าห้องเรียนไปตลอดทั้งวันเธอพยายามจดจ่อกับการเรียน แต่ภาพรอยยิ้มและสัมผัสอบอุ่นของนาธานกลับวนเวียนอยู่ในหัวจนสลัดไม่ออก
ช่วงบ่ายแก่ๆหลังจากทำรายงานที่หอสมุดเสร็จ โซเฟียก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรหานาธานตามที่รับปากไว้ แต่ยังไม่ทันจะได้กดโทรออก เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ทำรายงานเสร็จแล้วเหรอ?"
โซเฟียสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองก็พบว่านาธานยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่ไม่ไกล เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ดดูสบายๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความเซ็กซี่ที่ทำให้สาวๆในหอสมุดหลายคนลอบมองจนตาค้าง
"พี่นาธาน มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? ทำไมไม่โทรบอกโซเฟียก่อน"
"พี่มารอได้สักพักแล้ว เห็นหนูกำลังตั้งใจก็เลยไม่อยากกวน"
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาพร้อมกับแย่งกระเป๋าเป้ใบเก่งของเธอไปถือไว้เสียเอง
"เอามาค่ะ โซเฟียถือเองได้"
"พี่ถือให้ หนูเดินนำไปเถอะ"
นาธานใช้มืออีกข้างรั้งเอวบางให้เดินเคียงข้างกันออกจากหอสมุด ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของนักศึกษาคนอื่นๆ
โซเฟียรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก เธอพยายามขยับตัวออกห่างแต่ฝ่ามือหนากลับเกาะกุมเอวเธอไว้แน่น
"พี่นาธาน ปล่อยเอวโซเฟียเถอะค่ะ คนมองกันหมดแล้ว" หญิงสาวกระซิบประท้วงเสียงเบา
"มองก็ช่างสิ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่โอบเอวน้องสาวเดิน มันแปลกตรงไหน"
คำตอบหน้าตายของเขาทำให้โซเฟียถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ผู้ชายคนนี้ดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด ไม่มีใครสามารถขัดใจเขาได้เลยจริงๆ
เมื่อเข้ามานั่งในรถ นาธานก็หันมามองคนหน้ามุ่ยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
"หิวหรือยัง? อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม? เดี๋ยวพี่พาไปแวะกินก่อนกลับบ้าน"
"โซเฟียอยากกินขนมเค้กค่ะ ร้านตรงหัวมุมถนนถัดไปนี้เอง"
หญิงสาวตอบเสียงใส ลืมความขุ่นเคืองเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นเมื่อนึกถึงของโปรด
"ได้สิ ตามใจหนูเลย"
รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าร้านเบเกอรี่สไตล์มินิมอล บรรยากาศในร้านดูอบอุ่นและหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นขนมอบ
นาธานเลือกโต๊ะมุมในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว โซเฟียสั่งเค้กสตรอว์เบอร์รีและช็อกโกแลตมาอย่างละชิ้น ส่วนนาธานสั่งเพียงกาแฟดำแก้วเดียว
"พี่นาธานไม่ชอบของหวานเหรอคะ? ลองชิมเค้กสตรอว์เบอร์รีนี่ดูสิคะ อร่อยมากเลยนะ"
โซเฟียใช้ส้อมตักเค้กชิ้นเล็กยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากหยักของคนตรงหน้า นาธานชะงักไปเล็กน้อย มองหน้าหวานๆสลับกับชิ้นเค้กในมือเธอ ก่อนจะยอมอ้าปากรับขนมหวานนั้นเข้าไป
"เป็นไงคะ? อร่อยไหม?"
"อืม ก็หวานดี แต่พี่ว่าคนป้อนน่าจะหวานกว่า"
นาธานตอบกลับด้วยแววตาพราวระยับ โซเฟียหน้าร้อนผ่าว รีบชักมือกลับแล้วก้มหน้าก้มตากินเค้กในจานของตัวเองเงียบๆไม่กล้าสบตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย
"พี่พูดจริงๆนะโซเฟีย พี่อยากให้หนูลองเปิดใจให้พี่บ้าง ให้โอกาสพี่ได้ดูแลหนูในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะพี่ชาย"
น้ำเสียงของเขาจริงจังและหนักแน่นจนโซเฟียต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา
"แต่โซเฟียกลัวค่ะ โซเฟียกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเรื่องของเรามันไปไม่รอด โซเฟียจะสูญเสียพี่นาธานไป โซเฟียไม่อยากเสียครอบครัวเพียงคนเดียวของโซเฟียไปนะคะ"
ความกังวลใจถูกถ่ายทอดออกมาผ่านแววตาสั่นระริก นาธานเอื้อมมือไปกุมมือเล็กบนโต๊ะเอาไว้แน่น
"มันจะไม่มีวันนั้นโซเฟีย พี่สัญญากับหนูแล้วไงว่าพี่จะไม่ยอมปล่อยหนูไปไหน ไม่ว่าหนูจะหนีพี่ไป พี่ก็จะตามหนูกลับมาให้ได้ หนูหนีพี่ไม่พ้นหรอก"
แม้จะเป็นคำพูดที่ฟังดูเผด็จการและเอาแต่ใจ แต่โซเฟียกลับสัมผัสได้ถึงความรักและความมั่นคงที่แฝงอยู่ในนั้น หัวใจของเธอค่อยๆ เปิดรับความรู้สึกที่เขามอบให้อย่างช้าๆโดยไม่รู้ตัว
"ถ้าพี่นาธานสัญญาแล้ว พี่นาธานห้ามผิดคำพูดนะคะ"
"คำพูดของพี่ศักดิ์สิทธิ์เสมอ โดยเฉพาะคำพูดที่ให้กับผู้หญิงที่พี่รัก"
