( เซ็ท Evans Empire) ใต้ปกครองแสนรักของนาธาน

"คุณหนูโซเฟียอยู่ไหน?"

เสียงทุ้มต่ำเจือความเหนื่อยล้าเอ่ยถามขึ้นทันทีที่สองเท้าก้าวเข้ามาในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์หลังงาม 

ร่างสูงใหญ่ของนาธาน อีแวนส์ ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพอดีตัวดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความอันตราย เขาเอียงคอไปมาเพื่อคลายความปวดเมื่อยหลังจากต้องนั่งเครื่องบินข้ามทวีปยาวนาน 

ร่างกายกำยำที่ผ่านการทำงานหนักและการเจรจาธุรกิจค้าอาวุธระดับชาติมาตลอดทั้งสัปดาห์ต้องการเพียงแค่การพักผ่อน 

แต่สิ่งที่เขาต้องการเห็นเป็นอันดับแรกกลับไม่ใช่เตียงนอนหนานุ่ม หากแต่เป็นรอยยิ้มหวานของใครบางคนที่เขาคิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก

แม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันของนายน้อยคนโตแห่งบ้านอีแวนส์ เธอรีบวางมือจากสิ่งที่ทำแล้วค้อมศีรษะลงด้วยความเคารพปนหวาดหวั่น

"คุณหนูอยู่ที่สวนข้างบ้านค่ะ" เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก 

"เอ่อ... เห็นว่ามีรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยมาช่วยติวหนังสือให้ค่ะคุณนาธาน"

คิ้วเข้มที่เข้มขมวดเข้าหากันทันที ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์มลายหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความคุกรุ่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

"รุ่นพี่?" นาธานทวนคำเสียงเรียบเย็นชา

"คะ... ค่ะ เป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย เห็นคุณหนูเรียกว่าพี่บลอสตันค่ะ"

ชายหนุ่มไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เขาเพียงแค่ส่งสายตาเย็นเยียบไปให้แม่บ้านจนเธอต้องก้มหน้าหลบตา ก่อนที่ขายาวจะก้าวนำออกไปยังทิศทางของสวนข้างบ้านอย่างรวดเร็ว 

กราฟลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังมาติดๆ รีบเร่งฝีเท้าตามเจ้านายไปอย่างรู้หน้าที่ 

บรรยากาศรอบตัวของมาเฟียหนุ่มวัยสามสิบสองปีผู้กุมบังเหียนธุรกิจมืดของครอบครัวบัดรองของตระกูลอีแวนส์เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้

ตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่ เขาฝากฝังให้คนดูแลโซเฟียอย่างดีดุจไข่ในหิน  เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่เป็นเพียงลูกบุญธรรมที่พ่อแม่ของเขารับมาเลี้ยงจากมูลนิธิตั้งแต่เธออายุสิบขวบ 

แต่สำหรับนาธาน เธอไม่ใช่แค่น้องสาวบุญธรรม เขาเฝ้ามองการเติบโตของเธอมาตลอด จากเด็กหญิงตัวน้อยที่คอยวิ่งตามหลังเขา 

กลายเป็นหญิงสาวสะพรั่งที่งดงามจนยากจะละสายตา เขาเริ่มรู้ตัวว่าความรู้สึกที่มีให้เธอมันเกินเลยคำว่าพี่น้องมาตั้งแต่ตอนที่เธออายุสิบเก้า 

ทว่าเขากลับเลือกที่จะเก็บงำมันเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีเผด็จการ เขาหวงแหนเธอเกินกว่าจะยอมให้ผู้ชายหน้าไหนเข้ามาใกล้ และเธอก็ต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อเดินมาถึงบริเวณสวนสไตล์อังกฤษที่ร่มรื่นไปด้วยพรรณไม้ นัยน์ตาสีเข้มของนาธานก็จับจ้องไปยังโต๊ะเหล็กดัดสีขาวใต้ร่มไม้ใหญ่ ภาพที่เห็นทำให้เส้นความอดทนของเขาขาดผึง

โซเฟียกำลังนั่งหัวเราะสดใสอยู่ข้างๆ ไอ้เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่กำลังชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เธอจนแทบจะสิงร่าง 

มือของมันวางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ของเธอราวกับต้องการจะโอบกลายๆ ท่าทางสนิทสนมเกินความจำเป็นนั้นทำให้นาธานเดือดดาลจนแทบคลั่ง

มือหนากำเข้าหากันแน่น ลิ้นร้อนดันกระพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ เขายืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้

"กราฟ" นาธานเอ่ยเรียกชื่อลูกน้องคนสนิทเสียงต่ำ

กราฟที่รู้ใจเจ้านายดีรีบส่งปืนพกกระบอกงามที่พกติดตัวไว้ให้ทันที นาธานรับมันมาไว้ในมือ ปลดเซฟตี้ด้วยความชำนาญ ก่อนจะยกแขนขึ้นเล็งกระบอกปืนไปยังทิศทางของคนทั้งคู่

ปัง!!!!

เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วบริเวณสวน ลูกกระสุนพุ่งทะยานเจาะเข้าที่กระถางต้นไม้ดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวของบลอสตันเพียงไม่กี่คืบจนมันแตกกระจาย เศษดินและเศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่วทิศทาง

"เฮ้ย"

บลอสตันร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด สัญชาตญาณทำให้เขารีบคว้าตัวโซเฟียเข้ามากอดไว้แน่นเพื่อหลบวิถีกระสุน ร่างของชายหนุ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อหันไปมองต้นทางของเสียงปืน

ภาพของไอ้เด็กหน้าอ่อนที่บังอาจเอามือสกปรกมาโอบกอดผู้หญิงของเขาทำให้นาธานแทบอยากจะลั่นไกอีกนัดให้เจาะกะโหลกมันเสียเดี๋ยวนี้ 

ร่างสูงโปร่งก้าวเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่อย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นและคุกคาม ปืนในมือยังคงควงเล่นราวกับเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง

"ยิงพลาดไปหน่อย" 

นาธานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาดุดันจ้องมองไปที่บลอสตัน

"แล้วยิ่งเห็นมึงกอดน้องกูแบบนี้ กูยิ่งผิดหวังที่ยิงพลาด"

คำพูดที่เต็มไปด้วยจิตสังหารทำให้บลอสตันหน้าซีดเผือด เขารีบปล่อยมือออกจากโซเฟียราวกับโดนของร้อน 

ร่างกายแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียค้าอาวุธที่ทรงอิทธิพลและน่ากลัวที่สุด

ผิดกับโซเฟียที่ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวกับเสียงปืนหรือรังสีความกดดันเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย 

หญิงสาวหันขวับไปตามเสียงอันคุ้นเคย เมื่อดวงตากลมโตเห็นว่าเป็นใคร ริมฝีปากบางก็คลี่หยิบกว้างจนตาหยี ร่างบางผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งถลาเข้าไปหาคนตัวโตด้วยความดีใจ

"พี่นาธาน!"

เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อเขาก่อนที่ท่อนแขนเล็กจะโอบกอดรอบเอวสอบอย่างเต็มรัก ใบหน้าจิ้มลิ้มซุกไซ้เข้าที่แผงอกกว้างอย่างออดอ้อน

"กลับมาแล้วเหรอคะ!? โซเฟียดีใจจังเลยที่พี่กลับมา"

เพียงแค่อ้อมกอดเล็กๆและน้ำเสียงหวานเจื้อยแจ้วของเธอ พายุความโกรธที่บ้าคลั่งอยู่ในใจของนาธานก็สงบลงอย่างง่ายดายราวกับมีเวทมนตร์ 

ปืนในมือถูกส่งคืนให้กราฟอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะตวัดโอบกอดตอบร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้แน่นจนจมอก 

ความเหนื่อยล้าที่แบกรับมาทั้งอาทิตย์มลายหายไปเพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอ

"พี่กลับมาแล้วครับ"

น้ำเสียงทุ้มที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มละมุนบางๆให้กับคนในอ้อมกอด 

ก่อนจะปรายตาขึ้นไปมองไอ้เด็กหนุ่มที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มอยู่ไม่ไกล สายตาที่มองบลอสตันนั้นกลับมานิ่งสนิทและเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ เป็นการเตือนกลายๆว่าให้ออกไปจากอาณาเขตของเขาก่อนที่เขาจะหมดความอดทน

บลอสตันลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้กิตติศัพท์ของครอบครัวอีแวนส์ดีว่าน่ากลัวแค่ไหน 

โดยเฉพาะนาธาน อีแวนส์ ผู้ชายที่ใครๆต่างก็ขนานนามว่าเลือดเย็น ชายหนุ่มรีบก้มหน้าเก็บข้าวของบนโต๊ะอย่างลุกลี้ลุกลน

"เอ่อ... พี่ว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่านะโซเฟีย พี่ขอตัวกลับก่อนนะ" บลอสตันเอ่ยลาตะกุกตะกักโดยไม่กล้าสบตากับนาธาน

"อ้าว จะกลับแล้วเหรอคะ? ขอบคุณมากนะคะพี่บลอสตันที่มาช่วยติวให้" 

โซเฟียหันไปยิ้มบอกลาเพื่อนรุ่นพี่ด้วยความใสซื่อ โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มของเธอนั้น พี่ชายตัวโตกำลังส่งสายตาพิฆาตไปแทงหลังคนรับคำขอบคุณจนพรุนไปหมดแล้ว

เมื่อเห็นว่าตัวเกะกะพ้นสายตาไปแล้ว นาธานก็ก้มหน้าลงมองคนตัวเล็กที่ยังคงกอดเอวเขาไว้แน่น เขาจัดการช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อย 

โซเฟียร้องอุทานเบาๆด้วยความตกใจก่อนจะรีบยกแขนขึ้นคล้องคอหนาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

"พี่หายไปอาทิตย์เดียว ก็ดื้อแล้วหรอ?" นาธานเอ่ยถามเสียงดุแต่แววตากลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดู

"โซเฟียไม่ได้ดื้อสักหน่อยนะคะ" หญิงสาวส่ายหน้าหวือ ปากยื่นปากยาวเถียงกลับอย่างน่ารัก 

"โซเฟียแค่ให้พี่บลอสตันมาช่วยติววิชาที่เรียนไม่ทันเฉยๆ พี่นาธานนั่นแหละ ชอบทำหน้าดุใส่เพื่อนโซเฟียอยู่เรื่อยเลย"

"ก็พี่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับน้องสาวของพี่" 

นาธานตอบกลับเสียงเรียบ พยายามเน้นคำว่าน้องสาวอย่างยากลำบาก ทั้งที่ใจจริงอยากจะพูดคำอื่นใจจะขาด 

"จำเอาไว้ว่าห้ามให้ไอ้หมอนั่น หรือผู้ชายหน้าไหนเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตรอีก เข้าใจไหม?"

"เผด็จการที่สุดเลย" โซเฟียบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างออดอ้อน 

"ยอมให้คนเดียวก็ได้ค่ะ"

ประโยคสั้นๆแต่น่ารักของเธอทำให้นาธานลอบยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาอุ้มร่างบางเดินเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความเบิกบานใจ ทิ้งให้กราฟและลูกน้องคนอื่นๆมองตามเจ้านายหนุ่มด้วยความส่ายหัว 

ในวงการธุรกิจนาธานอาจจะเป็นเสือร้ายที่พร้อมขย้ำทุกคนที่ขวางหน้า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณหนูโซเฟีย เสือร้ายก็กลายเป็นเพียงแค่ลูกแมวเชื่องๆตัวหนึ่งเท่านั้น

เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องรับแขกสุดหรู นาธานก็ค่อยๆวางร่างบางลงบนโซฟาบุนวมตัวใหญ่ ก่อนที่บรรดาแม่บ้านและบอดี้การ์ดจะทยอยขนถุงกระดาษแบรนด์เนมและกล่องของขวัญขนาดใหญ่หลายสิบใบเข้ามาวางเรียงรายกันจนแทบจะล้นห้อง

ดวงตากลมโตของโซเฟียเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับเมื่อเห็นข้าวของมากมายกองอยู่ตรงหน้า เธอรีบกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งเข้าไปดูถุงเหล่านั้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"โห ของโซเฟียหมดเลยเหรอคะ?" หญิงสาวหันมาถามตาแป๋ว

"ของหนูทั้งหมดนั่นแหละ พี่เห็นว่าน่ารักดีเลยเหมามาให้" 

นาธานตอบเสียงนุ่ม ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วมองดูคนตัวเล็กที่กำลังรื้อดูของฝากอย่างมีความสุข แค่เห็นรอยยิ้มของเธอ เงินหลายสิบล้านที่เสียไปก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอ

"พี่ชายสุดที่รักกลับมาแล้วเหรอเนี่ย"

เสียงยียวนกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของโนอาห์ อีแวนส์ น้องชายร่วมสายเลือดของนาธานที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงลงมาจากบันได 

โนอาห์ส่งยิ้มทะเล้นให้กับพี่ชายก่อนจะหันไปเห็นร่างบางที่กำลังวุ่นวายอยู่กับกองของขวัญ

"โอ๊ะ โซเฟียน้องรักของพี่โนอาห์ มาให้พี่กอดชื่นใจหน่อยเร็ว"

โนอาห์ทำท่าจะพุ่งเข้าไปกอดน้องสาวบุญธรรม แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสตัวโซเฟีย ฝ่ามือหนาของนาธานก็เอื้อมมาผลักหัวน้องชายตัวดีจนหน้าหงายกลับไปเสียก่อน

"โอ๊ย ผลักหัวผมทำไมเนี่ยพี่นาธาน!!" โนอาห์โวยวายพร้อมกับลูบหัวตัวเองปอยๆ

"อย่ามาแตะต้องคนของกู" นาธานกดเสียงต่ำ สายตาดุดันตวัดมองน้องชายอย่างคาดโทษ 

"มึงจะไปไหนก็ไป!! อย่ามาระรานโซเฟีย!"

"โห หวงน้องเกินไปป่าวเนี่ย ผมก็เป็นพี่ชายเขานะ" 

โนอาห์บ่นกระปอดกระแปดแต่ก็ยอมถอยห่างออกมาเพราะรู้ดีว่าเวลาพี่ชายคนโตโกรธนั้นน่ากลัวแค่ไหน 

เขาเป็นลูกชายคนรองที่ชอบใช้ชีวิตอิสระและรักสนุก ต่างจากนาธานที่ต้องแบกรับภาระครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ทำให้พี่ชายของเขากลายเป็นคนเย็นชาและดุดัน จะมีก็แต่กับโซเฟียคนเดียวเท่านั้นที่นาธานยอมอ่อนลงให้

ในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังปะทะฝีปากกันเบาๆ โซเฟียที่กำลังรื้อกล่องใบใหญ่ที่สุดก็ร้องกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจสุดขีด 

หญิงสาวชูตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่สวมชุดเดรสฟูฟ่องประดับด้วยคริสตัลสวารอฟสกี้แวววาวขึ้นมาอวด

"นี่มันตุ๊กตารุ่นลิมิเต็ดที่เพิ่งวางขายที่ปารีสเมื่อวันก่อนนี่นา" โซเฟียกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความตื่นเต้น 

"พี่นาธานน่ารักจังเลย โซเฟียอยากได้ตัวนี้มานานแล้ว ขอบคุณนะคะ"

หญิงสาววิ่งเอาตุ๊กตาตัวโตไปกอดแน่นพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้คนซื้อ นาธานมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ แววตาของเขาอ่อนแสงลงจนแทบจะกลายเป็นสายน้ำ

โนอาห์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับอ้าปากค้าง นัยน์ตาของเขามองสลับระหว่างพี่ชายจอมโหดกับตุ๊กตาหมีสีชมพูฟรุ้งฟริ้งในมือโซเฟียด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

"เดี๋ยวนะ" โนอาห์ชี้มือไปที่ตุ๊กตา 

"พี่เนี่ยนะซื้อตุ๊กตาหมีสีชมพู คนกุมวงการค้าอาวุธอย่างพี่เนี่ยนะเดินเข้าไปในร้านของเล่นเพื่อซื้อไอ้ก้อนขนนี่"

นาธานตวัดสายตาคมกริบไปมองน้องชายตัวแสบที่กำลังกลั้นขำจนหน้าแดง กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น

"หุบปากไปเลยไอ้โนอาห์! ถ้ามึงยังไม่อยากไปเกิดใหม่ตอนนี้"

คำขู่เสียงเย็นเฉียบพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาทำเอาโนอาห์ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น แต่ดวงตายังคงพราวระยับไปด้วยความขบขัน 

เขารู้ดีว่าความลับที่พี่ชายของเขาแอบซ่อนไว้นั้นคืออะไร มีเพียงเจ้าตัวเล็กที่กำลังกอดตุ๊กตายิ้มแฉ่งคนเดียวเท่านั้นแหละที่ไม่เคยรับรู้เลยว่าสายตาที่นาธานมองเธอนั้น มันไม่เคยมีความเป็นพี่ชายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

นาธานเลิกสนใจไอ้น้องชายตัวดีที่เอาแต่ทำหน้าล้อเลียน เขาหันกลับมามองใบหน้าหวานละมุนของโซเฟียอีกครั้ง 

มือหนาเอื้อมไปลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างเบามือ สัมผัสที่ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วเจียระไนล้ำค่า

สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการเดินเข้าไปในร้านตุ๊กตาท่ามกลางสายตาแปลกประหลาดของผู้คน หรือแม้แต่การต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องเธอ 

เขาก็ยินดีทำทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ได้ครอบครองรอยยิ้มนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว เพราะโซเฟียคือแสงสว่างเดียวในโลกที่มืดมิดของเขา และเขาจะไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปให้ใครเด็ดขาด