บทที่ 42 แพ้ราบคาบ

พรึ่บ!

"งื้ออ...ห้องของฉัน" ร่างบางที่เดินถือของพะรุงพะรังรีบวางของลงบนโต๊ะกลาง ก่อนที่จะล้มตัวนอนลงบนโซฟาหนังราคาแพงด้วยความหมดแรงเนื่องจากที่สูญเสียเรี่ยวแรงไปกับการซื้อข้าวของวัตถุดิบต่างๆ เข้าคอนโดครั้งยิ่งใหญ่ หลังจากของที่เคยตุนไว้นั้นหมดเกลี้ยงตู้เก็บของพอดี ดวงตากลมโตที่เหนื่อยล้าเริ่มหนั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ