บทที่ 14 โตเต็มวัย

"เฮ้อ...ถึงบ้านสักที" เจ้าของร่างบางบ่นพึมพำถอนหายใจยาวๆ ไปเฮือกใหญ่ขณะที่ทิ้งตัวนอนลงบนโซฟากลางบ้านด้วยความหมดเรี่ยวหมดแรงจากการทำงานเสริมร้านกาแฟเล็กๆ ของรุ่นพี่ที่รู้จักราวๆ หกชั่วโมง แต่ยังดีที่วันนี้มีพี่ชายมารับกลับเธอเลยได้นั่งรถนอนเอาแรงมาบ้างแล้ว ซึ่งมันอาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอไปแล้ว ทว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ