บทที่ 28 หลอกตัวเอง

"เป็นอะไรนิชา ทำไมทำหน้าแบบนั้น" เสียงของพลอยทำให้ฉันหลุดออกจากความเหม่อลอยแล้วดึงสติกลับมาเล่นโทรศัพท์มือถือไม่ยอมตอบเพื่อน

"นิชา…ได้ยินหรือเปล่า"

"เราไม่ได้เป็นอะไร…"

"…เราแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ" สุดท้ายฉันก็ต้องยอมตอบเพราะยัยพลอยที่กำลังจ้องมาที่ฉัน แล้วถามเอาคำตอบไม่หยุด

"คิดเรื่อยเปื่อยหรือค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ