บทที่ 29 เปลี่ยนไป

ภายในรถหรูตกอยู่ในความเงียบงัน ฉันปรายตามองคนที่นั่งด้านข้างคนขับ เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูหงุดหงิดงุ่นง่านของเขาแล้ว คำถามที่ฉันอยากถามร้อยแปดพันเก้าก็หายไปในพริบตา ฉันได้แต่นั่งนิ่งๆ ตัวเกร็งแล้วมองเขาเป็นระยะ ตอนนี้รถหรูยังคงจอดนิ่งอยู่หน้าร้านกาแฟเช่นเดิม เพราะคนขับไม่ยอมขับออกไป และไม่พูดอะไรกับฉันส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ