บทที่ 48 อยู่ในฐานะไหนไม่ทราบ

​ วันต่อมา ~

กริ๊งงงง ~ กริ๊งงงง ~

“อื้ออ ~ “พิรดาส่งเสียงงัวเงียในลำคอเมื่อรู้สึกตัวตื่น ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกตรงหัวเตียง พลางปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ยกมือมาขยี้ดวงตาเพื่อเปิดรับการมองเห็น โดยมีท่อนแขนแกร่งพาดอยู่ตรงเอวคอดเธอจึงพยายามยกออกให้เบามือ เพราะคนตัวสูงด้านหลังยังคงหลับตา แต่ทว่า.....