บทที่ 18 CHAPTER 6 (2)

ฉันขี้เกียจมาเล่นเกมจ้องตาแล้ว ก็เลยเบะปากคว่ำแล้วหันกลับมากินข้าวเหมือนเดิม แต่กินได้ช้าหน่อยเพราะในสมองยังคงคิดเรื่องที่ลูกเกดพูด

ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก กระเป๋าโน้ตบุ๊กถูกวางลงบนโต๊ะ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระเป๋าด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไม่แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร

“พี่นั่งด้วยนะ อย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ