บทที่ 22 CHAPTER 7 (3)

วันต่อมา

เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้นมา ฉันสะดุ้งตัวตื่นยืดแขนบิดขี้เกียจแล้วค่อยดันตัวลุกขึ้นนั่ง ฉันก้มหน้าลงเส้นผมก็ตกลงปกปิดใบหน้ารู้ตัวว่าหัวกระเซอะกระเซิงมาก แต่ก็ทำไงได้อะคนมันง่วง อยากจะล้มตัวลงนอนอีกรอบก็ทำไม่ได้เพราะต้องรีบไปเรียน

ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาเมื่อไฟเอามือมารวบเส้นผมของฉัน เขาขมว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ