บทที่ 26 CHAPTER 9 (1)

ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจากห้างไอติมก็ดูเงียบ ๆ ไป ผมก็ได้แต่รอ ให้เธอพูดออกมาเองว่ามีอะไร ผมคิดว่าลูกเกดไม่น่าจะพูดแค่นั้น เพราะถ้าพูดแค่นั้นไอติมคงไม่นิ่งไปแบบนี้หรอก

“อิ่มยัง” ผมเอ่ยถามขึ้นมา เพราะเห็นว่าไอติมเอาแต่เขี่ยข้าวไปมา ไม่ตักเข้าปากสักที เธออาจจะอิ่มแล้วก็ได้ เมื่อเช้าเราตื่นสายกันเลยร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ