บทที่ 30 CHAPTER 10 (1)

“ไอติม!!!” ผมตะโกนลั่นห้องเป็นรอบที่ร้อย เจ้าของชื่อยังคงนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

ผมหันมองนาฬิกาที่ผนัง 07.10 น. แล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่นอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วจับแขนเรียวเขย่าเบา ๆ หวังว่าจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอเพียงแค่แสดงสีหน้าหงุดหงิดที่ถูกรบกวนการนอน ให้ได้อย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ