บทที่ 52 CHAPTER 16 (1)

วันที่ฉันรอคอยก็มาถึง วันเสาร์ไม่เหงาแล้ว ใช่เหงา… 2 วันที่ผ่านมาฉันรู้สึกแปลก ๆ เหว่ว้าแบบบอกไม่ถูกทั้งที่มีเพื่อนปากแซ่บอยู่ด้วยถึง 2คน แทบไม่มีเวลาได้พักในการด่ากัน โทรศัพท์ของฉันก็เงียบกริบไม่มีใครโทรหา ส่งไลน์ ทักเฟซ หาฉันสักคน ที่จริงคนที่ฉันเฝ้ารอให้โทรมาก็มีอยู่คนเดียว ไฟ… เขาหายเงียบไปเลย ฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ