บทที่ 18 ใจหล่นวูบ

"พะ พี่คีรินถอยออกไปนะ" พะพายพูดขึ้นด้วยสีหน้าเกรงกลัว ทันทีที่ผมแกล้งเดิไปเธอช้าๆ ยัยเด็กปากดีเมื่อกี้ก็เริ่มหายไปเลย

"พี่ก็จะทวนให้ไง พายจะได้จำว่าพายเป็นเมียพี่" จากที่นั่งบนเตียงในตอนแรกก็เริ่มร้อนรนลุกขึ้นยืน ยิ่งผมเดินเข้าหาเธอก็ยิ่งถอยหลังหนีหน้าตาตื่นกลัวจนผมรู้สึกขำอยู่ในใจ

"ไม่…อะ ออกไป...