บทที่ 79 ข้าวเจ็บจนมองหน้าลมอีกไม่ไหวจริง ๆ

วายุสบตาขวัญข้าวนิ่ง ๆ น้ำตาของทั้งสองคนไหลอาบแก้มก่อนทั้งคู่จะโผเข้ากอดกันแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ผมขอโทษ ข้าว ผมไม่ได้ตั้งใจให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ ผมไม่ได้มีใครอีกเลยตั้งแต่มีข้าว ผมรักข้าวจริง ๆ รักมากยิ่งกว่าชีวิต แต่เด็กคนนั้นอาจจะเป็นลูกของผม...”

“ข้าวเข้าใจ ข้าวก็รักลม รักมากมาตลอด ขอเวล...