บทที่ 93 เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

“ไม่ได้”

ปากปฏิเสธแต่ผนังบอบบางกลับตอดรัดนิ้วเขาระรัว ช่างย้อนแย้งสิ้นดี

“ทำไมล่ะ หลายวันมานี้เธอไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ”

พูดพลางก้มลงตวัดลิ้นดูดเลียปลายยอดสีชมพูทั้งสองข้างสลับกันไปมา นิ้วร้ายชักสาวเชื่องช้าล่อลวงให้เธอหลงมัวเมาไปกับความวาบหวามที่มีเขาเป็นผู้กำหนด

“ลม...”

“หืม ข้าว ไม่คิดถึงฉั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ