บทที่ 1 ความทรงจำดี ๆ
ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน
“มุกจ๊ะ... นี่อาภพ แฟนใหม่ของแม่”
“สวัสดีค่ะ” มุกสลิลยกมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีมารยาท วรภพ รุ่นน้องที่ทำงานของนิตรา มารดาของเธอ เขาอายุน้อยกว่าแม่เกือบสิบปี บุคลิกสุภาพ หน้าตาดี และพูดจาฉะฉาน
หลังจากบิดาของมุกสลิลเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน นิตราต้องใช้ชีวิตอย่างเดียวดาย กระทั่งได้พบรักครั้งใหม่กับวรภพ และกำลังจะขายบ้านหลังเดิมเพื่อย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านของเขา
แม้มุกสลิลจะไม่เห็นด้วยนัก แต่สุดท้ายก็ยอมรับการตัดสินใจของแม่ เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ผ่านความทุกข์มาอย่างหนัก เธอเพียงแค่หวังว่าผู้ชายคนนี้จะจริงใจกับแม่ของเธอ
อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอไม่อยากย้ายออกจากบ้าน ก็เพราะบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำ ตั้งแต่วันที่เธอลืมตาดูโลกจนถึงวันนี้ ทุกมุมของบ้านล้วนมีเรื่องราวให้คิดถึง
และที่สำคัญบ้านของแทนคุณ เพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาล ก็อยู่ฝั่งตรงข้ามกันเพียงถนนคั่น
“แม่คะ...เราเก็บบ้านหลังนี้ไว้ไม่ได้เหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“มุกก็รู้ว่าพ่อทิ้งหนี้ไว้เยอะ แม่จำเป็นต้องขายบ้านเพื่อนำเงินไปใช้หนี้นะลูก” คำตอบของมารดาทำให้เธอได้แต่เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้ารับเงียบ ๆ
เช้าวันนั้น...
มุกสลิลนั่งเรียนอย่างเหม่อลอย ภาพบ้านหลังเดิมยังวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเลิกเรียน เธอกับแทนคุณเดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนทุกวัน
“แกจะย้ายไปจริง ๆ เหรอ...ไอ้มุก” แทนคุณถามขึ้น สีหน้าไม่ต่างจากคนที่กำลังใจหาย
“อือ...แม่จะเอาเงินขายบ้านไปใช้หนี้ให้พ่อ ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้”
เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าแทนคุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบความรู้สึกของตัวเอง
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวว่าง ๆ ก็เจอกันได้ โลกไม่ได้กว้างขนาดนั้นสักหน่อย”
“แต่ฉันคงคิดถึงแกมากเลยว่ะ...ไอ้แทน” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นดีดหน้าผากเธอเบา ๆ
“เฮ้ย! พูดอย่างกับจะไม่ได้เจอกันอีก แค่ย้ายบ้านเอง เดี๋ยวฉันก็ไปหาได้” มุกสลิลหัวเราะทั้งน้ำตาคลอ
“รอให้ฉันได้ที่อยู่ใหม่ก่อนนะ แล้วจะบอก”
“สัญญา” แทนคุณจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวาน
“สัญญา...” เธอตอบรับคำนั้นเบาๆ แต่หนักแน่นในความรู้สึก
เมื่อก้าวมาถึงหน้าบ้าน แทนคุณกลับหยุดชะงักและบอกให้เธอรออยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะวิ่งข้ามถนนเข้าบ้านตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็วิ่งกลับมาพร้อมกับซองกระดาษสีน้ำตาลในมือ
“อ่ะ... ฉันให้” เขาชูซองกระดาษตรงหน้าเธอ
“อะไร” มุกสลิลรับมาด้วยความสงสัย มือเรียวค่อยๆ เปิดซองออกดู ก่อนจะชะงักนิ่งไป... หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ
“เฮ้ย!... รูปนี้ยังอยู่อีกเหรอเนี่ย”
แทนคุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาอ่อนโยนจดจ้องมองใบหน้าเนียนที่กำลังตะลึง มันคือภาพถ่ายเก่าสมัยประถม ในวันที่ทั้งคู่ไปเล่นน้ำตกท้ายหมู่บ้านด้วยกัน เด็กชายและเด็กหญิงในวันวานยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา ร่างกายเปียกปอน รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุขบริสุทธิ์ที่ไม่มีสิ่งใดเจือปน
“เหลืออยู่ใบเดียวแล้วนะ”
มุกสลิลยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ปลายนิ้วเรียวสวยลูบไล้ลงบนแผ่นกระดาษอัดรูปเบาๆ ราวกับจะสัมผัสถึงความทรงจำที่ยังคงมีชีวิต “คิดถึงเนอะ...”
“เก็บไว้สิ... อย่างน้อยเวลาแกคิดถึงบ้าน คิดถึงเรื่องเก่าๆ... ก็ยังมีรูปใบนี้อยู่ข้างๆ” น้ำเสียงของแทนคุณทุ้มนุ่ม ราวกับจะประเล้าประโลมความเหว่ว้าในหัวใจเธอ
เด็กสาวพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะบรรจงเก็บรูปใบนั้นลงในซองอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้
“ฝากลาน้าพิมพ์ด้วยนะ... ต่อไปฉันคงไม่ได้แอบย่องไปฝากท้องมื้อเย็นที่บ้านแกแล้วล่ะ”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันบอกแม่ให้” แทนคุณหันกลับไปมองถนนฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า
“จะรอเจอแม่ฉันก่อนมั้ยล่ะ”
“ไม่ดีกว่า... ฉันต้องรีบกลับไปช่วยแม่เก็บของเข้ากล่องอีกเยอะเลย”
“อืม... เอาจริง แม่ฉันเองก็เพิ่งแต่งตัวสวยออกไปเดตกับหนุ่มต่างชาตินู่น ไฟแรงมั้ยล่ะ”
“จริงเหรอเนี่ย” มุกสลิลหลุดหัวเราะเสียงใส ความเศร้าคลายลงไปชั่วขณะ
“ในที่สุดคุณน้าพิมพ์ก็ยอมเปิดใจให้ใครสักที ดีใจด้วยจริงๆ นะ” แทนคุณยิ้มรับ นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง
“อืม... หวังว่าแม่ฉันจะมีความสุข เหมือนที่แม่แกกำลังมีความสุขล่ะนะ”
ความเงียบสงบเข้าครอบคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง ในความเงียบนั้นมีกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น ลึกซึ้ง และไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่คั่นด้วยคำว่าเพื่อนสนิทกำลังถูกทดสอบด้วยระยะทาง
“งั้น... ฉันไปก่อนนะ” มุกสลิลเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
“อือ...”
“แล้วเจอกันนะแทน”
“แล้วเจอกัน...”
แทนคุณชูมือขึ้นโบกให้เพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มุกสลิลโบกมือตอบ แววตาของทั้งคู่ยังคงตรึงไว้ที่กันและกัน จนกระทั่งร่างบางของเธอค่อยๆ หันหลังแล้วเดินหายลับเข้าไปในประตูบ้านของตัวเอง... ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนมองความว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม ด้วยหัวใจที่เริ่มเรียกร้องบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
