FWD เพื่อนร่วมรัก

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน

“มุกจ๊ะ... นี่อาภพ แฟนใหม่ของแม่”

“สวัสดีค่ะ” มุกสลิลยกมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีมารยาท วรภพ รุ่นน้องที่ทำงานของนิตรา มารดาของเธอ เขาอายุน้อยกว่าแม่เกือบสิบปี บุคลิกสุภาพ หน้าตาดี และพูดจาฉะฉาน

หลังจากบิดาของมุกสลิลเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน นิตราต้องใช้ชีวิตอย่างเดียวดาย กระทั่งได้พบรักครั้งใหม่กับวรภพ และกำลังจะขายบ้านหลังเดิมเพื่อย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่บ้านของเขา

แม้มุกสลิลจะไม่เห็นด้วยนัก แต่สุดท้ายก็ยอมรับการตัดสินใจของแม่ เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ผ่านความทุกข์มาอย่างหนัก เธอเพียงแค่หวังว่าผู้ชายคนนี้จะจริงใจกับแม่ของเธอ

อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอไม่อยากย้ายออกจากบ้าน ก็เพราะบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำ ตั้งแต่วันที่เธอลืมตาดูโลกจนถึงวันนี้ ทุกมุมของบ้านล้วนมีเรื่องราวให้คิดถึง

และที่สำคัญบ้านของแทนคุณ เพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาล ก็อยู่ฝั่งตรงข้ามกันเพียงถนนคั่น

“แม่คะ...เราเก็บบ้านหลังนี้ไว้ไม่ได้เหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“มุกก็รู้ว่าพ่อทิ้งหนี้ไว้เยอะ แม่จำเป็นต้องขายบ้านเพื่อนำเงินไปใช้หนี้นะลูก” คำตอบของมารดาทำให้เธอได้แต่เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้ารับเงียบ ๆ

เช้าวันนั้น...

มุกสลิลนั่งเรียนอย่างเหม่อลอย ภาพบ้านหลังเดิมยังวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเลิกเรียน เธอกับแทนคุณเดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนทุกวัน

“แกจะย้ายไปจริง ๆ เหรอ...ไอ้มุก” แทนคุณถามขึ้น สีหน้าไม่ต่างจากคนที่กำลังใจหาย

“อือ...แม่จะเอาเงินขายบ้านไปใช้หนี้ให้พ่อ ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้”

เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าแทนคุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบความรู้สึกของตัวเอง

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวว่าง ๆ ก็เจอกันได้ โลกไม่ได้กว้างขนาดนั้นสักหน่อย”

“แต่ฉันคงคิดถึงแกมากเลยว่ะ...ไอ้แทน” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นดีดหน้าผากเธอเบา ๆ

“เฮ้ย! พูดอย่างกับจะไม่ได้เจอกันอีก แค่ย้ายบ้านเอง เดี๋ยวฉันก็ไปหาได้” มุกสลิลหัวเราะทั้งน้ำตาคลอ

“รอให้ฉันได้ที่อยู่ใหม่ก่อนนะ แล้วจะบอก”

“สัญญา” แทนคุณจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวาน

“สัญญา...” เธอตอบรับคำนั้นเบาๆ แต่หนักแน่นในความรู้สึก

เมื่อก้าวมาถึงหน้าบ้าน แทนคุณกลับหยุดชะงักและบอกให้เธอรออยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะวิ่งข้ามถนนเข้าบ้านตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็วิ่งกลับมาพร้อมกับซองกระดาษสีน้ำตาลในมือ

“อ่ะ... ฉันให้” เขาชูซองกระดาษตรงหน้าเธอ

“อะไร” มุกสลิลรับมาด้วยความสงสัย มือเรียวค่อยๆ เปิดซองออกดู ก่อนจะชะงักนิ่งไป... หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

“เฮ้ย!... รูปนี้ยังอยู่อีกเหรอเนี่ย”

แทนคุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาอ่อนโยนจดจ้องมองใบหน้าเนียนที่กำลังตะลึง มันคือภาพถ่ายเก่าสมัยประถม ในวันที่ทั้งคู่ไปเล่นน้ำตกท้ายหมู่บ้านด้วยกัน เด็กชายและเด็กหญิงในวันวานยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา ร่างกายเปียกปอน รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุขบริสุทธิ์ที่ไม่มีสิ่งใดเจือปน

“เหลืออยู่ใบเดียวแล้วนะ”

มุกสลิลยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ปลายนิ้วเรียวสวยลูบไล้ลงบนแผ่นกระดาษอัดรูปเบาๆ ราวกับจะสัมผัสถึงความทรงจำที่ยังคงมีชีวิต “คิดถึงเนอะ...”

“เก็บไว้สิ... อย่างน้อยเวลาแกคิดถึงบ้าน คิดถึงเรื่องเก่าๆ... ก็ยังมีรูปใบนี้อยู่ข้างๆ” น้ำเสียงของแทนคุณทุ้มนุ่ม ราวกับจะประเล้าประโลมความเหว่ว้าในหัวใจเธอ

เด็กสาวพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะบรรจงเก็บรูปใบนั้นลงในซองอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้

“ฝากลาน้าพิมพ์ด้วยนะ... ต่อไปฉันคงไม่ได้แอบย่องไปฝากท้องมื้อเย็นที่บ้านแกแล้วล่ะ”

“ได้สิ เดี๋ยวฉันบอกแม่ให้” แทนคุณหันกลับไปมองถนนฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า

“จะรอเจอแม่ฉันก่อนมั้ยล่ะ”

“ไม่ดีกว่า... ฉันต้องรีบกลับไปช่วยแม่เก็บของเข้ากล่องอีกเยอะเลย”

“อืม... เอาจริง แม่ฉันเองก็เพิ่งแต่งตัวสวยออกไปเดตกับหนุ่มต่างชาตินู่น ไฟแรงมั้ยล่ะ”

“จริงเหรอเนี่ย” มุกสลิลหลุดหัวเราะเสียงใส ความเศร้าคลายลงไปชั่วขณะ

“ในที่สุดคุณน้าพิมพ์ก็ยอมเปิดใจให้ใครสักที ดีใจด้วยจริงๆ นะ” แทนคุณยิ้มรับ นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง

“อืม... หวังว่าแม่ฉันจะมีความสุข เหมือนที่แม่แกกำลังมีความสุขล่ะนะ”

ความเงียบสงบเข้าครอบคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง ในความเงียบนั้นมีกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น ลึกซึ้ง และไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่คั่นด้วยคำว่าเพื่อนสนิทกำลังถูกทดสอบด้วยระยะทาง

“งั้น... ฉันไปก่อนนะ” มุกสลิลเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย

“อือ...”

“แล้วเจอกันนะแทน”

“แล้วเจอกัน...”

แทนคุณชูมือขึ้นโบกให้เพื่อนรักด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มุกสลิลโบกมือตอบ แววตาของทั้งคู่ยังคงตรึงไว้ที่กันและกัน จนกระทั่งร่างบางของเธอค่อยๆ หันหลังแล้วเดินหายลับเข้าไปในประตูบ้านของตัวเอง... ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนมองความว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม ด้วยหัวใจที่เริ่มเรียกร้องบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม