บทที่ 11 เส้นกั้นคำว่าเพื่อน
หนึ่งปีผ่านไป...
กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปจนมุกสลิลและแทนคุณก้าวขึ้นสู่ชั้นปีที่สอง มุกสลิลยังคงคบหาอยู่กับพี่ต้นพี่ชายของบีบี ทว่าความสัมพันธ์กลับดูเรียบง่ายไร้ความวาบหวาม โดยมีแทนคุณทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและคอยเคียงข้างเพื่อนสนิทคนนี้เสมอมา บัดนี้ชายหนุ่มย้ายจากหอพักเดิมมาอาศัยในคอนโดมิเนียมหรูที่คุณแม่ซื้อให้ และเขากำลังคบหาดูใจอยู่กับ น้องปรานไหม รุ่นน้องปีหนึ่งในคณะ
“เฮ้ย!... แทน ไอ้น้ำผึ้งที่ฉันสั่งไว้ ของมันมาถึงหรือยังวะ”
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจว้ากน้องปีหนึ่งจนเกือบค่ำ มุกสลิลก็กลับมาถึงห้องพักในคอนโดยามดึกดื่น
“เห็นนิติแจ้งมาว่ามีพัสดุมาส่งเมื่อเช้านะ แกรีบลงไปเอาสิ... ฉันลืมบอก” แทนคุณที่กำลังละสายตาจากกองงานบนโต๊ะรีบเอ่ยบอกเพื่อนสาว
“เออๆ!... ว่าแต่แกสั่งน้ำผึ้งมาทำไมวะ”
“เออน่า!... ฉันไปรับของก่อน แล้วเดี๋ยวจะขอให้แกช่วยอะไรหน่อย”
“อืม...” แทนคุณพยักหน้ารับอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“มันจะให้ช่วยอะไรของมันวะ...”
ไม่นานนัก มุกสลิลก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกล่องพัสดุ เธอจัดการแกะมันออกอย่างรวดเร็วเพื่อนำกระปุกน้ำผึ้งข้างในออกมา
“แกจะสั่งมาทำไมให้ยุ่งยากวะ เซเว่นข้างล่างก็มีขาย” แทนคุณถามซ้ำ
“ไอ้บ้า!... แกนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว นี่มันคือน้ำผึ้งสำหรับแว็กซ์ขนโว้ย!”
“แว็กซ์ขนงั้นรึ!” แทนคุณทวนคำพลางขมวดคิ้ว
“เออ!... เดี๋ยวแกต้องช่วยทำให้ฉันด้วยนะ เพราะฉันเอื้อมไม่ถนัด”
“เอาสิ... ตรงไหนล่ะ”
“ยังไม่ใช่ตอนนี้! ฉันขอไปอาบน้ำก่อน ไม่อยากให้แกได้กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ของฉัน เดี๋ยวแกจะเป็นลมตายไปซะก่อน” มุกสลิลยิ้มยั่วเย้า อารมณ์ดี ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไป
“ไอ้บ้าเอ๊ย! แล้วทำไมแกไม่ทำเองในห้องน้ำวะ!” แทนคุณร้องตะโกนตามหลัง หัวใจเริ่มเต้นระทึกผิดจังหวะ หากมุกสลิลต้องมานอนให้เขากำจัดขนให้อย่างแนบชิด เกิดเขาห้ามใจและสัญชาตญาณชายไว้ไม่อยู่จะทำอย่างไร
“ก็ฉันเอื้อมไม่ถึง! เออน่า!... เดี๋ยวฉันจ่ายค่าจ้างเป็นเลี้ยงข้าวแกมื้อหนึ่งเลยเอ้า” เสียงหวานโกนตอบออกมาจากห้องน้ำ
“เอ้าๆ ก็ได้วะ” ชายหนุ่มถอนหายใจยาว พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน
หลังจากอาบน้ำเสร็จ มุกสลิลก็ก้าวออกจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนสั้นปักอกปกปิดเรือนร่างขาวอวบ เธอไม่ได้รู้สึกอายเพื่อนสนิทเลยสักนิดเพราะความไว้วางใจที่มีให้แทนคุณมาตลอด นับตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา เขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้กระทั่งยามนอนร่วมเตียงเดียวกันก็ตาม
ในใจของมุกสลิลยังแอบตั้งข้อสงสัยอยู่เนืองๆ ว่าเพื่อนชายคนนี้เป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรือไม่ ยุให้จีบใครก็ไม่เคยจริงจัง ขนาดรายล่าสุดอย่างน้องปรานไหมที่ทำท่าเหมือนจะไปกันไม่รอด มันจีบสาวประสาอะไรของมันกัน!
“เดี๋ยวแกเอาน้ำผึ้งเนี่ยนะ ป้ายลงไปที่ขนรักแร้ของฉัน จากนั้นก็ใช้ผ้าแว็กซ์อันนี้แปะทิ้งไว้” มุกสลิลอธิบายขั้นตอนพร้อมยื่นอุปกรณ์ทั้งหมดให้เขา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มและยกแขนขึ้นข้างหนึ่ง
แทนคุณกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบาก สายตาคมกริบเผลอปะทะเข้ากับเนินอกอวบอิ่มเต่งตึงที่ดันผ่านขอบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาอย่างล่อแหลม ชายหนุ่มสัมผัสได้ทันทีว่าเธอไม่ได้สวมบราไว้ข้างใน ความผุดผาดและความหอมกรุ่นของผิวกายสาวทำให้อนุภาพแห่งกามารมณ์สุมอยู่ในอก
“ป้ายลงไป... นั่นแหละ ป้ายให้ทั่วเลยนะ ห้ามย้อนแนวขนเด็ดขาด” เธอคอยกำชับ ขณะที่ฝ่ามือหนาสั่นระริกเล็กน้อยยามป้ายเนื้อน้ำผึ้งเหนียวข้นลงบนวงแขนเนียน
“แล้วก็เอาผ้าแว็กซ์มาวางทับเลย”
“ต้องรอให้มันแห้งก่อนมั้ย” แทนคุณเอ่ยถาม
“ไม่หรอก แกช่วยรีดผ้าให้หน่อยสิ”
“รีดยังไงวะ”
“ก็รีดให้น้ำผึ้งมันซึมเข้าไปในเนื้อผ้าไง” ฝ่ามืออุ่นร้อนของแทนคุณค่อยๆ กดรีดลงบนเนื้อผ้าเบาๆ การสัมผัสใกล้ชิดผิวกายเนียนนุ่มและสรีระอวบอิ่มภายใต้ผ้าเช็ดตัวผืนสั้น จินตนาการของชายหนุ่มก็เตลิดเปิดเปิงไปไกลเกินกู้คืน ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แทนคุณจินตนาการเอาไว้นั้นคอยหลอกหลอนจนลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด
“เสร็จยัง!”
“เสร็จแล้ว... มันซึมออกมาบนเนื้อผ้าแล้วล่ะ” แทนคุณตอบเสียงพร่า
“จากนั้นแกก็ดึงย้อนแนวขนขึ้นไปนะ ทีเดียวเลย ออกแรงเยอะๆ”
“ต้องเจ็บแน่ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย”
“นิดหน่อย!... อยากมีวงแขนขาวเนียนมันก็ต้องแลกแบบนี้แหละ แกสนใจไหมล่ะ เดี๋ยวฉันทำให้”
“บ้า!... ผู้ชายที่ไหนเค้าทำกันเล่า”
“เอาละนะ...”
“เอาเลย!”
ฟึ่บ!
“อ๊าห์!!!... ซี้ดดดดด! โอ๊ยยย! อ่าห์!...” เสียงร้องอุทานระคนเสียงครางกระเส่าอย่างลืมตัวของเธอ ทำเอาแทนคุณถึงกับเสียวสะท้านไปทั่วกายแกร่ง ความหวาบหวิวลึกซึ้งฉายวูบขึ้นมาในความคิดอย่างห้ามไม่อยู่
“เฮ้ย!... ออกเกลี้ยงเลยว่ะ” แทนคุณก้มมองเนื้อผ้าด้วยความประหลาดใจ
“เออ... แล้วต่อไปแกก็ทำข้างขวาให้ฉันต่อเลย”
“เออๆ... รู้แล้วน่า”
ระหว่างที่กำลังจรดป้ายน้ำผึ้งลงบนผิวกายเนียนบางของเพื่อนสาว แทนคุณที่พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกสะท้านไหวในอก ก็เอ่ยถามขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตัว
“ทำไมแกไม่ไปทำเลเซอร์เอาวะ ง่ายกว่าตั้งเยอะ”
“มันก็เจ็บเหมือนกันแหละ ขนไหม้เลยนะโว้ย! ฉันเห็นยัยรสไปทำมาแล้ว อีกอย่างมันก็เปลืองเงินด้วย”
“ยืมเงินฉันก่อนก็ได้นี่หว่า”
“พอแล้ว... อย่าให้ฉันต้องเป็นหนี้บุญคุณแกไปมากกว่านี้เลย แค่นี้ก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงหมดแล้ว” มุกสลิลเอ่ยเย้า พลางยิ้มหวานส่งให้เพื่อนสนิท โดยไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มและสัมผัสใกล้ชิดในครั้งนี้ กำลังสั่นคลอนหัวใจของแทนคุณจนยากจะควบคุมอารมณ์ปรารถนาได้อีกต่อไป
