บทที่ 28 กับดักของพ่อเลี้ยง

18.30 น.

“เฮ้อ... ในที่สุดก็เสร็จซะที!”

มุกสลิลถอนหายใจยาวด้วยความเหน็ดเหนื่อย กวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่บัดนี้ไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสลัว และร่างหนาของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ

“เสร็จแล้วเหรอ... หนูมุก!!!” วรภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงพร่าแหบ แววตาสั่นระริกด้วยความปรารถนาเมื่ออยู่กันตามลำพั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ