บทที่ 69 ใจตรงกันในวันที่อ่อนแอ

บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของทั้งคู่ สายตาของทั้งสองสบกันเนิ่นนาน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ แล่นผ่าน ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาด้วยแววตาเขินอาย

“พี่กรพาหนูมานอนที่ห้องเหรอคะ?” เสียงของเธอยังคงแหบพร่าเล็กน้อย

“ใช่จ้ะ” กรกฎตอบพลางลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ

“พี่อุ้มตังตัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ