บทที่ 1 GENTLE GUY_1🚨: GRAY ZONE
GRAY ZONE STORIES
GENTLE GUY สุภาพบุรุษรัก
( DEF & HYE )
DEF [เดฟ]
"ได้กินแล้วนิ พอใจแล้วนะ"
"....!"
"ถ้าไม่มากพอก็ไปซื้อใหม่ ฉันแบ่งให้เธอได้แค่นั้นแหละ"
………💍………
HYE [เฮ]
"...นายทำแบบนี้ทำไม"
"ฉันแค่อยากรู้.. ว่ามันจะกินได้หรือเปล่า"
"แต่ฉันก็กินให้นายดูแล้วนิ"
"..แต่ฉันว่ากินแบบนี้.. มันอร่อยกว่า;)"
………💍………
มหาวิทยาลัย
บรื้นนนนนน~
'กรี๊ดดด~'
'แกๆๆๆดูพี่บีดิ ถอยรถใหม่มาอีกแล้วง่าาา~'
'โห้ย มากับพี่เทมป์ด้วยว่ะ ให้ตายเถอะแก๊งค์นี้มันแก๊งค์ฆาตกรชัดๆ!'
'ห๊ะ! ฆาตกร? พี่เขาฆ่าคนเหรอ!!!'
'ใช่!'
'พูดจริง!'
'ใช่~ ฆ่าฉันตายวันละหลายๆรอบเลยอ๊าาา><'
'นั่นนะสิ งื้อออ><'
ฉันเดินง่วงๆเข้ามอมายังไม่ทันได้ถึงคณะของฉันก็เจอพวกผู้หญิงพวกนี้มุงอะไรกันสักอย่างแล้วก็กรี๊กกร๊าดวี๊ดว๊าดหน้าคณะวิศวะเต็มไปหมด ฉันเลยหยุดเดินมือก็นวดคอตัวเองไปพลางเมื่อคืนดันนอนตกหมอนซะได้ เคล็ดไม่หายเลยเนี่ย--*
"มีอะไรกันเหรอ"
"อุ๊ย! พี่เฮ~ ตัวจริงพี่สวยมากเลยค่าา ขอถ่ายรูปคู่ได้ไหมคะ~><"
"อ้อ...อื้ม ได้สิ:)"
แช๊ะ! แช๊ะ!! รู้สึกว่า.. คนที่ฉันถามเมื่อกี้กับที่ถ่ายรูปอยู่ตอนนี้น่าจะเป็นรุ่นน้องปี1ละมั้ง เพราะฉันอยู่ปี2แล้วส่วนใหญ่ทุกคนก็ชินกับความเป็นฉันกันซะส่วนใหญ่ เลยไม่ออกอาการมากเหมือน2คนนี้..
ฉัน เฮริน เรียกสั้นๆก็ เฮ นี่แหละง่ายดี ฉันเป็นนักศึกษาคณะนิเทศปี2 เป็นนางแบบรับจ๊อบเล็กๆทั่วไปด้วย ไม่ได้โด่งดังอะไรมากหรอก แค่พอเป็นที่รู้จักอยู่บ้าง
"เออ! เมื่อกี้พี่ถามว่าอะไรนะคะ" รุ่นน้องคนเดิมหันมาถามฉัน
"เห็นมุงกันซะเยอะ มีอะไรเหรอ" ฉันถามกลับไปปกติ ฉันไม่ใช่คนที่แบบมีชื่อเสียงแล้วเย่อหยิ่งวางตัวสูงกว่าคนอื่น ฉันก็เป็นฉันแบบนี้ คุยง่าย เข้าถึงไม่ยาก น่าจะประมาณนั้น
"อ้อ! ก็พวกรุ่นพี่สมาคมเกรย์ค่ะ^^ หล่อเนอะพี่ว่าป่ะ"
"สมาคม.. เกรย์? คืออะไร"
"ห๊ะ! พี่ไม่รู้จักสมาคม เกรย์ โซน ได้ยังไง เขาดังในมอเรามากนะพี่!" รุ่นน้อง2คนทำหน้าเหวอเมื่อฉันถามออกไปแบบนั้น.. ก็ฉันไม่รู้จักนิ สมาคมชื่อแปลกๆนั้นมีที่มอเราด้วยหรือไง.. หรืออาจจะเป็นเพราะฉันไม่ค่อยได้มาเรียนเพราะทำงานช่วงเทอมที่ผ่านมาละมั้งก็เลยไม่รู้ว่ามอเราไปถึงไหนกันแล้ว
"โทษนะ.. แต่พี่ไม่รู้จักจริงๆ" ฉันส่ายหัวเบาๆแล้วยิ้มบางๆส่งไป
"พี่คงไม่ค่อยได้ติดตามข่าวสารของมอแน่ๆเลยใช่ไหม ก็เทอมที่แล้วเขาลงคะแนนคัดเลือกให้คนที่มีอำนาจและชื่อเสียงในมอเราเข้าสู่สมาคมเกรย์ โซน ของมอนะ”
"..อ้อ ถึงว่า เทอมที่แล้วพี่ไม่ค่อยได้มาเรียนด้วย เลยไม่รู้" ฉันตอบแล้วไม่ได้ถามอะไรต่อเป็นพิเศษ
"...แต่พี่สวยจังเลย สวยกว่าในหนังสือ กว่าในรูปที่หนูเห็นอีก"
"ใช่ๆๆๆค่ะ สวยมากกก แถมไม่หยิ่งด้วย^^" รุ่นน้อง2คนตรงหน้าจับไม้จับมือฉันไม่ปล่อย ดวงตาเป็นประกายเชียว
"ฮ่าๆไม่หรอก เราก็สวยนะ^^"
"โห้ สู้พี่ไม่ได้เลยยย"
"สวยๆอย่างพี่ ถ้าได้ยืนคู่กับใครสักคนในสมาคมเกรย์นะ มันจะแบบ..คือดีมากแน่ๆอ่ะ" นี่ท่าทางจะคลั่งสมาคมอะไรนี่มากแน่ๆอ่ะ ซึ่งฉันไม่ได้สนใจยิ้มให้เฉยๆก่อนจะขอตัวไปที่คณะก่อนเพราะกลัวว่าจะเข้าเรียนไม่ทัน แต่เจ้ารุ่นน้องทั้ง2คนนี้ก็ยื้อให้ฉันดูใครสักคนในสมาคมอะไรนี่แหละ
"พี่อยู่ดูพวกรุ่นพี่ก่อนสิคะ จะได้รู้ว่าหล่อแค่ไหน^^"
"อ้อ ไม่ดีกว่าจ๊ะ พี่ต้องรีบเข้าเรียนนะ"
"แปบเดียวนะพี่ แปบเดียว นั่นไง! พวกเขาเดินมาแล้ว" รุ่นน้องคนหนึ่งดึงมือฉันโย๊งๆ แต่ฉันต้องไปแล้วจริงๆ
"ขอโทษนะพี่ต้องไปกะ..! มีอะไรอีก" ในตอนที่ฉันบอกว่าฉันต้องไปแล้วจริงๆ ตอนแรกรุ่นน้อง2คนนี้ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยแขนฉันง่าย จู่ๆตอนนี้กลายเป็นยืนนิ่งอึ้งๆแล้วค่อยๆคลายมือที่จับแขนฉันไว้ สายตาจ้องมองไปด้านหลังฉันอย่างเบิกโต
"อะ...."
"..นี่เป็นอะไรหรือเปล่าเรา" ฉันถาม แต่รุ่นน้อง2คนส่ายหน้าพร้อมกันก่อนจะค่อยๆชี้ไปทางด้ายหลังของฉัน ฉันเลยหันหลังกลับไปตามทางที่รุ่นน้องชี้ ก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งสูงมาก ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง กระดุมเสื้อนักศึกษาถูกปลด1เม็ดจากคอเสื้อ เขายืนอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
"..." ฉันนิ่ง
"..." เขาก็นิ่ง
"พะ..พี่เดฟ!" เสียงเรียกของรุ่นน้องเรียกสติฉันกลับมา ฉันหันกลับไปมอง2คนนั่นที่ยิ้มอย่างเฟ้อฝัน ฉันเลยหันกลับมามองคนตรงหน้า เขายังยืนเหมือนเดิม ท่าเดิม.. และยังคงมองมาที่ฉัน
"ขอทางหน่อย" ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ที่แท้ฉันก็ขวางทางเขาอยู่นี่เอง ฉันขยับหลบทางให้กับเขาแล้วทัดผมที่หล่นปรกมาที่หน้าไปไว้หูตัวเองโดยไม่ได้มองหน้าผู้ชายที่กำลังจะเดินผ่านฉันไป สูงชะมัด ไหล่กว้าง หน้าตาดีมาก ผิวพรรณคือออร่ามากๆ นี่คือสิ่งที่ฉันประมวลผลได้เพียงเห็นเขาในแวบเเรก
ซุบซิบ~ ซุบซิบ~
'หล่อมากกกกก'
'แก~ฉันไม่ไหวแล้ววว'
บลาๆๆๆ~
เสียงผู้หญิงที่ยังอยู่แถวนี้ดังพอที่ฉันจะได้ยิน แล้วในจังหวะที่ฉันหันหลังจะเดินไปที่คณะตัวเอง
"เดี๋ยว" ใครสักคนพูดขึ้นฉันเลยหันกลับไปโดยปริยาย ผู้ชายคนเดิม.. ผู้ชายร่างสูงเมื่อกี้เรียกฉัน
ฮือฮาาา~ ฮือฮาา~
ตามมาด้วยเสียงซุบซิบ
"..ค๊ะ?"
เขาก้มลงเก็บอะไรสักอย่างขึ้นมาแล้วยื่นมาที่ฉัน ใบหน้าเขาไม่มีรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ได้ดุดัน
"มันตก" ฉันก้มมองสิ่งที่เขายื่นมา.. มันคือสร้อยข้อมือรูปดาวของฉัน ฉันมองที่ข้อมือตัวเอง มันหลุดไปตั้งแต่ตอนไหนฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
"..ขอบคุณค่ะ" แต่ฉันก็รีบรับสร้อยข้อมือคืนมาแล้วเก็บมันใส่กระเป๋าสะพายตัวเอง แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นว่าผู้ชายคนเมื่อกี้เดินเข้าไปหาผู้ชายอีก2คนที่อยู่ข้างรถหรูนั่นแล้ว
"นั่นพี่เดฟค่ะ เป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมเกรย์ เป็นนักแข่งรถด้วย โครตเท่ห์เลยง่าาาา"
"..หมอนั่นนะเหรอ?"
"ใช่ค่ะ เก่งมากด้วย" ฉันมองไปที่ผู้ชาย3คนตรงนั้น ไม่แปลกที่ผู้หญิงในมอจะพากันคลั่งไคล้พวกเขา ก็มีดีทั้งรูปลักษณ์และโปรไฟล์แบบนั้นนิเนอะถึงอีก2คนนั้นฉันจะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ
..........
