บทนำ
พ่อแท้ๆเคยขายเธอให้กับเสี่ยแก่คราวปู่อย่างไม่แยแส ผ่านไปสี่ปีพี่ชายกับเพื่อนยังมารวมหัวกันแอบอ้างชื่อไปกู้เงินอีก
ชีวิตที่แต่เดิมก็ไม่ได้ดีเลิศอะไร ตอนนี้พังทลายไปพร้อมกับคืนที่เสียบริสุทธิ์เรียบร้อย
ไม่มีเงินก็ใช้เรือนร่างขัดดอก ตกเป็นทาสอยู่ข้างกายเขาอย่างซื่อสัตย์เชื่อฟัง บัดซบเถอะ! ใครบอกติดหนี้แล้วจะได้เจ้าหนี้เป็นผัวกัน
มันมีแค่ในนิยายเข้าใจไหม
"ทั้งหมดสองล้าน ฉันจ่ายหนี้ครบแล้ว ทีนี้ไปได้หรือยัง"
เขาเหล่ตามองเงินที่เธอหามาอย่างยากลำบาก เหมือนกับมองกองขยะกองหนึ่งก็ไม่ปาน
คิดจะไปไหนกัน เป็นเมียเขามาสี่ปีหมกมุ่นแต่กับเรื่องใช้หนี้ ผู้หญิงคนนี้มันน่าโมโหนัก
คนอื่นดูออกหมดว่าเขาคิดยังไง คงจะมีแค่เธอนี่แหละที่ไม่ยอมรับผัวตัวเอง คำก็หน้าเลือด สองคำก็ขูดรีด
รู้จักอ้อนหน่อยอย่าว่าแต่เงินทอง อยากได้อะไรก็หามาให้หมดทุกอย่างแล้ว
บท 1
"ไปอยู่กับเสี่ยภาคสักพักนะลูก เสี่ยบอกจะเลื่อนวันจ่ายหนี้ให้พ่อด้วยถ้าลูกไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสี่ห้าวัน”
สุชาติผู้เป็นบิดาเกลี้ยกล่อมบุตรสาว ในครั้งนี้หากว่ารอดไปได้เขาจะไม่กู้หนี้ยืมสินคนอย่างเสี่ยภาคอีก
แม้จะปวดใจแต่ก็ทำเพื่อรักษาธุรกิจครอบครัว ฝ่ายแม่ยายไม่ยอมขายฟาร์มหอยมุกมาช่วย เขาเองก็อับจนปัญญาเลยต้องส่งลูกสาวไปขัดดอกแทน
“พี่ชาติเสี่ยภาคมารอแล้วพี่” แม่เลี้ยงรีบเตือนพลางเหล่ตามองลูกสาวติดสามีที่เอาแต่หน้าซีดตัวสั่นเทา หล่อนเอ่ยอย่างหวังดีว่า
“อย่าให้ฝ่ายนั้นรอจะดีกว่า มะเหมี่ยวโตเป็นสาวแล้ว จบมอห้าก็ถมเถ ในอนาคตยังไงก็ให้ผัวเลี้ยง เสี่ยภาคร่ำรวยมีทรัพย์สมบัติเยอะจะตาย อีกอย่างเสี่ยเขาก็ชอบหนู ตัวเองสบายครอบครัวก็สบายไปด้วย รีบไปเถอะน้าเก็บของให้แล้ว”
เด็กสาวผมถักเปียสองข้างนั่งหมดอาลัยอยู่บนเก้าอี้ไม้ ใบหน้าผุดผ่องเปื้อนคราบน้ำตาเงยมองแม่เลี้ยง จากรอยยิ้มหยันที่มุมปาก บ่งบอกว่าเธอไม่ได้คล้อยตามคำพูดสวยหรูอุบาทหูสักนิด
ไอ้เสี่ยภาคอายุหกสิบแล้ว เป็นไอ้แก่บ้าตัณหาที่ชอบเลี้ยงผู้หญิง ตกอยู่ในเงื้อมมือของมันมีแต่ตายทั้งเป็น เอาอะไรมาสุขสบายไม่ทราบ
“พ่อก็เห็นด้วยที่จะส่งหนูไปให้ไอ้แก่นั่นเหรอ มันชอบเด็กผู้หญิงนี่ แล้วลูกของพ่อกับน้ารตีละ ทำไมไม่ส่งไป”
สิ้นคำฝ่ามือของบิดาก็ตบลงมา “นังลูกทรพีเลี้ยงไม่เชื่อง! น้องแกพึ่งจะขึ้นมอสาม! แกก็มีความคิดชั่วช้าแบบนี้เหรอ แกเป็นพี่ควรเสียสละสิ ถ้าแกไม่ไป รู้ไหมว่าพวกเราจะเดือดร้อน เลี้ยงเสียข้าวสุก!”
“พี่ชาติใจเย็นๆ ก่อนนะ มะเหมี่ยวอาจจะไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น”
“มันตั้งใจ ตั้งแต่แม่มันตายมันก็ไม่เคยเชื่อฟังฉัน ทำตัวตกต่ำ ฉันไม่อยากให้มันเกิดมาเป็นลูกของฉันด้วยซ้ำ ไปเลยนะนังสารเลว ไปหาเสี่ยภาคเดี๋ยวนี้ ถ้าแกยังทำตัวเนรคุณอีก ดูว่าฉันจะตีแกให้ตายไม่ได้”
คำพูดจากปากของผู้นำครอบครัวโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ ผ่านมาห้าปีก็ยังคงกึกก้องวนเวียน หลอกหลอนเธอในความฝันอยู่ทุกค่ำคืน ตอนนั้นหากคุณยายไม่ขายฟาร์มหอยมุกมาไถ่ตัว ชีวิตนี้ก็คงโดนทารุณกรรมจนตาย
มะเหมี่ยวสะบัดหน้าไล่ความคิดขุ่นมัว รีบถูพื้นร้านอาหารที่เลอะเปรอะเปื้อนให้เสร็จ เธอมีงานพิเศษทำซ้อนกันฉะนั้นจะชักช้าไม่ได้
ขณะกำลังยุ่งวุ่นวายโทรศัพท์ที่ซุกไว้ในผ้ากันเปื้อนก็ส่งเสียงเตือน หญิงสาวเปิดอ่านพลันถอนหายใจเอือมระอาออกมา
[โรงแรมเซ็นจูรี่ ห้องเพรสซิเดนสูทชั้นแปด หมายเลข 888]
เธอรีบนำไม้ถูพื้นไปเก็บ ถอดผ้ากันเปื้อนประจำตำแหน่งออกแล้วคว้ากระเป๋าสะพายข้าง “เฮียหลอง เหมี่ยวเก็บหลังร้านเสร็จแล้วนะ มีธุระด่วนเหมี่ยวกลับก่อน”
“เดี๋ยวๆ อาเหมี่ยว เอาข้าวกลับไปกินด้วย ขาหมูจะหมดพอดี เฮียค่อยตุ๋นใหม่พรุ่งนี้ เก็บไว้ก็น่าจะเสีย”
มะเหมี่ยวยื่นมือไปรับ ยิ้มให้เจ้าของร้านข้าวขาหมูบะหมี่ชื่อดังย่านเยาวราชทีหนึ่ง “ขอบคุณนะเฮีย เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”
“ค่อยๆ เดิน ระวังรถด้วย”
มะเหมี่ยวโบกมือเป็นอันว่าเข้าใจ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองใหญ่ ผู้คนต่างก็เร่งรีบไปกับวันเวลาที่จำกัดและภาระงาน การได้รับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ทำให้รู้สึกดีมากๆ
เธอเรียกรถแท็กซี่ไปยังโรงแรมเซ็นจูรี่ สบตากับพนักงานต้อนรับราวกับรู้จักกันเป็นอย่างดี แม้จะแต่งตัวซอมซ่อก็ไม่มีใครขวาง ปล่อยให้หญิงสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดเข่าขึ้นลิฟต์ไปยังจุดหมาย
ในห้องเพรสซิเดนสูทระดับห้าดาว แสงไฟเจิดจ้าสาดสะท้อนให้เห็นชายหนุ่มหญิงงามคู่หนึ่ง ผู้หญิงกำลังคร่อมตัวอยู่เหนือผู้ชาย นิ้วมือแต่งเล็บยาวแกะกระดุมเสื้อตัวเองอย่างมีนัยยะสำคัญ
“พี่โจนาสคะ เรามาเล่นอะไรสนุกๆ กันดีกว่า หนูไม่คิดเงินเพิ่ม จะบริการพี่ให้ถึงใจไปเลย”
เด็กเอ็นเตอร์เทนต์สาวถอดชุดตัวเองออก ยั่วให้ชายหนุ่มใต้ร่างหลงใหลไปกับขนาดหน้าอกหน้าใจที่พึ่งไปอัพไซส์มาของหล่อน
เขาคนนี้แค่ได้นอนด้วยสักครั้งก็คุ้มค่าเหนื่อยแล้วเข้าใจไหม ไม่ต้องเพิ่มเงินเธอก็พร้อมจะพลีกายจัดให้แบบเต็มคาราเบล ด้วยใบหน้าที่สมบูรณ์ราวกับพระเจ้าปั้นแต่ง คิ้วเข้ม จมูกคม ลือกันว่าตรงนั้นห้าสิบหกทั้งฐานะทางบ้านมหารวย ใครบ้างไม่อยากได้อยากโดน
หญิงสาวก้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอแกร่ง คนใต้ร่างไม่หือไม่อือและก็ไม่ขัดขืน เขาเอาแต่นิ่งแล้วมองเยื้องไปทางประตู คงเพราะฤทธิ์สุราจึงยังไม่เกิดอารมณ์ คืนนี้เธอจะโชว์ลีลาสุดยอดเด็กเอ็นเกรดเอของร้าน เอาให้สุดหล่อจดจำไม่มีวันลืมเลย
จากนั้นก็มีเสียงเตือนกดรหัสผ่าน คนที่เดินเข้ามามีท่าทีใจเย็น
“พี่มะเหมี่ยว พี่เข้ามาได้ยังไง”
มะเหมี่ยวไม่สนใจอาการตื่นตระหนกของเด็กสาว เดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกของโจนาสมาค้นแล้วล้วงเอาเงินในกระเป๋าของเขา เธอโยนลงบนโต๊ะตัวเตี้ยที่มีแก้วไวน์เปื้อนลิปสติกวางอยู่ เอ่ยปากเนิบนาบอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“เอาเงินแล้วออกไป”
เปลี่ยนเป็นเมียหลวงเจอผัวอยู่กับนังหนู ป่านนี้ได้หัวร้างคางแตกกันไปข้างแล้ว แต่ปฏิกิริยาของหญิงสาวไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด
เด็กเอ็นรีบล้มลุกคลุกคลานแต่งตัวพลางมองเงินปึกใหญ่ตามันวาว ด้วยประสบการณ์หล่อนย่อมรู้ว่าหากมะเหมี่ยวอาละวาด โจนาสจะไม่ออกปากช่วย เพื่อนๆ ที่ร้านก็เจอแบบนี้
เขามาที่นี่ก็เพราะความเมา ให้เลือกฝ่ายที่จะแย่ย่อมเป็นคนนอกแน่นอน
เด็กสาวรีบคว้าเอาเงินแล้ววิ่งออกไป ส่วนใครบางคนดูจะพออกพอใจกับวิธีแก้ปัญหาของมะเหมี่ยว เย็นชาเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง แต่ก็มาทันเวลาทุกครั้ง
บทล่าสุด
#150 บทที่ 150 ตอนที่71/2 กันไว้ดีกว่าแก้ (2)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#149 บทที่ 149 ตอนที่71/1 กันไว้ดีกว่าแก้ (ตอนพิเศษ)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#148 บทที่ 148 ตอนที่70/2 ชีวิตรัก (2)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#147 บทที่ 147 ตอนที่70/1 ชีวิตรัก (1)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#146 บทที่ 146 ตอนที่69/2 พิธีแต่งงาน (2)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#145 บทที่ 145 ตอนที่69/1 พิธีแต่งงาน (1)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#144 บทที่ 144 ตอนที่68/3 พ่อตาเรียกสินสอดทองหมั้น (3)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#143 บทที่ 143 ตอนที่68/2 พ่อตาเรียกสินสอดทองหมั้น (2)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#142 บทที่ 142 ตอนที่68/1 พ่อตาเรียกสินสอดทองหมั้น (1)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026#141 บทที่ 141 ตอนที่67/2 โจนาสจูเนียร์ (2)
อัปเดตล่าสุด: 3/25/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













