บทที่ 3 ภาค 4 Ep.2 คนโหดที่รักเธอ (1)
“อีหลาม! พอ มึงพอได้แล้ว”
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ฟาดหน้ามัน อยู่ๆ คอผมก็ถูกใครสักคนล็อคไว้ แล้วปัดขวดเหล้าออกในนาทีนั้น
เป็นเจ๊เพท แล้วไอ้เล้งก็ตามมาล็อคแขนผมอีกข้างไว้อีกที แต่กับเรื่องนิ้งผมหยุดไม่ได้ ผมเห็นไอ้ตัวใหญ่มันพยุงตัวขึ้นมาได้ สติผมยิ่งหลุด ผมพุ่งเข้าไปโดยที่ดึงแรงพวกมันจนตัวแทบปลิวเพื่อจะยกส้นตีนถีบท้องมันเต็มแรง แล้วจะกระทืบซ้ำ แต่ก็ถูกรั้งออกมาอีก
“ปล่อยกู!” ผมคำรามเสียงดัง ก่อนที่จะตวาดลั่นอัดหน้าแม่ง “กูจะฆ่ามัน!”
“อีหลาม!”
“ไอ้เหี้ยเอ้ย!!” ผมเหมือนพวกคลั่งเลยว่ะ พอเห็นมันน็อคไปผมก็สบถออกมาเสียงดัง “แม่ง!”
“เฮียใจเย็นหน่อยดิวะ โต๊ะพังไปตัวแล้วนะเฮีย!”
“เออ!! อีหลาม ใจเย็นๆ หน่อยได้มั้ย น้องนิ้งไม่ได้เป็นไร น้องเค้าใจเสียจะตายห่าแล้วเพราะมึงอาละวาดเนี่ย” ผมชะงักไปตอนที่ทั้งไอ้เล้งกับเจ๊ตวาดใส่ผมว่างั้น ผมนิ่งไปทันที ก่อนที่จะถ่มเลือดลงพื้น “เออ ดี แบบนั้นล่ะ มึงรู้ปะว่ามึงทำให้คนอื่นกลัว”
ผมเงียบ แล้วหอบหายใจหนัก
“ไปโรงบาลกับน้องก่อน มึงต้องทำแผล ส่วนที่นี่กูว่าไม่เท่าไหร่ ผับอีวินมีคนตีกันเป็นเรื่องปกติ แล้วมันก็มีคนชอบมึงอยู่เยอะ”
“...”
“เดี๋ยวกูกับพวกอีเดี่ยวอีเล้งอยู่เคลียร์ให้ แล้วเดี๋ยวให้ไอ้พัสขับ...”
“ไม่ต้อง” ผมโพล่งขึ้นมาสั้นๆ ตอนที่ปาดเลือดที่หน้าออก “เดี๋ยวกูไปกับนิ้ง กูจะคุยกับเค้า”
“...”
“กูขอโทษที่ทำงานไอ้พัสพัง” ผมพูดว่างั้นเพราะเห็นไอ้พัสเดินมาตรงนี้พร้อมกับนิ้งพอดี “แต่กูเห็นที่มันทำกับนิ้ง กับพวกมึง”
“...”
“กูฟิวส์ขาด โทษที”
“เออ” เจ๊ตบไหล่ผม “ค่อยจัดอีกวันก็ได้ อีพัสมันไม่คิดไรมาก”
“...”
“น้องนิ้งพามันไปทำแผลหน่อยนะ มันใจเย็นลงล่ะ” เจ๊พูดแล้วผละมือออกจากคอผม แล้วคว้ามือนิ้งที่เดินมาหาผม พอผมเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเธอก็หลบตาไปทางอื่น ผมไม่รู้ว่าเธอกลัวไรกันแน่ จนผมเดินตามหลังเธอไป
เราแทบไม่ได้คุยไรกัน ในขณะที่ผมเองก็แค่นหัวเราะออกมา แล้วปาดเลือดที่จมูกออกลวกๆ
ผมแม่งทำพลาดอีกแล้วว่ะ
ผมนั่งอยู่ในโรงบาล ระหว่างรอคิว
มีคนมองมาทางผมเหมือนกลัวๆ หลายคนในนั้น เพราะสภาพผมมันก็ไม่ได้ดูเหมือนโดนกระทำมาเท่าไหร่
แต่ที่แย่กว่าคือทั้งๆ ที่นิ้งนั่งข้างๆ ผม แต่เธอแทบไม่คุยกับผมเลยว่ะ ผมเองก็ไม่รู้จะคุยไรดีเหมือนกัน แม่งก็เห็นๆ กันอยู่ว่าผมซัดกับไอ้เหี้ยนั่นเหมือนพวกบ้าเลือด ผมรู้ว่านิ้งไม่ชอบที่ผมทำงี้ เธอถึงลงโทษไม่ให้ผมหึงเธอไง
แต่แม่ง...
เอาไงก็ทำไม่ได้ว่ะ
“... เลือดฉลามเต็มไปหมดเลย” ผมชะงักตอนที่อยู่ๆ นิ้งที่นั่งเงียบอยู่นานก็พึมพำออกมา พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเธอกำลังมองหน้าผมอยู่ แล้วอยู่ดีๆ เธอก็สะอื้น “เลือดเต็มหน้าเลย... ฮึก”
“นิ้ง?”
“จะ... เจ็บมั้ยอ่ะ” เธอสะอื้นออกมา แล้วผมก็ใจกระตุกไปเลยว่ะ พอเห็นว่าเธอสะอื้นหนักผมเลยดึงเธอมากอดไว้ “ฮึก... เรากลัว”
“...”
“เรากลัวไปหมดเลย”
“กลัวไร เราอยู่นี่” ผมพูดว่างั้นแล้วเช็ดมือตัวเองกับกางเกงเพราะมันเลอะเลือดที่หน้า ก่อนที่จะเลื่อนขึ้นมามาลูบหัวเธอหนักๆ “แค่เลือดออก แค่นี้เฉยๆ ว่ะ ไม่เจ็บไรเลย”
“ระ... เราไม่ชอบเลยเวลาที่เห็นฉลามเจ็บ” เธอสะอึกออกมา แล้วซุกหน้าลงกับเสื้อผม “แล้วเราก็กลัวด้วย ตอนที่เค้าจับต้นขาเรา”
“...”
“... เราไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย เรากลัวอ่ะ เราไม่รู้จะทำยังไงดี”
เธอระบายออกมาแล้วร้องไห้กับเสื้อผมเพราะคงเป็นครั้งแรกมั้งที่โดนลวนลาม พอคิดแล้วยิ่งหงุดหงิดว่ะ ผมเองก็ลูบไหล่เธอหนักๆ เหมือนกัน เอาจริงๆ จะให้พูดว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยก็ได้ แม่งเร็วจนขนาดเจ๊เองก็ไม่ทัน ตอนแรกผมก็โกรธ อยากพาลให้หมดว่าทำไมไม่ดูแลนิ้งให้ดี แต่แม่งช่วยไม่ได้ว่ะ
ที่ผมทำได้คือเมื่อกี้ที่พลั้งไป แค่นั้น
“เราเอาเลือดชั่วมันออกให้เธอแล้วว่ะนิ้ง” ผมพูดเสียงหนัก “มันคงไม่กล้าทำแบบนั้นกับเธอ แล้วก็คงไม่มีใครกล้าทำงั้นกับเธอ”
“...”
“เพราะถ้ามันทำ เราก็จะตามไปเอาเลือดชั่วพวกมันออกให้เธอแบบนี้ เข้าใจปะ” นิ้งชะงักไปทันทีที่ผมกดเสียงต่ำพูดว่างั้น เพราะผมทำจริงแน่ถ้าเป็นเรื่องนิ้ง แต่เธอก็ผละออกมาสบตาผมด้วยแววตาตื่นๆ แล้วสั่นหน้า
“มะ... ไม่เอา” เธอพูดเสียงสั่น “อย่าทำแบบนั้นเลยนะ”
“...”
“เรารู้ว่าฉลามโกรธแทนเรา... แต่เราไม่อยากเห็นฉลามเจ็บแล้ว” เธอเบ้หน้าออกมา แล้วยื่นมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากออกให้ผม มือเธอเปื้อนหมดเลยว่ะ “... หน้าช้ำหมดเลย”
“ก็อย่ามาจับดิ เลอะมือหมด” ผมพูดอย่างหงุดหงิดแล้วจับมือเธอดึงออกจากหน้าผม “เธอห้ามเราไม่ได้หรอกว่ะนิ้ง”
“...”
“เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกข้างนอกคนแม่งน่ากลัวแค่ไหน” ผมพูดขึ้นมา แล้วจ้องหน้าเธอนิ่ง “อย่างเมื่อกี้ไง ถ้าเราไม่ทำงั้น นิ้งคิดว่าคนแบบมันจะทำไงต่อ?”
“...”
“มันก็จะตามไปจับก้น ล่อผู้หญิงคนอื่น ไม่ก็กลับมาล่อเธอต่อไง” ผมแค่นหัวเราะ “นี่แค่ตัวอย่างง่ายๆ ที่เราเจอมาแม่งยังมีอีกเยอะ”
“...”
“เราไม่อยากให้เธอมาเจอโลกแบบที่เราเคยเจอว่ะนิ้ง” ผมพูดแบบนั้น แล้วมองหน้าเธอที่นิ่งไป นิ้งยังอ่อนต่อโลกมากว่ะ เธอเจอความจริงยังไม่ได้เสี้ยวนึงกับผมด้วยซ้ำ ผมเจอมาแล้ว ดิ้นรนมากับตัว ผมถึงได้รู้ไงว่ามันเป็นโลกเหี้ยๆ ที่แม่งไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง “เธอที่เป็นแบบนี้มันดีอยู่แล้ว เราไม่อยากเห็นเธอเจ็บ เข้าใจปะ”
“...”
“เราคนเดียวมันทนได้ เพราะงั้นไม่ต้องห้าม”
[SALAMDU : SIDE END]
ฉลามเข้าไปทำแผลด้านในอยู่สักพักแล้ว คุณหมอบอกว่าหางคิ้วของเขาแตกก็เลยต้องเย็บให้เข้าที่
ฉันไม่ชอบคำนั้นเลย เพราะฉันกลัวเข็มฉีดยา กลัวทุกอย่างที่เกี่ยวกับการต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ดูเหมือนฉลามจะไม่ได้สนใจ เขาบอกให้ฉันรออยู่ข้างนอก แล้วเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าปกติ
ภาพที่เขาล้มผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าคนนั้นได้ยังติดตาฉันอยู่เลย ฉันเคยคิดว่าฉลามเป็นคนที่แข็งแรงคนนึง เขาอดทนมาก แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแรงได้ถึงขนาดนี้
ฉันรู้สึกว่าตัวเองดูอ่อนแอมากเลยพอเทียบกับเขา ฉลามกล้าที่จะเผชิญหน้า เขาเลือกที่จะสนใจในสิ่งที่เขาอยากสนใจ อะไรที่เขาไม่อยากสนใจเขาก็แทบจะไม่แคร์มันเลย ในขณะที่ฉันเองกลับเป็นคนที่กลัวไปหมดทุกอย่าง
ฉันรู้สึกดีนะที่มีเขาเป็นคนปกป้องฉัน ถึงจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่ฉลามก็ไม่เคยทิ้งฉันเลย
ฉันเห็นฉลามเดินออกมาจากห้องหลังจากนั้น ที่แก้มเขามีผ้าก็อซอันใหญ่ติดอยู่ ที่หางคิ้วถูกปิดทับด้วยผ้าก็อซเล็กๆ อีกที ส่วนที่จมูกก็มีพลาสเตอร์ติดไว้ มุมปากของร่างสูงช้ำ ที่คอของเขาก็แดงจัด แต่ดูสีหน้าของฉลามนิ่งมากจนฉันไม่กล้าพูดอะไร
“กลับเหอะ” เขาพูดกับฉันแบบนั้นแล้วล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉันเห็นว่าคนที่นั่งรอคิวอยู่ข้างๆ ทำสีหน้าเหมือนกลัวร่างสูง บางคนลุกหนีไปนั่งข้างหลังเพราะเห็นรอยสักของเขา ฉันที่ทนมองไม่ได้ก็เลยรีบเดินเข้าไปพยุงเขาทันทีจนฉลามดุต้องเลิกคิ้วถาม “ทำไร?”
“จะพยุงฉลามอ่ะ” ฉันตอบซื่อๆ แล้วกุมมือเขาไว้ แล้วฉลามก็แค่นหัวเราะ
“ไม่ได้ขาหัก ไม่ต้องก็ได้มั้ง” เขาพูดแล้วบีบมือฉันกลับ แล้วเป็นฝ่ายดึงมือฉันให้เดินไปด้วยกันแทน
“ฉลามไม่เจ็บเหรอ?” ฉันถามเพราะเขาดูเฉยมากเลย แล้วร่างสูงก็ฉีกยิ้ม
“เมื่อก่อนตอนโดนแทงแม่งเจ็บกว่านี้อีก” เขาตอบ แล้วฉันก็นิ่งอึ้งไป “เราต้องผ่าตัดเอามีดที่คาไว้อยู่ออกเพราะแม่งแทงแล้วหนี”
“...”
“เจ็บจนหน้าชาอ่ะ เคยได้ยินปะ” ฉันพยักหน้าหงึกหงักอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเคยได้ยินที่เขาเล่ามานานแล้วว่าเมื่อสมัยก่อนเคยโดนแทงจนต้องเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่าจะร้ายแรงขนาดนี้ “เทียบกับแผลวันนี้ โคตรเด็กๆ”
“แต่หน้าฉลามช้ำมากเลยนะ” ฉันพูดเสียงอ่อน แล้วมองเขาอย่างเป็นห่วง
“ไม่ใช่แค่ที่หน้าหรอก” เขาพูด แล้วตบหลังตัวเอง “หลังเราแม่งก็ปวดๆ เดี๋ยวจะแวะซื้อแผ่นประคบแก้ช้ำมา แม่งกระแทกพื้น”
“จะ... จริงเหรอ” ฉันเบิกตากว้าง “... ให้เราช่วยมั้ย”
“จะเที่ยงคืนล่ะ เธอกลับไปนอนเหอะ” เขาตอบปัดเหมือนไม่อยากรบกวนฉัน “เดี๋ยวเราไปส่งเธอแล้วค่อยกลับไปทำที่ห้อง”
“แต่เราไม่สบายใจอ่ะ” ฉันโพล่งขึ้นมา ก่อนที่จะชั่งใจคิดแล้วตัดสินใจพูดออกไป “งั้นคืนนี้ฉลามไม่ต้องไปส่งเราที่ห้องหรอก... เราจะค้างห้องฉลามเอง”
ร่างสูงหันกลับมามองหน้าฉันทันที
“ว่าไงนะ”
“วันนี้ส้มกลับห้อง ไม่เป็นไรหรอก เราจะได้ดูแผลให้ฉลามด้วย” ฉันพูดแล้วกุมมือของเขาแน่นขึ้นอีก ฉลามทำสีหน้าเหมือนเขาไม่เชื่อหูตัวเอง แต่เรื่องนี้ฉันก็มีส่วนที่ทำให้ฉลามเจ็บเหมือนกันเพราะเขาโมโหแทนฉัน แล้วฉันก็เป็นห่วงเขาด้วย
“แต่พรุ่งนี้เธอมีเรียนปะ?”
“เราไม่ได้มีเรียน ถึงมีเราก็หยุดให้ได้” ฉันพูดอย่างมุ่งมั่น เรื่องเรียนถ้าจะมียังไงฉันก็ฝากพลอยให้จดเลคเชอร์ไว้ให้ก็ได้อ่ะ ฉันตามทันอยู่แล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเป็นห่วงอาการของเขามากกว่าอีก
“เฮ้ย นิ้ง” ฉลามหยุดเดินทันที เขาหันมามองหน้าฉันเหมือนตกใจ “มันอนาคตเธอนะเว้ย หยุดเพราะเรื่องแค่นี้ได้ไง”
“เราไม่ได้มีเรียนจริงๆ”
“...”
“แล้วฉลามก็เจ็บอ่ะ... สำหรับเรามันไม่ใช่เรื่องแค่นี้เลยนะ” ฉลามนิ่งไป แล้วฉันก็ก้มหน้างุดเพราะเขินกับคำพูดของตัวเอง “ละ... แล้วแผลฉลามก็ต้องเปลี่ยนผ้าก็อซด้วย เราทำเป็นนะ ให้เราทำจะดีกว่าฉลามทำเอง”
“...”
“แล้วคุณหมอได้สั่งยาอะไรให้ฉลามมั้ย?” พอเห็นว่าเขาเงียบฉันก็เลยถามขึ้นมาอีก ฉลามจ้องหน้าฉันนิ่ง พอฉันถามร่างสูงถึงได้ลูบหน้าตัวเองแล้วหันหน้าไปทางอื่น
“เราไม่เอาเองอ่ะ เปลืองตังค์” เขาตอบแบบนั้น “ปกติเวลามีเรื่องงี้เราก็ไม่ค่อยกินยาแก้ปวด มันไม่เท่”
ฉันอึ้งไปเลยอ่ะ นี่คือเหตุผลของเขาเหรอ
“ตะ... แต่ถ้าไม่กินยาฉลามก็จะปวดแผลนะ”
“ก็ไม่ได้ปวดไง ถึงไม่กิน” เขาหันมาพูดกับฉันหน้าตาย แล้วฉันก็อึ้งไปอีก นี่ฉลามเป็นคนจริงๆ รึเปล่าเนี่ย “เออ ช่างเหอะ นิ้งอยากทำไรก็ทำ”
“...”
“เราขอให้ได้กลับไปนอนพอ โคตรปวดหัวเลยว่ะ”
ฉันกลับมาพร้อมกับฉลามที่ห้องหลังจากที่เขาบอกว่าปวดหัวแล้วก็อยากกลับมานอน
แต่ทันทีที่ถึงห้องเขาก็เดินเข้าไปนั่งพักบนโซฟาทันที ฉันคิดว่าเขาคงจะเจ็บแผลแต่ทำเหมือนไม่เจ็บให้ฉันสบายใจ ก็เลยเดินไปนั่งข้างๆ เขา แล้วฉันก็เห็นว่าฉลามนั่งพิงโซฟาอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ก่อนที่ร่างสูงจะพ่นลมหายใจแล้วพลิกตัวมานั่งปกติแล้วลูบหัวตัวเอง
“ฉลามปวดแผลเหรอ?” ฉันถามเขาตอนที่ขยับตัวไปจับมือเขาแล้วบีบเบาๆ “หรือหิวน้ำมั้ยอ่ะ”
เขาส่ายหน้า
“งั้นฉลามอยากได้อะไรมั้ย เราจะได้ไปหยิบให้”
ฉลามหันกลับมาจ้องหน้าฉันเงียบๆ เขาแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนที่ต่อมาร่างสูงจะเอียงตัวลงมาซบไหล่ฉัน
ฉันชะงักไป แล้วเขาก็พึมพำ
“โชคดีว่ะ” ฉันเงียบไป แล้วก้มหน้าลงมองเขา “ที่ได้นิ้งเป็นเมีย”
“...”
“จีบติดได้ไงวะ ผู้หญิงแบบนี้ โคตรฟลุ๊คเลย”
“มะ... ไม่ใช่เวลาจะมาพูดแบบนี้นะ” ฉันปรามเขากลบเกลื่อนความเขินที่ได้ยินประโยคนั้น แล้วดันไหล่ฉลามออกเบาๆ โดยที่พยายามไม่ไปแตะโดนใบหน้าของเขาให้มากที่สุดเพราะฉลามมีแผลอยู่ ฉันเห็นว่าก่อนจะถึงห้องเขาก็แวะซื้อที่ประคบแก้ช้ำมาด้วย “ฉลามปวดหลังไม่ใช่เหรอ เราจะประคบให้นะ”
ฉลามครางรับในลำคอทันที ก่อนที่เขาจะผละออกอย่างว่าง่าย แต่กลับถอดเสื้อออกทางศีรษะต่อหน้าฉัน ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าจะเลิกเสื้อเขาเพื่อปิดที่ประคบแค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง
บะ... แบบนี้มันไม่ค่อยดีเลย
“ติดดิ” เขาพูดแล้วหันหลังให้ ฉันชะงักไป แต่ก็ไม่อยากจะค้านอะไรคนเจ็บ ก็เลยหยิบที่ประคบมาแกะออกเพื่อที่จะดึงแผ่นข้างในมาแปะให้เขา
ฉันเห็นว่าแผ่นหลังของเขาเป็นรอยช้ำวงใหญ่ มันดูน่ากลัวแล้วก็ดูจะเจ็บมากด้วย
ฉันเม้มริมฝีปากแน่นตอนที่กลั้นใจแปะแผ่นประคบลงที่หลังเขาเพื่อปิดรอยช้ำ ฉลามร้องซี๊ดออกมาทันที เขาคงจะเจ็บ ฉันสะดุ้งเลย ก็เลยพยายามเบามือลงให้ได้มากที่สุด
“ฉะ... ฉลามเจ็บเหรอ” ฉันพูดกับเขาเสียงสั่น “เราทำเจ็บไปเหรอ”
“ไม่หรอกว่ะ” เขาปฏิเสธ แต่ฉันรู้ว่าเขาต้องรู้สึกเจ็บบ้าง ก็เลยทำให้เบาลง
“... เสร็จแล้ว” ฉันพูดตอนที่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แล้วผละมือออกจากหลังเขาอย่างเป็นกังวล “แผลที่หลังฉลามน่ากลัวมากเลยอ่ะ”
“ไอ้ห่านั่นทำเราไว้เจ็บแสบดี” เขาแค่นหัวเราะออกมาเสียงหนัก “แต่แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกว่ะ”
“...”
“ตัวใหญ่แบบนั้น เราโดนแค่นี้ถือว่าน้อย”
“...”
“อย่างน้อยมันก็เจ็บกว่าเรา จริงปะ?” เขาหันกลับมามองฉันด้วยแววตาน่ากลัว ฉันรู้ว่าฉลามโกรธที่คนๆ นั้นมาทำอะไรแย่ๆ กับฉัน เขายังโกรธอยู่
เพราะต่อมาฉลามก็คว้าต้นขาของฉันข้างที่ถูกจับไว้ แล้วเริ่มลูบมันหนักๆ
“ฉะ... ฉลาม” ฉันเรียกชื่อเขา ในขณะที่ฉลามก็จ้องหน้าฉัน ก่อนที่จะบีบต้นขาฉันแน่นขึ้น
“ตั้งแต่นี้เราจะไม่ให้ใครมาจับเธอง่ายๆ แบบนี้”
“...”
“ครั้งนี้เราผิดเองว่ะ เราจะไม่โทษคนอื่น” เขาพูดกับฉัน แล้วผละมือออก “เราดูเธอไม่ดี มันเลยเป็นงี้”
“เราไม่เป็นไรแล้วนะฉลาม” ฉันตอบกลับเขาเสียงอ่อน แล้วบีบมือของเขาที่ผละออกไปเบาๆ “... ฉลามเลิกโทษตัวเองเถอะนะ”
“...”
“ขยับมาหาเราหน่อยได้มั้ย”
เขาจ้องหน้าฉัน แต่ก็ยอมขยับเข้ามาใกล้ ฉันก็เลยลุกขึ้นไปนั่งทับหน้าตักเขาอย่างระมัดระวังแล้วดึงเขาเข้ามากอดไว้โดยพยายามไม่ให้มือไปโดนใบหน้าหรือแผ่นหลังของเขาทันที มันเป็นไปอย่างทุลักทุเลนิดๆ
ฉันลูบต้นคอของเขาเบาๆ แล้วฉลามก็นิ่งไป ก่อนที่เขาจะกอดฉันกลับแล้วเกยคางลงที่ไหล่ฉัน ฉันถึงได้ซบแก้มลงกับไหล่เขาบ้าง
“... เจ็บแผลว่ะนิ้ง” ฉลามพูดเสียงอ่อยทั้งๆ ที่เมื่อกี้เขายังทำท่าแข็งแรงดีอยู่เลย ฉันคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาเพราะรู้ว่าเขากำลังอ้อนฉันอยู่ ก็เลยหันกลับไปหอมแก้มข้างที่ไม่เป็นแผลของเขาเบาๆ
“โอ๋... ไม่เจ็บแล้วนะ” ฉันพูดแล้วลูบแก้มข้างนั้นของเขาอย่างเบามือที่สุด “นิ้งจะทำให้หายเจ็บเองนะคะคนดี”
เขาแค่นหัวเราะออกมาทันที “คนดีอะไรของเธอวะ”
“ระ... เรียกแบบนี้น่ารักดีออก” ฉันไปไม่เป็นเพราะอยู่ๆ เขาก็แซวขึ้นมา ฉลามผละออกมา เขาเริ่มจ้องหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มจนฉันต้องถามขึ้นมาอย่างสงสัย “... มองเราแบบนั้นทำไมเหรอ?”
“เปล่า” เขาไหวไหล่ “เห็นเมียน่ารักก็อยากมอง”
“...”
“เอาดิ จะทำให้เราหายเจ็บไม่ใช่ไง?” พอเห็นว่าฉันนิ่งไปเพราะเขินฉลามก็เร่งฉันอีก “เรารออยู่”
“...”
“รับผิดชอบคำพูดตัวเองหน่อยดิ”
“ระ... รู้แล้ว” ฉันงึมงำเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขาหยอกล้อ แต่ต่อมาก็เลื่อนมือขึ้นไปแตะแก้มของเขาเบาๆ ฉลามจ้องหน้าฉันเหมือนจะรอดูว่าฉันจะทำอะไร จนฉันเริ่มดันแก้มเขาให้ก้มหน้าลงมา แล้วแตะริมฝีปากลงที่หน้าผากของเขาเบาๆ
ฉลามนิ่งไป ในขณะที่ฉันจะผละออกมาสบตาเขา แล้วกดจูบที่ปลายจมูกของเขาเบาๆ อีก โดยระวังไม่ให้ถูกช่วงที่เป็นแผล
ฉันเลื่อนลงไปหอมแก้มเขาข้างหนึ่ง แล้วผละออก เราสบตากันเงียบๆ เพราะฉันไม่กล้าหอมแก้มเขาอีกข้างเพราะมีแผลอยู่ แต่ต่อมาฉลามก็เลื่อนใบหน้าเข้ามากดริมฝีปากหนักๆ ที่ปากของฉันโดยที่ไม่เป็นห่วงแผลตัวเองเลย
ฉันรับรู้ได้เลยว่าฉลามเจ็บแผลที่ข้างริมฝีปาก แต่เขาอยากจูบฉัน เพราะฉันพยายามแล้วที่จะผละออก แต่ก็ถูกเขารั้งเอวไว้
ลมหายใจของฉันสะดุดไปตอนที่ถูกแตะริมฝีปากลงมา ตัวของฉลามใหญ่มันเลยอบอุ่นมาก เขากอดฉันไว้แน่น ในขณะที่ฉันเองก็ไม่ได้ขัดขืน ฉันไม่รู้ว่าเราจูบกันนานเท่าไหร่แล้ว จนเขาผละออก แล้วฉันก็หอบหายใจน้อยๆ
เราสบตากันเงียบๆ แล้วฉลามก็แค่นหัวเราะ ในขณะที่ฉันเองก็หัวเราะตามเขา
“เจ็บแผลเลยว่ะ” เขาพูดแล้วลูบข้างริมฝีปากตัวเองที่เป็นแผล ในขณะที่ฉันเองก็ขยับตัวเข้าไปซบหน้าลงกับไหล่เขา
ฉันก็แค่อยากกอดเขาเท่านั้นเอง
“... เรารักฉลามอ่ะ” ฉันกระซิบ แล้วซุกหน้าลงกับไหล่เขา ฉลามก็เลยกอดฉันกลับ
“ช่วงนี้เธอพูดบ่อยนะ รู้ปะ” เขาตอบกลับมา แล้วจูบผมฉันหนักๆ “เราฟังแล้วแม่งรู้สึกแปลกๆ”
“เราพูดไม่ได้เหรอ” ฉันพูดเสียงอ่อนลง แล้วฉลามก็หัวเราะออกมา
“พูดได้ดิ แต่เราแค่ไม่ชิน” เขาพูดแบบนั้น แล้วกำชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ปกติเราจะเป็นคนเดียวที่บอกเธอ”
แต่พอเขาพูดแบบนี้มันก็ทำให้ฉันรู้สึกผิดไปเลย
“เรารักฉลาม” ฉันกระซิบที่ข้างหูเขา แล้วพูดซ้ำอีกหน “เรารักฉลามคนเดียวนะ... รู้มั้ย”
“...”
“เราบอกแค่นี้ได้รึเปล่า”
“ไม่ได้” เขาตอบกลับมา แล้วเลื่อนมือขึ้นมาลูบผมฉัน “พูดอีกดิ เราอยากฟังอีก”
“เรารักฉลามนะ” ฉันกระซิบ แล้วเขาก็ซุกหน้าลงกับไหล่ฉัน
“รักมากปะ?”
“อื้อ... รักที่สุดเลย” ฉลามไถใบหน้าของเขากับไหล่ฉัน ไม่รู้ว่าเขาทำไปเพราะเขินหรืออะไรกันแน่ แต่พอฉันจะผละออกเขาก็ไม่ยอม ซุกอยู่กับไหล่ฉันแบบนั้นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย “ฉลาม?”
“... นอนห้องเราเหอะ”
“...”
“ตอนแรกว่าจะไปส่ง แต่ตอนนี้ไม่อยากให้กลับแล้วว่ะ”
[SALAMDU : SIDE]
ผมนั่งมองเงินแปดพันที่ได้มาจากงานในวันนี้ในกระเป๋าตังค์ตัวเองเงียบๆ
นิ้งหลับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เธอหลับอยู่บนตัวผม เรานั่งคุยเล่นไรกันนิดหน่อยหลังจากนั้น ตอนแรกผมก็จะพูดเรื่องงานเหมือนกันเพราะผมรู้สึกว่ามันไม่แฟร์ แต่พอแม่งจะพูดก็เสือกพูดไม่ออก ผมคุยกับเธอจนนิ้งง่วงเลยหลับไปก่อน ผมไม่อยากผลักออกก็เลยให้เธอนอนซุกตัวผมอยู่งั้นเงียบๆ
ผมนอนไม่หลับหรอกว่ะ
ผมนับจำนวนเงินในนั้นคร่าวๆ ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาแล้วโยนกระเป๋าตังค์ไปบนโต๊ะส่งๆ
ได้วันละแปดพัน เดือนนึงน่าจะเป็นแสน ก็คงพอไปโปะหนี้แม่ผมได้
แต่ทำไมไม่ดีใจเลยวะ
ผมลูบหัวคิ้วตัวเอง โดนแผลที่เย็บนิดหน่อยแต่ผมมันพวกตายด้าน เอาจริงๆ ก็เจ็บอยู่ หลังผมกระแทกเยอะ หน้าผมแม่งก็กระแทก จับจมูกแล้วแม่งก็ปวดๆ หน่อย แต่ผมก็ไม่ใช่พวกอ่อนแอไง เข้าใจปะ ผมไม่ชอบให้คนอื่นเห็นว่าผมอ่อนแอ ผมเจอไรมาเยอะแล้ว
ผมเป็นคนแบบนี้มานานแล้วว่ะ
“... อื้อ” ผมชะงักตอนที่อยู่ๆ นิ้งก็ขยับตัวแล้วครางออกมา เธอซุกหน้าลงกับคอผม ผมเลยรวบเอวเธอไว้แล้วใช้อีกมือนึงขึ้นมาลูบหัวเธอหนักๆ “ฉลาม... ฉลามแผลเต็มเลย... ฉลามต้องทำแผล”
ผมนิ่งไปตอนที่เธอพึมพำออกมา
นิ้งละเมอเหรอวะ
“...”
“ฉลาม... เราไม่ให้ฉลามไปตีใครแล้ว... ฉลามต้องทำ... อึก” ผมกระตุกยิ้มตอนที่เธอพึมพำว่างั้นแล้วสะอึก ผมเลยเลื่อนหน้าลงไปจูบหน้าผากเธอหนักๆ แล้วซบหน้าลงกับแก้มเธอ
“นิ้ง” ผมกระซิบ “ทนหน่อยได้ปะ โทษว่ะที่ทำงี้”
“...”
“เดี๋ยวเธอก็จะได้นั่งรถแล้วไง”
นิ้งหลับไม่รู้เรื่อง ผมแม่งก็ไม่อยากให้เธอมาเข้าใจเหมือนกันว่าผมพูดเหี้ยไรอยู่ ที่ผมพูดว่าผมไม่อยากเห็นเธอเจ็บผมก็แค่พูดตามที่คิด เรื่องงานที่ผมไม่พูดก็เหมือนกัน บอกหรือไม่บอกแม่งก็ค่าเท่ากันอยู่ดี มันก็จบที่นิ้งต้องผิดหวังเรื่องผม พอผมได้เข้าไปทำจริงๆ ผมถึงรู้ว่านิ้งไม่มีทางรับได้ ผมยังรับตัวเองไม่ค่อยได้เลยว่ะ มันไม่ใช่ตอนที่เธอรู้เรื่องผมฆ่าไอ้พลไง
ผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะเรื่องผม มันเจ็บ รู้ปะ
สุดท้ายผมแม่งก็ปอดแหกแค่กับเรื่องเธอเท่านั้นแหละว่ะ
