บทที่ 5 ภาค 4 Ep.3 ไม่มีคำว่าแฟนเก่า (1)
“อ่า”
“... ทำไมรีบนอนอ่ะ”
“เหนื่อยว่ะ” ผมตอบ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าเสื้อผมมันใส่ทำงานมา เหม็นเหงื่อตายห่า “แล้วใส่เสื้อเราทำไม ไม่เหม็นไง?”
เธอสั่นหน้า
“สะ... เสื้อของฉลามเราไม่รังเกียจหรอก” ร่างเล็กพูดเสียงเบา แล้วพอเธอก้ม คอเสื้อผมมันก็กว้างไง เข้าใจปะ ตกไหล่ไม่พอ มันเห็นไปถึงข้างในเลยว่ะ
ไอ้เหี้ย
ข้างในเมียผมแม่งไม่ใส่ชั้นใน ใส่แค่กางเกงในเองไง
“นิ้ง” ผมเรียกชื่อเธอ แต่รู้สึกเสียงแม่งแกว่งๆ คอก็ฝืดชิบหาย “ไม่ไปใส่เสื้อดีๆ วะ เธอไม่ได้ใส่...”
“อะ...!” ร่างเล็กก้มลงมองตามสายตาผม แล้วรีบดึงคอเสื้อมาปิดทันที “ฉะ... ฉลามทะลึ่งอ่ะ”
“ก็เธอไม่ใส่ชั้นในปะ”
“ก็พี่เพทาย...” นิ้งทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง ก่อนที่เธอจะเม้มปากแน่นแล้วเปลี่ยนคำพูด “ก็ถ้าใส่แบบนี้นอนมันสบายกว่า แล้ว...”
“แล้ว?”
“แล้ว...” นิ้งหน้าแดงก่ำ เธอก้มหน้างุดแล้วเริ่มดึงชายเสื้อตัวเอง “แล้ว... แล้วฉลามก็ชอบ”
“...”
“... ใช่มั้ยอ่ะ”
แม่ง
“เสื้อเราไม่เหม็นไง?” ผมเลือกไม่ตอบเธอแล้วถามซ้ำอีกเพราะกลัวแม่งจะเหนียวตัว แต่นิ้งก็ส่ายหน้า
“ไม่เลย” ผมแค่นหัวเราะ ก่อนที่จะเอนตัวลงนอนหงายให้เธอคร่อมง่ายๆ
“งั้นจะทำไรกับเราก็แล้วแต่เธออ่ะ” นิ้งหน้าแดงจนถึงคอพอผมแกล้งแหย่ แล้วร่างเล็กก็ตีแขนผมเบาๆ
“ยะ... อย่าท้านะ” ผมทึ่งไปกับคำที่เธอสวนกลับมานิดหน่อย แต่ก็อยากลองดูเหมือนกันว่านิ้งจะทำไงบ้าง
“เออ ก็ท้าอยู่”
ร่างเล็กทำหน้าบูด เธอเริ่มเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ผม ก่อนที่ผมจะทำอะไร ร่างเล็กก็หอมแก้มผมทั้งๆ ที่ยังนอนคร่อมผมอยู่งั้น หน้าอกเธอโดนตัวผมเต็มๆ รู้สึกได้เลยว่าเท่าไหน เสื้อผมมันก็ไม่ได้หนา จับแปปๆ ก็คงรู้สึกแล้วว่ะ
ผมหรี่ตาลงมองเธอ จนนิ้งขยับตัวเข้ามาจูบผม ผมก็รู้สึกว่าต้องทำห่าไรสักอย่างกับเสื้อที่เธอใส่
ผมเลื่อนมือไปดึงเสื้อเธอขึ้น นิ้งสะดุ้งทันที เธอทำท่าจะดึงลง แต่ช้าไปหน่อย ผมจูบเธอกลับแล้วรั้งเอวเธอไว้ด้วยมือหนึ่งจนตัวเธอแนบกับตัวผมแทบทั้งตัว จนผมเลิกเสื้อไปจนถึงใต้หน้าอก นิ้งก็ดันไหล่ผมออก
เธอหอบหายใจ หน้าแดงก่ำ ในขณะที่ผมเองก็แค่นยิ้ม ก่อนที่จะลูบเอวที่ไม่มีไรปิดของเธอขึ้นมาจนถึงหน้าอกที่มีเสื้อกองไว้
“ฉะ... ฉลาม” นิ้งเรียกชื่อผมเสียงเบา แล้วผมก็ยกเอวเธอขึ้นมา
เธอทำงี้เองนะ ช่วยไม่ได้ว่ะ
“นิ้ง เสื้อเราเหม็นเหงื่อว่ะ” ผมกระซิบเสียงหนัก “ถอดออกไปเหอะ”
“...”
“ใส่แค่กางเกงในนอนด้วยกันดีกว่า”
“อะ... แบบนั้นมันโป๊” เธอพูดแล้วยืดตัวนั่ง พยายามดึงเสื้อผมลง แล้วผมก็ไม่ได้ว่าอะไร พอนอนมองแบบนี้มันก็เร้าๆ ดี
พอเธอดึงเสื้องั้น ไอ้ที่มันเด่นอยู่แล้วมันเลยยิ่งเด่นไง
“ก็นะ” ผมเอามือมารองท้ายทอยตัวเองอย่างสบายๆ แล้วนิ้งก็นั่งมองผมเหมือนเธอเขินๆ “ถ้าใส่มาแค่นี้ก็ไม่ต้องอายแล้วมั้ง”
“...”
“แบบนี้คือไรวะ จงใจเหรอ อยากต่อจากเมื่อคืนว่างั้น?”
“มะ... ไม่ใช่” เธอสั่นหน้าทันที หน้าแดงหนักกว่าเดิม “... ไม่ใช่นะ”
“อ่า”
“... ฉลามไม่ทำแบบนั้นไม่ได้เหรอ” เธอทำเสียงอ่อน แล้วผมก็นิ่งไป
“ทำอะไร”
“ก็แบบ... แบบ... ที่มาจับหน้าอกเรางี้อ่ะ” ผมแค่นหัวเราะออกมาทันที เด็กจริงๆ เลยว่ะ แหย่ไปหน่อยละกัน
“ใส่มาขนาดนี้แล้วมาบอกให้เราไม่จับเนี่ยนะ?”
“ก็มัน...” ผมจ้องหน้าเธอ เอาจริงๆ เมื่อคืนผมก็แกล้งเธอแรงไปหน่อย ที่ไม่ทำเพราะนิ้งบอกว่าเธอไม่อยากทำ ผมเลยหยุดให้ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่คนที่จะมานั่งเอาเปรียบเธอ มันแฟร์ๆ ถ้าเธอไม่อยาก ผมก็ไม่ทำ
หมายถึงเรื่องอย่างว่า แต่อย่างอื่นไม่เกี่ยว ผมไม่ฟัง
“มานอนนี่ดิ” ผมพูดแล้วตบไปที่ว่างข้างๆ ตัว นิ้งชะงักไป ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ขยับออกจากตัวผม ผมจ้องทุกการกระทำของเธอ จนนิ้งล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วผมตะแคงเข้าไปหาเธอ เราก็จ้องหน้ากันเงียบๆ
“เอ่อ คือ...” นิ้งหลบตาผมไปก่อน เหมือนเธออาย “ฉลามไม่ใส่เสื้อ ไม่หนาวเหรอ”
“แล้วถ้าหนาวจะถอดออกมาให้ใส่ปะ” ผมแหย่ แล้วนิ้งก็เบิกตากว้าง
“งะ... งั้นเราก็ต้องไม่มีอะไรใส่ไม่ใช่เหรอ”
“ก็มันเสื้อเรา” ผมสวนกลับ แล้วดึงชายเสื้อเธอ
“... ฉลามอ่ะ” ผมกระตุกยิ้มตอนที่เธอร้องออกมาเสียงอ่อนๆ แล้วดึงเสื้อกลับไป ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะแก้มเธอ แล้วไล้มันเบาๆ
“ฝันดี” ผมกระซิบเสียงหนักตัดบทเพราะเริ่มง่วง แล้วก็ไม่อยากแกล้งเธอมาก ก่อนที่นิ้งที่ทำหน้าเหมือนรออะไรผมอยู่ตอนที่ผมจับหน้าเธอไว้ก็ทำหน้าหงอยออกมา
“... ฝันดีจ้ะ” ผมมองหน้าเธอ ก่อนที่จะตามใจเธอหน่อย
ผมเลื่อนหน้าไปจูบเธอหนักๆ ตอนที่เลื่อนมือลงไปที่ต้นคอเธอ นิ้งชะงักไป แต่สักพักเธอก็จูบตอบผม จนในที่สุดมือผมก็เลื่อนลงไปแตะตรงหน้าอกเธอที่มีเสื้อปิดอยู่เงียบๆ อย่างอดไม่ได้
นิ้งสะดุ้ง ก่อนที่ผมจะยกสะโพกเธอขึ้นแล้วเลื่อนลงไปกัดตรงนั้นหนักๆ ทั้งที่ไม่ได้ถอดเสื้อเธอออก ร่างเล็กก็บีบไหล่ผมแน่น
“... อื้อ” เธอร้องออกมาเบาๆ แล้วผมก็ซุกหน้าลงไปกับหน้าอกเธอเพราะมันนิ่มดี แล้วรั้งสะโพกเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับไปไหน จนนิ้งตีคอผมเบาๆ “... ทะลึ่ง”
“นอนได้ล่ะ” ผมตอบกลับไปสั้นๆ แล้วร่างเล็กก็เงียบไปสักพัก ก่อนที่เธอจะซบหน้าลงกับหัวผม ผมนิ่งไปนิดหน่อย จนเธอจูบหน้าผากผมเบาๆ
มันเหมือนมีไรสักอย่าง ที่ทำให้ผมที่ง่วงค้างอยู่หลับคาอกเธอไปง่ายๆ
[SALAMDU : SIDE END]
ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วก็เห็นว่าตัวเองยังอยู่ในแบบเดิมกับเมื่อคืน ก็คือมีเด็กตัวโตคนหนึ่งกำลังนอนซบหน้าอกตัวเองอยู่
... เขาหลับสนิทเลย
ฉันแอบคลี่ยิ้มออกมา ปกติจะตื่นมาแล้วอยู่บนเตียงแค่คนเดียว ไม่ก็ฉลามตื่นก่อนแล้ว แต่วันนี้เหมือนจะโชคดีอ่ะ ได้ดูเขาหลับตั้งแต่เช้าเลย คงจะเหนื่อยมาจากงานมากจริงๆ นั่นล่ะ
ฉันลูบต้นคอร่างสูงเบาๆ แล้วเกยคางลงกับศีรษะเขา ไม่อยากลุกขึ้นให้ฉลามตื่นก็เลยนอนนิ่งให้เขากอดอยู่เงียบๆ เพราะยังไงวันนี้ฉันก็มีเรียนตอนบ่าย ก็เลยมีเวลาให้เขานอนหลับได้ยาวๆ หน่อย
ฉันดีใจนะ ที่เขายังอยู่กับฉันแบบนี้
ฉลามขยับตัวนิดหน่อย ในขณะที่ฉันเองก็ชะงักไปนิดๆ ก่อนที่จะทำสีหน้าเสียดายออกมาตอนที่เห็นว่าเขาลืมตาขึ้นมา ยังดูเขาหลับไม่พอใจเลย จนฉลามเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน ฉันถึงได้ยิ้มกลับไป
“... ตื่นแล้วเหรอ”
“อ่า” เขาครางรับ ใบหน้าดูงัวเงียมาก ดูน่ารักมากเลย ฉันกลั้นยิ้มจนเจ็บแก้มไปหมดแล้ว ก่อนที่ฉลามจะซบหน้าลงกับหน้าอกของฉันอีก แล้วเขาก็พยายามจะยันตัวลุกขึ้นโดยที่ศีรษะยังทิ้งอยู่ตรงนั้น
“ยังไม่ต้องรีบก็ได้นะ เรามีเรียนตอนบ่ายสองอ่ะ” ฉันพูดตอนที่ฉลามพลิกตัวมานั่งข้างๆ เขาลูบหัวตัวเอง ก่อนที่จะหันกลับมามอง
“เหรอ” เขาครางรับสั้นๆ ก่อนที่จะพยักหน้ารับส่งๆ ก่อนที่อยู่ๆ จะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ฉันเฉยเลย
“ฉลามเป็นอะไร เหนื่อยรึเปล่า... หรือเป็นไข้?” พอเห็นว่าเขาดูล้าๆ ผิดปกติฉันก็เลยค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นตอนที่เอามือมาอังไว้ที่แก้มและหน้าผากเขาเพื่อที่จะดูว่าตัวร้อนมั้ย แล้วฉลามก็แค่นหัวเราะ
“เหนื่อย” เขาตอบสั้นๆ “ลุกไม่ขึ้น มาจูบหน่อย”
ฉันเม้มริมฝีปากแน่นทันที แต่ก็อยากเอาใจเขา ก็เลยโน้มใบหน้าลงไปแตะริมฝีปากกับเขาเบาๆ
พอเราผละออกมาสบตากัน ฉันก็หน้าแดงจนต้องก้มหน้างุด
“ชอบอ่ะ” อยู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมา แล้วฉันก็ชะงักไป “ชอบเวลาที่ทำอะไรหน่อยๆ เธอก็เขินงี้”
“...”
“ชอบเวลาที่เธอมานั่งห่วงเรา ร้องไห้เพราะเรา” เขาพูดแล้วลูบผมฉันเบาๆ “ชอบทุกอย่างที่เธอเป็นเลยว่ะ”
“...”
“คนอื่นจะว่าไงก็ช่าง ยังไงเธอก็น่ารักสำหรับเรา รู้ปะ” ฉันไม่รู้ว่าอยู่ๆ ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ แต่พอได้ฟังมันก็รู้สึกดียังไงไม่รู้ ฉันถึงได้คว้ามือของเขามาบีบไว้เบาๆ
“เราก็ชอบเหมือนกัน” ฉันพูดเสียงเบาลง “ชอบมากขึ้นทุกวันเลย”
“ไม่ว่ะ” เขาแค่นหัวเราะ “เราชอบมากกว่า”
“ระ... เราต่างหากอ่ะที่ชอบฉลามมากกว่า”
“เธอชอบไม่เท่าที่เราชอบหรอกว่ะนิ้ง”
“แต่เรา...” ฉันทำท่าจะเถียงเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้พอเห็นว่าฉลามพูดแบบนั้นทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่าฉันชอบเขามากขึ้นทุกวันแค่ไหน เพิ่งรู้สึกตัวว่าเราไม่ได้เถียงกันเพราะเรื่องเล็กๆ แบบนี้มาสักพักแล้ว จนร่างสูงเอามือมาปิดปากฉันไว้
“เอางี้”
“...”
“เราชอบกันทั้งคู่ โอเคปะ” ฉันนิ่งไป จนเขาผละมือออก ฉันถึงได้คลี่ยิ้มกว้างออกมา
“งั้นเราก็ดีกันแล้วใช่มั้ยอ่ะ”
“จำไม่เห็นได้ว่าโกรธเธอตอนไหน” ฉันทำหน้าเอ๋อออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของเขา “เราก็ไม่ได้ทะเลาะกันปะ”
“อะ... แต่ว่าตอนนั้นฉลามไม่คุย...”
“มันก็เรื่องตอนนั้น” เขาตัดบททันที แล้วฉันก็เม้มริมฝีปากเพราะพูดไม่ออก จนเขาเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วเธอหิวไรปะ?”
ฉันสั่นหน้าเบาๆ
“... ไม่เลย”
“แล้วหิวเราปะ” ฉันทำหน้าตื่นออกมาทันทีที่เห็นว่าถูกฉลามหยอกเล่น แล้วพอเห็นว่าเขายิ้มอยู่ฉันถึงได้ทำหน้ามุ่ย แต่ก็แอบดีใจที่เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
“เล่นแบบนี้ทุกทีเลย”
“ก็นะ” เขาไหวไหล่ ดูมีความสุขที่ได้แกล้งฉัน ก่อนที่จะลูบผมฉันแล้วยันตัวลุกขึ้น “ไปอาบน้ำเหอะ เดี๋ยวถึงเวลาเราไปส่ง”
ฉันมองเขานิ่ง แล้วฉลามก็หันกลับมามอง เขาเลิกคิ้วถาม “มองทำไม?”
ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ขยับตัวเข้าไปหอมแก้มเขาเบาๆ
“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดกับฉลามที่ชะงักไปกับการกระทำนั้นของฉัน ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวลงไปจากเตียงเพื่อไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเข้าไปอาบน้ำตามที่เขาบอก
“เอาเวลาไปรักมันเหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ดีกว่า”
พี่เพทายพูดถูกจริงๆ นั่นล่ะ แล้วฉันก็คิดว่าในเมื่อฉลามแสดงความรักของเขากับฉันตลอดแบบนี้ ถึงมันจะเป็นการกระทำที่ดูธรรมดา แต่การที่เขาอยู่กับฉันแบบนี้ทุกวันก็คือการแสดงความรักในแบบของเขา
เพราะแบบนั้น... ฉันก็เลยจะแสดงความรักกับเขาในแบบของฉันเหมือนกัน
ฉลามมาส่งฉันที่มหาลัยตามปกติ เพราะพอใกล้จะสอบฉันก็ยิ่งขาดเรียนไม่ได้ ถึงจะไม่เคยขาดเลยก็เถอะ
ฉันเองก็กลัวว่าฉลามจะเบื่อเหมือนกัน ที่วันๆ ก็ต้องคอยแต่ไปรับไปส่งฉัน ไปทำงาน แล้วก็แทบไม่ได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันแบบที่คู่รักคนอื่นเขาไปกันเลย ที่ไปต่างจังหวัดก็เพราะมีงานศพแค่นั้นเอง
แต่สำหรับฉันมันไม่เคยเบื่อเลย ฉันได้อยู่กับเขาทุกวัน ถึงจะไม่ได้ไปไหนด้วยกัน ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าทุกวันนี้ก็ได้เติมเต็มแล้ว
แต่ไม่รู้ว่าสำหรับฉลามเขาจะคิดยังไง เพราะเขาเองก็ไม่เคยพูดอะไรเลย ไม่เคยบ่นอะไรด้วย
ฉันอาจจะเด็กอย่างที่เขาบอกจริงๆ ฉันเองก็เพิ่งมาคิดถึงเรื่องนี้ตอนนี้เอง ตอนที่เห็นว่าสีหน้าฉลามดูเครียดๆ ตอนที่มาส่งฉันที่มหาลัย ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่พอเป็นผู้หญิง อยู่ๆ เรื่องนี้ก็ผุดเข้ามา แล้วก็กลายเป็นว่าฉันคิดมากอีกแล้ว
“ไม่ไปเรียนไง?” ฉันสะดุ้งเฮือกตอนที่ยืนมองหน้าเขาแล้วคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ ฉลามก็โพล่งถามขึ้นมา เพราะฉันยืนอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้ว ตั้งแต่ลงมาจากรถ เอาแต่เหม่อมองหน้าเขาอยู่แบบนั้น “หน้าเรามีไรติดปะ เห็นมอง”
“ปะ... เปล่า” ฉันสั่นหน้าทันที คิดมากอยู่ก็จริง แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนี้ด้วย “ฉลาม... เอ่อ”
แต่มันก็ยัง...
“อะไร”
“คือ...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่น แอบกลัวคำตอบเหมือนกัน “ฉลามเบื่อมั้ย”
เขาขมวดคิ้วทันที
“เบื่อเรื่อง?”
“ก็เรื่องที่มารับมาส่งเราแบบนี้อ่ะ... รู้สึกเบื่อๆ บ้างมั้ย” ฉันกลั้นใจถามไป แล้วก็เห็นว่าสีหน้าของฉลามดูนิ่งลงทันทีจนใจฉันกระตุกน้อยๆ
หรือว่าเขาจะเบื่อจริงๆ
“จะเบื่อทำไม” แต่ฉันก็ชะงักไปพอเขาตอบกลับมาหน้าตายแบบนั้น “ยังไงเธอก็ต้องเรียนทุกวันอยู่แล้ว มันก็หน้าที่เราต้องไปส่งไม่ใช่ไง?”
“ตะ... แต่ฉลามก็ต้องทำงานอีก เราเองก็แอบคิดว่ามันยุ่งยากนิดๆ อ่ะ”
“แล้วไง แล้วถ้าเราเบื่อแล้วเราปล่อยให้เธอไปเองได้ปะ ก็ไม่” เขาแค่นหัวเราะออกมา แล้วพูดตรงๆ “ยังไงก็ต้องมาจบที่เราก็ต้องมาส่งเธองี้อยู่ดี”
“...”
“ไม่น่าถามว่ะ” เขาพูดแล้วมองหน้าฉันก่อนที่จะสตาร์ทเครื่อง ในขณะที่ฉันเองก็เม้มริมฝีปากแน่น
จริงๆ ที่เขาจะบอกก็คือไม่เบื่อใช่มั้ยล่ะ ทำไมฉลามไม่เคยจะตอบกลับมาแบบน่ารักๆ บ้างเลยนะ ไม่กวนฉันก็ต้องตอบประชดแบบนี้ตลอดเลย
“ถ้าไม่เบื่อก็บอกเราดีๆ ก็ได้อ่ะ” ฉันพูดอย่างงอนๆ
“เออ ก็ไม่เบื่อไง” เขาย้อนกลับมา แล้วจู่ๆ ก็คว้าแขนฉันแล้วดึงให้เข้ามาใกล้เขาตอนที่ใช้ขายันพื้นไว้ไม่ให้รถล้ม แล้วกระซิบเสียงหนักให้เราได้ยินกันแค่สองคน “ก็มันไม่เบื่อ จะให้ตอบไง”
ฉันหน้าร้อนขึ้นมานิดๆ กับสายตาของเขาที่มองกลับมา
แบบนี้อีกแล้ว
“... ตอบแบบนี้ก็ได้ค่ะ” จนในที่สุดฉันก็ยอมแพ้ ฉันตอบเสียงอ่อนลงตอนที่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา หลังจากนั้นถึงได้ยินเสียงฉลามหัวเราะ ก่อนที่เขาจะผละมือออก แล้วพูดสั้นๆ
“ไปเรียนเหอะ เดี๋ยวสอบไม่รู้เรื่อง”
“ฉลามก็ขับรถดีๆ นะ” ฉันรีบพูดกลับไปทันทีด้วยความเป็นห่วง แล้วมันก็เป็นคำพูดที่ฉันพูดทุกวันก่อนที่เขาจะไป
ฉลามจ้องหน้าฉันนิ่ง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาโยกหัวฉันเบาๆ
“รู้แล้ว” เขาพูดแค่นั้น ก่อนที่จะผละมือกลับมาจับแฮนด์รถไว้เหมือนเดิม “เดี๋ยวเลิกเรียนมารับนะนิ้ง”
“อื้อ” ฉันพยักหน้า แล้วเขาก็ยิ้มอีก แล้วขับออกไปจากตรงนั้น
ฉันยืนมองเขาจนเห็นว่าฉลามขับออกไปจากประตูมหาลัยแล้ว ถึงได้กุมมือตัวเองเงียบๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ไปตลอดก็ดีเนอะ
