บทที่ 10 บทที่ 10
“สวัสดีครับ คุณวาด” ปกฉัตรเอ่ยพูดพลางยืนอยู่ข้างๆโต๊ะที่วาดดาวนั่ง
“อ๋อ คุณปก สวัสดีค่ะ” วาดดาววางช้อนลงหลังกินเค้กหมดพอดีแล้วทักทายปกฉัตรก่อนที่จะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม
“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ”
“อ๋อ ได้ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่ปกฉัตรจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับเธอ
“สั่งอะไรไปครับ”
“อ๋อ ฉันสั่งเค้กวานิลลากับลาเต้เย็นค่ะ อร่อยมากเลยค่ะ”
“ดีใจนะครับที่คุณวาดชอบ จริงๆตอนแรกร้านผมขายแค่กาแฟครับแต่เค้กนี้รับมาจากเรือนจำ”
“เรือนจำ?” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกตื่นเต้น จะบอกว่าเธอไม่ฉลาดก็ได้นะแต่เธอไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลยจริงๆ
“ใช่ครับ เป็นฝีมือของผู้ต้องขังในเรือนจำ เป็นโครงการฝึกวิชาชีพของกรมราชทัณฑ์ครับ ผมติดต่อเพื่อรับมาขายจะได้เป็นรายได้ให้ผู้ต้องขังในเรือนจำ”
“โอ้โฮ คุณปก น่ารักแล้วก็ใจดีมากเลยค่ะ” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม เธอชื่นชมปกฉัตรอย่างจริงใจที่เขาช่วยเหลือและให้โอกาสคน คำชมและรอยยิ้มของวาดดาวทำเอาปกฉัตรรู้สึกเขินอายขึ้นมาพลางยิ้มเขินๆออกมา
“แหม คุณวาดชมซะผมเขินเลยครับ”
“เขินทำไมคะ ฉันพูดจริงๆนะคะ คุณใจดีมากให้โอกาสคนที่เคยทำผิดพลาด” วาดดาวเอ่ยพูดก่อนที่จะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” ปกฉัตรเอ่ยตอบกลับไปก่อนที่เขาจะมองหน้าวาดดาวแล้วรวบรวมความกล้าก่อนที่จะเอ่ยพูดออกไป
“เอ่อ..คุณวาด จะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมอยากจะ...เป็นเพื่อนกับคุณ...เอ่อ...ผม....”
“ค่ะ งั้นเราเป็นเพื่อนกันนะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดตัดบทปกฉัตรเพราะเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของเขา
“อ้าว ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอครับ”
“แล้วทำไมต้องยากด้วยล่ะคะ คุณปกก็ดูเป็นคนดี ไม่มีพิษมีภัยอะไร เป็นเพื่อนกับคุณปก ฉันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่คะหรือว่าฉันมองคุณปกผิดไป”
“อ๋อ ไม่...ไม่ผิดแน่นอนครับ ผมไม่กล้าพูดว่าตัวเองเป็นคนดี แต่ผมไม่มีพิษมีภัยกับใครโดยเฉพาะกับคุณวาดแน่นอนครับ รับประกันได้”
“ฮ่าฮ่า ค่ะ” วาดดาวหัวเราะออกมา ปกฉัตรก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
“งั้นถ้าเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ก็ต้องมีคอนแทรค เราพอจะแลกไลน์กันไว้ได้ไหมครับ”
“อ๋อ ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา” วาดดาวตอบรับก่อนที่ทั้งสองคนจะแลกไลน์กันพลางพูดคุยกัน
ในขณะที่วาดดาวกับปกฉัตรกำลังพูดคุยกัน สิงหาที่กำลังขับรถกลับคอนโดเขาขับรถผ่านมาที่ร้านกาแฟของปกฉัตรพลางมองไปเห็นวาดดาวกับปกฉัตรที่กำลังนั่งพูดคุยกันผ่านผนังกระจกของร้าน สิงหาเห็นแบบนั้นเขาก็ชะลอรถพลางกำพวงมาลัยรถไว้แน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดก่อนที่เขาจะเหยียบเบรกจอดรถอยู่ที่ริมฟุตบาทถัดจากร้านกาแฟของปกฉัตรไปเล็กน้อย
‘ช่างเธอสิ จะไปสนใจเธอทำไม เฮ้อ....’ สิงหาคิดในใจก่อนที่เขาจะขับรถออกไป...
สิงหาขับรถออกไปได้ไม่ไกลก่อนที่เขาจะเหยียบเบรกจอดรถอีกครั้งพลางถอยรถกลับมาจอดที่เดิมพลางมองเข้าไปในร้านกาแฟของปกฉัตร
ในขณะที่วาดดาวกับปกฉัตร วาดดาวเห็นว่าเย็นมากแล้วเธอจึงขอตัวกลับก่อน ปกฉัตรก็เปิดประตูร้านให้แล้วส่งวาดดาวด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่สิงหาเขามองกระจกหน้ารถที่สะท้อนภาพของปกฉัตรกับวาดดาวที่หน้าร้าน ปกฉัตรปิดประตูร้านไปด้วยรอยยิ้มในขณะที่วาดดาวเธอเดินออกมาตามทางเดินบนฟุตบาท ส่วนสิงหาเขาเปิดประตูลงจากรถพลางเดินเข้าไปดักหน้าวาดดาว
“อุ๊ย! คุณ!” วาดดาวเงยหน้าขึ้นมาพลางอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิงหายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“ขึ้นรถ” สิงหาเอ่ยพูดพลางเปิดประตูรถของเขาด้านข้างคนขับ
“ทำไมฉันต้องไปกับคุณ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางเบี่ยงตัวจะเดินไปอีกทางแต่สิงหาเดินมายืนขวางหน้าเธอไว้ซะก่อน
“จะขึ้นรถดีๆหรือจะให้ฉันอุ้ม”
“คุณไม่กล้าหรอก ตรงนี้คนก็ไม่น้อย”
“เหรอ” สิงหาเอ่ยพูดพลางทำท่าจะเข้าไปอุ้มวาดดาว
“นี่คุณ! ไม่ต้อง เฮ้อ....” วาดดาวเอ่ยพูดพลางผลักหน้าอกของสิงหาออกไปก่อนที่เธอจะเดินขึ้นรถของเขาไป สิงหายกยิ้มมุมปากพลางปิดประตูรถก่อนที่เขาจะเดินไปขึ้นรถประจำที่นั่งคนขับ สิงหายังไม่ขับรถออกไป
“คุณให้ฉันขึ้นรถคุณทำไม จะพาฉันไปไหน”
“มาทำอะไรที่ร้านไอ้ปก มาอ่อยมันหรือไง”
“หึ...แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับใบหน้าของสิงหาพลางทำสายตายั่วยวนก่อนที่เธอจะลูบไล้แผงอกของเขา สิงหามองมือของวาดดาวพลางจับข้อมือข้างหนึ่งของเธอไว้
“เธอต้องการอะไรกันแน่” สิงหาเอ่ยพูดพลางมองหน้าวาดดาวด้วยความรู้สึกสงสัย
“คุณนั่นแหละต้องการอะไร มายุ่งกับฉันทำไมหรือว่าตัดฉันไม่ขาด ลืมฉันไม่ได้” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก
“เธอ!” สิงหาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกหัวเสีย
“หึ อย่าลืมนะ...ว่าคุณเป็นคนทิ้งฉันเอง”
“ฉันไม่ได้ตั้ง....”
“จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจเหรอ หึ” วาดดาวเอ่ยพูดตัดบทสิงหาพลางสบถในลำคอแล้วสะบัดข้อมือที่สิงหาจับอยู่ออกก่อนที่จะหันไปเพื่อเปิดประตูลงจากรถแต่สิงหาเอื้อมตัวไปจับมือของวาดดาวให้หันหน้ากลับมาหาเขา
“จะไปไหน”
“ไปหาผู้ชายไง”
“วาดดาว! เธอตั้งใจยั่วโมโหฉันใช่ไหม”
“แล้วคุณจะโมโหทำไมล่ะคะ ทำไม คุณ...ชอบฉันใช่ไหม ยังรักฉันอยู่ล่ะสิ” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก สิงหาได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเสียมากขึ้นไปอีกพลางกลืนน้ำลายลงคอ
“อยากได้ฉันแต่ก็กลัวว่าฉันจะเอาคืน กลัวว่าตัวเองจะเจ็บเหมือนที่เคยทำกับฉัน ใช่ไหม กระจอก!” วาดดาวเอ่ยพูดพลางยิ้มเยาะให้สิงหาแล้วดึงมือของตัวเองที่สิงหาจับอยู่กลับมา ในขณะที่สิงหาเมื่อได้ยินวาดดาวพูดแบบนั้นเขาก็รู้สึกโกรธโมโหขึ้นมา
“วาดดาว! หึ....คิดว่าฉันกลัวเธอเหรอ” สิงหาเอ่ยพูดพลางเอื้อมตัวไปโอบกอดวาดดาว ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ
“งั้นก็กล้าๆหน่อย” วาดดาวเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าท้ายพลางเอ่ยตอบกลับไป ‘ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เธอต้องทำให้เขารักให้เขาหลงเพื่อจะได้แก้แค้นเอาคืนเขาได้ เมื่อไรที่เขารักและหลงเธอ เธอก็จะเขี่ยเขาทิ้งเหมือนที่เขาเคยทำกับเธอ...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม’ วาดดาวคิดในใจอย่างมุ่งมั่น
“ได้ เธอท้าฉันเองนะ” สิงหาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปากแล้วปล่อยมือออกจากตัววาดดาวก่อนที่เขาจะมองไปยังถนนด้านหน้า เขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วจึงเหยียบคันเร่งขับรถออกไป ในขณะที่วาดดาวเธอก็คาดเข็มขัดนิรภัยพลางหายใจเข้าปอดลึกๆ
ในเวลาต่อมาสิงหาพาวาดดาวมาที่คอนโดหรูของเขา เมื่อจอดรถเสร็จเขาจับจูงมือของวาดดาวขึ้นมายังห้องพักของเขาก่อนที่เขาจะใช้คีย์การ์ดเปิดประตูแล้วรวบเอวบางของวาดดาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพลางพาเธอเข้ามาในห้องพักแล้วใช้เท้าถีบปิดประตู สิงหาโอบกอดวาดดาวพลางดันร่างของเธอติดกับผนังห้อง ส่วนวาดดาวเธอโอบกอดรอบคอของสิงหาเอาไว้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นพลางเนื้อตัวสั่นเทาจนสิงหาสัมผัสได้ ทั้งคู่มองหน้าสบตากัน สิงหายกยิ้มมุมปากก่อนที่จะเอ่ยพูด
“กลัวเหรอ” สิงหาเอ่ยถามวาดดาวพลางยกยิ้มมุมปาก ‘เขารู้ว่าเธอกำลังกลัว...แล้วมาทำปากเก่ง’ สิงหาคิดในใจ
“มะ...ไม่ ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางเชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ สิงหายังคงยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับไป
“ไม่กลัวก็ดี” สิงหาพูดจบเขาก็ก้มลงไปประกบจูบปากของวาดดาว สิงหาจูบปากของวาดดาวอย่างดูดดื่มพลางลูบไล้เอวบางและแผ่นหลังของเธอ ส่วนวาดดาวเธอโอบกอดรอบคอของสิงหาพลางจูบตอบกลับเขาตามสัญชาตญาณของเธอ สิงหาจูบปากของวาดดาวอย่างดูดดื่มโหยหาพลางโอบกอดพาเธอเดินตามทางมาเรื่อยๆ...จนมาถึงห้องนอน
