Hurt me Hurt you แค้นรักเอาคืน

กลางดึกบริเวณสะพานสูงใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ท่ามกลางรถที่สัญจรผ่านไปมา มีหญิงสาวรายหนึ่ง เธอกำลังยืนเกาะราวสะพาน หญิงสาวคนนี้เธอคือนักศึกษาสาวชั้นปีที่หนึ่งและเป็นนักเรียนทุนของมหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอมีชื่อว่า วาด หรือ วาดดาว ปัญญารัตน์ วัยใกล้ยี่สิบปี

วาดดาวกำลังยืนเกาะราวสะพานสูงและกำลังมองไปยังเบื้องหน้าทั้งน้ำตานองหน้าก่อนที่เธอจะค่อยๆก้มหน้ามองไปยังข้างล่าง ข้างล่างคือแม่น้ำสายใหญ่สายสำคัญที่กำลังไหลเชี่ยวและมืดมิด แน่นอนวาดดาวเธอว่ายน้ำไม่เก่งและหากเธอต้องดำดิ่งลงไปในพื้นน้ำเบื้องหน้านี้เธอคงไม่รอดแน่ๆ

‘ทำไม ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ ฉัน....ทำอะไรผิดเหรอ’ วาดดาวคิดในใจ

ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงก่อน

ที่คอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมือง

ติ๊งต่อง

เสียงกดกริ่งหน้าห้องพักวีไอพีดังขึ้น คนที่กดกริ่งและรออยู่ที่หน้าห้องคือวาดดาว วันนี้เธอมาหาแฟนหนุ่มของเธอโดยที่ไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า แฟนหนุ่มของวาดดาวคือ สิง สิงหา ธนาจิระกุล วัยยี่สิบสามปี เขาคือนักศึกษาหนุ่มหล่อไฮโซฐานะร่ำรวยทายาทนักธุรกิจอัญมณีเครื่องประดับระดับพันล้าน สิงหาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับวาดดาวแฟนสาวของเขาในสาขาวิชาการบริหารและการตลาดแต่เขาอายุมากกว่าวาดดาวสามปีและกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สี่

ติ๊งต่อง

วาดดาวกดกริ่งหน้าห้องพักของสิงหาอีกครั้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกโดยหญิงสาวรายหนึ่ง ในขณะที่วาดดาวจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส ตอนนี้เธอหุบยิ้มลง ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด มือไม้ของเธอเริ่มสั่น หัวใจของเธอหล่นวูบเพราะผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้เธอกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอยู่ในห้องแฟนหนุ่มของเธอ

“คุณ...คุณ...คุณเป็นใครคะ” วาดดาวเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลันน้ำตาของเธอก็เริ่มเอ่อคลอขึ้นมา ‘เธอ...มาห้องผิดเหรอ’ วาดดาวคิดในใจพลางมองดูประตูหมายเลขห้องอีกครั้ง ‘ไม่ผิด ไม่ผิดห้อง แล้วนี่มันอะไร’ วาดดาวคิดในใจ

“ฉัน ฉันเหรอ เธอไม่ต้องรู้หรอก แต่เธอมาหาใครล่ะ” หญิงสาวที่นุ่งผ้าเช็ดตัวเอ่ยพูดขึ้นกับวาดดาว หญิงสาวรายนี้เธอชื่อว่าปลาเธอคือนักศึกษาสาวที่แอบทำอาชีพขายบริการ

วาดดาวไม่รอช้าเธอรีบเดินผ่านปลาเข้ามาในห้องพักของสิงหาพลางกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ ในขณะที่ปลาเธอก็แอบรู้สึกมึนงง ส่วนสิงหาเขาเดินออกมาจากห้องนอนในสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันช่วงล่างในขณะที่ท่อนบนเปลือยเปล่า

“ใครมา คนกำลังจะต่ออีกรอบ” สิงหาเอ่ยพูดด้วยอาการมึนเมาเล็กน้อยแล้วสายตาของเขาก็มองไปเห็นผู้หญิงอีกคนที่แสนจะคุ้นเคย

“วะ...วาด....” สิงหารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก หน้าของเขาซีดลงอย่างเห็นได้ชัดพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“นี่มันอะไรกันคะ ทำไม ทำไมพี่ถึงแต่งตัวแบบนี้ หรือว่า......พี่กับเขา.....” วาดดาวเอ่ยพูดออกมาทั้งน้ำตา เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาสิงหาแล้วตัดสินใจฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของเขา

เพี๊ยะ

“พี่ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง” วาดดาวเอ่ยถามออกไปทั้งน้ำตา

ส่วนสิงหาเขารู้สึกชาที่ใบหน้า เขาพูดอะไรไม่ออกเพราะเขาไม่รู้ว่าจะแก้ตัวว่าอะไร

“แฟนคุณเหรอคะ งั้น...เคลียกันไปนะคะ ฉันไม่เกี่ยว” ปลาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เอ่ยพูดพลางเดินผ่านวาดดาวกับสิงหาไปแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็วก่อนที่จะหยิบกระเป๋าสะพายส่วนตัวแล้วเดินออกมา

“ไปก่อนนะคะ” ปลาเอ่ยพูดพลางยิ้มแห้งๆให้สิงหากับวาดดาวแล้วเดินออกไปจากห้องพักแล้วปิดประตู ‘ดีนะที่เธอไม่โดนตบข้อหาไปยุ่งกับแฟนชาวบ้าน แต่เธอไม่ผิดนะใครจะรู้ล่ะว่าลูกค้ามีแฟน แต่ลูกค้าคนนี้แซ่บมากแถมโอนเงินให้ล่วงหน้าอีก หึ’ ปลาคิดในใจแล้วเดินสับสะบัดด้วยรอยยิ้มต่อไป

กลับมาที่ภายในห้องพัก

วาดดาวกับสิงหากำลังยืนมองจ้องหน้ากัน

“ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ ทำไมต้องนอกใจฉันด้วย ทำไม!..ฮือ...ฮือ...อึก” วาดดาวเอ่ยพูดพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างหนัก ‘เธอทำอะไรผิด ทำไมเขาถึงต้องทำกับเธอแบบนี้ด้วย’ วาดดาวคิดในใจ

“ก็...ก็...ก็วาดไม่มีเวลาให้พี่ เอาแต่เรียนเอาแต่ทำงานอยู่ได้ วาดจะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอก” สิงหาเอ่ยพูดพลางหลบสายตาของวาดดาว เขาไม่กล้าสบตาเธอเพราะลึกๆแล้วเขาก็รู้ว่าเขาเป็นฝ่ายผิด ‘แต่..แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เธอเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน มันช่วยไม่ได้ ก็เธอไม่มีเวลาให้เขาเองนี่ แถมเธอยังหวงเนื้อหวงตัวเกินไปด้วย’ สิงหาคิดในใจ

“เหรอ พี่โทษฉันเหรอ ทั้งๆที่พี่เป็นคนผิด”

“ก็...ก็วาดไม่มีเวลาให้พี่ แถมวาดยังหวงเนื้อหวงตัวมากเกินไป พี่เป็นผู้ชายนะวาด พี่เป็นแฟนวาด วาดหวงเนื้อหวงตัวกับคนอื่นพี่โอเคแต่วาดหวงเนื้อหวงตัวกับพี่ แล้วจะให้พี่ทำยังไง วาด...เราคบกันมาเจ็ดเดือนแต่เรามีอะไรกันแค่ครั้งเดียว”

“เรื่องเซ็กส์มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ” วาดดาวเอ่ยพูด

“สำคัญดิ มีแฟนแต่ไม่มีเซ็กส์แล้วจะมีไปทำหอกอะไร เวลาก็ไม่มี เซ็กส์ก็ไม่มี พี่เป็นคนนะไม่ใช่พระอิฐพระปูน”