บทที่ 13 บทที่ 13
“แล้วคุณคิดว่า...เอ่อ...แล้วพี่สิงคิดว่ายังไงล่ะ ที่ผ่านมาตั้งแต่ที่พี่ทิ้งฉันไป ฉันก็ไม่เคยคบหากับใคร ทุกครั้งที่มีคนเข้ามา ฉันก็คุยบ้างเพื่อที่จะได้มูฟออนและเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่ แต่ทุกครั้งฉันก็ไม่เคยเริ่มต้นใหม่ได้จริงๆเลย ฉันมูฟออนไม่ได้เพราะคิดถึงพี่ตลอด ฉันลืมพี่ไม่ได้ทั้งที่ฉันพยายามจะลืม พี่เป็นรักแรกและเป็นผู้ชายคนแรก เป็นผู้ชายคนเดียวของฉัน พี่คง...สมเพชฉันที่ฉันพยายามเข้าหายั่วยวนพี่แบบนี้” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปพลางแสร้งทำหน้าเศร้า แต่เธอก็พูดความจริง ‘เธอลืมเขาไม่ได้ เขาเป็นรักแรกและผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ เธอไม่เคยคบหากับใครอีกเลยหลังจากที่เลิกกับเขาเพราะเธอกลัว กลัวว่าจะเจ็บจนต้องไปยืนที่ริมสะพานแบบเดิมอีกครั้ง แต่อีกอย่างที่เธอพูดแบบนี้ไปก็เพราะเธออยากให้เขาสงสารเห็นใจและรู้สึกผิด จะได้ตกหลุมพรางเธอง่ายๆ เธอจะได้ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดตามที่ตั้งใจไว้’ วาดดาวคิดในใจ ส่วนสิงหาเมื่อได้ฟังวาดดาวพูดแบบนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกผิด เสียใจและสงสารเห็นใจเธอขึ้นมาจริงๆ ‘เขาทิ้งเธอในวันที่พ่อแม่ของเธอเพิ่งเสียไปได้ไม่นาน’ สิงหาคิดในใจด้วยความรู้สึกผิด
“พี่ขอโทษ” สิงหาเอ่ยพูดพลางขยับตัวเข้าไปโอบกอดวาดดาวพลางลูบศีรษะและแผ่นหลังของเธอ
วาดดาวแอบอึ้งไปเล็กน้อยกับกับท่าทางของสิงหาที่เอ่ยพูดขอโทษเธอ ‘เขาดูเศร้าและรู้สึกผิดมาก...แต่ช่างเขาสิ มันก็สมควรแล้ว’ วาดดาวคิดในใจเธอปล่อยให้สิงหาโอบกอดเธอก่อนที่สิงหาจะผละออกมามองหน้าวาดดาวพลางกอบกุมมือของเธอไว้
“พี่จะไม่มีวันทิ้งวาดอีก จริงๆพอคิดๆดูแล้วที่ผ่านมาพี่เองก็คิดถึงวาดแล้วก็รู้สึกผิดมาตลอด ต่อไปนี้พี่จะอยู่ข้างเธอนะ”
“ค่ะ” วาดดาวเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม
“เรากลับมาคบกัน...เป็นแฟนกันนะ”
วาดดาวแอบอึ้งอยู่ไม่น้อยเมื่อได้ยินสิงหาพูดแบบนั้น
“วาดให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม พี่รักวาดนะ” สิงหาเอ่ยพูดออกไปเสียงสั่นพลันน้ำตาคลอด้วยสีหน้าจริงจัง ‘เขารักเธอจริงๆ ที่ผ่านมาเขาอาจจะมีอีโก้พยายามปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองและไม่ยอมรับหัวใจของตัวเองทั้งที่เขาตามหึงหวงเธอจนแทบบ้า แต่วันนี้เขายอมรับแล้วและจะไม่ทำพลาดแบบเดิมอีก’ สิงหาคิดในใจ
จากที่วาดดาวอึ้งอยู่แล้วที่ถูกสิงหาขอเป็นแฟนก็ยิ่งอึ้งตกใจมากขึ้นไปอีกกับคำพูดและสีหน้าท่าทางของสิงหาที่บอกรักเธอ ‘นี่เขาบอกรักเธอเหรอ’ วาดดาวคิดในใจ การกระทำของสิงหามันทำให้วาดดาวรู้สึกหวั่นไหวและรู้สึกสับสน ‘ไม่ เธอจะใจอ่อนไม่ได้ ดี เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว เขารักเธอก็ดีแล้ว รักให้มากๆเวลาที่เธอทิ้งเขา เขาจะได้เจ็บปวดเจียนตายเหมือนที่เขาเคยทำกับเธอ หึ’ วาดดาวคิดในใจพลางกลืนน้ำลายลงคอพลางตั้งสติ
“คุณ....เอ่อ...พี่แน่ใจแล้วใช่ไหม จะไม่ทิ้งฉันอีกใช่ไหม”
“อือ พี่แน่ใจ” สิงหาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
“แต่....ครั้งนี้พี่ต้องตามใจฉันทุกอย่างนะ อย่าทำให้ฉันเสียใจอีก เข้าใจไหม”
“อือ พี่จะไม่มีวันทำผิดพลาดแบบนั้นอีกแล้ว” สิงหาเอ่ยพูดก่อนที่จะโอบกอดวาดดาว วาดดาวเองก็ซบหน้าลงบนบ่าไหล่ของสิงหาพลางยกยิ้มมุมปาก ‘หึ หลงกลง่ายกว่าที่คิด ดี คุณจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง’ วาดดาวคิดในใจ ก่อนที่สิงหาจะผละออกมามองหน้าวาดดาว
“วันนี้วาดนอนพักผ่อนนะ ไม่ต้องไปทำงานหรอก” สิงหาเอ่ยพูดกับวาดดาวด้วยรอยยิ้มพลางลูบศีรษะของเธอ
“ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่เธอจะค่อยๆล้มตัวลงนอนในขณะที่สิงหาเขาก็ห่มผ้าให้วาดดาวด้วยรอยยิ้ม
“พี่เตรียมของใช้เสื้อผ้าแล้วก็อาหารไว้ให้แล้วนะ พี่ต้องไปทำงานก่อน มีประชุมเช้า”
“ค่ะ” วาดดาวเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มก่อนที่สิงหาจะก้มลงไปจูบหน้าผากของเธอแล้วผละออกมาก่อนที่เขาจะยิ้มให้เธอแล้วออกไปจากห้องนอนเพื่อไปทำงานอย่างอารมณ์ดี ‘ครั้งนี้เขาจะไม่มีทางปล่อยเธอไปอีก’ สิงหาคิดในใจด้วยความมุ่งมั่นอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่วาดดาวเธอถอนหายใจออกมาพลางหลับตาลงด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น
สิงหากลับมาถึงคอนโดหรูของเขาพร้อมกับอาหาร วันนี้งานของเขาค่อนข้างยุ่งทั้งวันแต่เขาก็มีเวลาโทรศัพท์หาวาดดาวช่วงพักเที่ยง เขามีเบอร์โทรศัพท์เธออยู่แล้วเพราะได้มาจากใบสมัครงาน ส่วนวาดดาวที่อยู่ที่คอนโดของสิงหาทั้งวัน เธอตื่นขึ้นมาในช่วงสายแล้วทำธุระส่วนตัวอาบน้ำแต่งตัวทานอาหาร เธอใช้เวลาในการเดินสำรวจคอนโดหรูของสิงหาและอ่านหนังสือรวมถึงดูทีวี...จนสิงหากลับมาถึง
ตอนนี้สิงหากับวาดดาวกำลังช่วยกันจัดอาหารใส่จานก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันยกจานอาหารมานั่งลงที่โต๊ะ สิงหากับวาดดาวนั่งตรงข้ามกันก่อนที่จะเริ่มรับประทานอาหารพลางพูดคุยกัน
“ทำงานเป็นยังไงบ้างคะ”
“ก็เหนื่อยนิดหน่อยแต่พอกลับมาเจอวาดก็หายเหนื่อยแล้ว”
“เว่อร์ค่ะ”
“จริงนะ แล้วเมมเบอร์พี่ยัง”
“เมมตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ” วาดดาวเมมเบอร์โทรศัพท์ของสิงหาไว้แล้ว
“แล้วอยู่คอนโดพี่ทั้งวันเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ ส่วนใหญ่จะนอนเพราะเพลีย”
“เพราะเพลีย หรือ เพราะพี่ทำให้เพลีย”
“พี่สิงอะ” วาดดาวเอ่ยพูดอย่างเขินๆจนสิงหาหัวเราะออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
“วันนี้ฉันขอกลับคอนโดนะคะ พรุ่งฉันต้องไปทำงานแล้ว เสื้อผ้าชุดทำงานก็อยู่ที่ห้องแล้วหยุดงานแบบนี้ก็ไม่ค่อยดีด้วย”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย เป็นแฟนประธานบริษัทอย่างพี่ใครจะกล้าว่าอะไร เสื้อผ้าข้าวของเดี๋ยวพี่เตรียมให้ก็ได้”
“พี่สิง อย่าให้ท้ายฉันแบบนี้เลยค่ะ คนอื่นรู้เข้ามันจะดูไม่ดี”
“แต่พี่อยากให้วาดอยู่กับพี่อะ” สิงหาเอ่ยพูดอย่างอ้อนๆ
“พี่สิง อย่างองแงค่ะ เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะนะคะ” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง
“อืมก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง งั้นกินข้าวก่อน” สิงหาเอ่ยพูด ถึงเขาจะอยากให้เธออยู่กับเขาแต่เขาก็ยอมตามใจเธอ
“ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่ทั้งคู่จะลงมือทานอาหารกันต่อ
เวลาผ่านไปสักพัก
ตอนนี้สิงหาขับรถมาส่งวาดดาวที่คอนโดของเธอ สิงหาจอดรถอยู่ที่หน้าคอนโดของวาดดาว
“ถึงแล้ว คอนโดวาดก็สวยดีนะ”
“ค่ะ แต่คงไม่สวยเท่าคอนโดพี่สิงหรอก”
สิงหายิ้มออกมาก่อนที่จะเอ่ยพูด
“เดี๋ยวพี่เดินขึ้นไปส่งนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ดึกแล้ว พี่กลับไปพักเถอะ”
“ไม่เอา พี่อยากรู้ว่าวาดอยู่ห้องไหน”
“งั้นก็ได้ค่ะ” วาดดาวตอบรับก่อนที่ทั้งสองคนจะเปิดประตูลงจากรถแล้ววาดดาวก็เดินนำสิงหาไปที่ห้องพักของเธอ ทั้งคู่เดินขึ้นลิฟท์ขึ้นมาจนมาถึงห้องพักของวาดดาว
“ถึงแล้วคะ พี่สิงกลับไปได้แล้ว” วาดดาวเอ่ยพูดกับสิงหาที่หน้าห้องพักของเธอ
“ขอเข้าห้องหน่อยไม่ได้เหรอ” สิงหาเอ่ยพูดอ้อนๆพลางทำสายตากรุ้มกริ่ม
“ไม่ต้องเลยค่ะ ฉันรู้ทันนะคะ กลับไปเลย ฉันจะเข้าห้องแล้ว” วาดดาวเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกเขินอายอย่างหลงลืมตัว
“วาดอะ”
“เอาไว้วันหลังคะ ดึกแล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปทำงานนะ”
“อือ ก็ได้ วาดเข้าห้องก่อนแล้วเดี๋ยวพี่เดินไป พี่ต้องเห็นวาดเข้าห้องอย่างปลอดภัยก่อนถึงจะสบายใจ”
“อือ” วาดดาวพยักหน้าก่อนที่เธอจะใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าห้องไปพลางหันหน้ามาหาสิงหาด้วยรอยยิ้ม สิงหาก็ยิ้มตอบกลับไปให้เธอพลางโบกมือร่ำลาเธอ
“ฝันดีนะ ฝันถึงพี่ด้วย” สิงหาเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม
“อืม” วาดดาวเอ่ยพูดออกไปอย่างเขินๆก่อนที่เธอจะปิดประตูห้องพักไป ส่วนสิงหาเขาก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีและมีความสุขก่อนที่เขาจะเดินกลับไปที่รถเพื่อเดินทางกลับคอนโด ในขณะที่วาดดาว เธอหันหลังพิงประตูพลางยิ้มเขินออกมาแล้วใช้มือจับที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงด้วยความรู้สึกหวั่นไหวอย่างถึงที่สุดก่อนที่วาดดาวจะได้สติ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดพลางถอนหายใจออกมา
“ไม่ เธอจะหวั่นไหวใจอ่อนแบบนี้ไม่ได้ ผู้ชายคนนี้เคยทำกับเธอไว้ยังไง เขาทิ้งเธอทำร้ายจิตใจเธออย่างเลือดเย็น แล้วเธอเข้าหาเขาเพราะต้องการแก้แค้น อย่าลืมสิวาดดาว” วาดดาวเอ่ยพูดเตือนตัวเองในใจก่อนที่แววตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นแน่วแน่แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อทำภาระกิจส่วนตัวแล้วเข้านอน
หนึ่งเดือนต่อมา
